Νικόλαος Ψαρουδάκης, ο χριστιανός που επαναστάτησε για τη δημοκρατία - Πατριωτικός Σύνδεσμος

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Νικόλαος Ψαρουδάκης, ο χριστιανός που επαναστάτησε για τη δημοκρατία

Άρθρο του Σωτήρη Λέτσιου
Εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”
11ης Μαϊου 2016
Συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες 63 χρόνια από την ίδρυση της εφημερίδας “Χριστιανική Δημοκρατία”, από τον αείμνηστο Νικόλαο Ψαρουδάκη (1917-2006). Ήταν ένας νέος δικηγόρος μόλις 36 χρόνων, που είχε ήδη σπουδάσει και εκπαιδευτικός.
Οι μνήμες από τα δεινά της Κατοχής και του Εμφυλίου ήταν ακόμα νωπές στην ελληνική κοινωνία.
Το νόημα της εποχής εκείνης επιχείρησε να συνοψίσει ο Ψαρουδάκης στο βιβλίο του “Χριστιανικό πολιτικό μανιφέστο”, με το οποίο καλούσε τον λαό να μην υποκύπτει στην προπαγάνδα είτε των δεξιών είτε των αριστερών, που οδηγούσαν στον διχασμό. Φυσικά, κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν ένας νεαρός δικηγόρος να απευθύνεται με κρητικό, επαναστατικό πνεύμα στους Ιεράρχες και θεολόγους της εποχής, όπως και να τους τονίζει ότι ο τρόπος ερμηνείας του Ευαγγελίου δεν θίγει τα κακώς κείμενα στην ρίζα τους.
<<Διακήρυττε σθεναρά ότι ο ελληνικός λαός δεν είχε ανάγκη από από το πολιτικό σύστημα του καπιταλισμού ούτε από τη θεωρία του μαρξισμού>> σημειώνει ο κ Μανώλης Μηλιαράκης, επίτιμος πρόεδρος του Κινήματος της Χριστιανικής Δημοκραίας, συμπληρώνοντας :
“Υπογράμμιζε ο Ψαρουδάκης ότι η πίστη όπως βιώθηκε από τους μάρτυρες μας και όπως διακηρύσσεται στα Ευαγγέλια και τα πατερικά κείμενα αποτελεί πηγή έμπνευσης για την επίλυση των προβλημάτων του ελληνικού λαού. Και αυτό που χρειαζόμαστε είναι η επανάσταση της αγάπης”
“Αστοχριστιανισμό” είχε αποκαλέσει την κατεστημένη θεολογία της εποχής εκείνης ο Ψαρουδάκης, υπό την έννοια – όπως θυμάται σήμερα ο κ. Μηλιαράκης – ότι η θεολογία και ο άμβωνας της εποχής εκείνης “ είχαν μετατρέψει τον χριστιανισμό σε ιδεολογικό χωροφύλακα και εκφραστή του αστικού κοινωνικού συστήματος, πράγμα που ήταν στον αντίποδα της χριστιανικής ανθρωπολογίας και του χριστιανικού κοινωνισμού”
Στις τότε περιοδείες του Ψαρουδάκη ανά την Ελλάδα ήταν μεγάλος ο αριθμός των κληρικών που προσέρχονταν για να τον ακούσουν και για να γίνουν συνδρομητές τησ εφημερίδας “Χριστιανική”. Αλλά και ονομαστοί Ιεράρχες όπως ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος, έσπευδαν να επιδοκιμάσουν τη στάση του. Μόνιμος βραχνάς της εφημερίδας ήταν το οικονομικό, ενώ γενναία υπήρξε η υποστήριξη από το υστέρημα των απλών ανθρώπων.
Σημαντικό σταθμό αποτελεί η περίοδος του αντιδικτατορικού αγώνα (1967-1974), όπου μεταξύ άλλων στις σελίδες της εφημερίδας δημοσιεύεται ο κατάλογος των ονομάτων που ανήκαν στη μασονική στοά. Η δικτατορία των συνταγματαρχών βρίσκει τη Χριστιανική Δημοκρατία με οργανώσεις στους περισσότερους νομούς της χώρας και με 1000 εκπροσώπους της εφημερίδας, οι οποίοι, εκτός από τη συγγραφή κειμένων, φροντίζουν για την απρόσκοπτη διανομή της “Χριστιανικής”.
<< Όταν βγάζαμε τότε ένα βιβλίο , γινόταν ανάρπαστο σε όλη την Ελλάδα, αφού συνέλαβαν τα μέλη για να μοιραστεί>> θυμάται σήμερα ο κ. Μηλιαράκης. << Η δικτατορία μας βρήκε με περίπου 40.000 συνδρομητές. Ήμασταν έτοιμοι να κατεβούμε αυτόνομοι στις εκλογές του Μαΐου του 1967, αλλά οι συνταγματάρχες μας πρόλαβαν >>. Η “Χριστιανική” και η “Καθημερινή” ήταν οι μοναδικές εφημερίδες που αρνήθηκαν να κυκλοφορήσουν με καθεστώς προληπτικής λογοκρισίας.
Η επιβολή της χούντας βρίσκει τη “Χριστιανική” καθ οδόν προς το τυπογραφείο. Καθώς ετοιμάζονταν η έκδοση του πασχαλιάτικου φύλλου, ανέλαβε δράση η επιτροπή λογοκρισίας. Το πρώτο πράγμα που απαίτησε ήταν το εξής:<< Εάν θέλετε να βγάλετε εφημερίδα, θα γράφετε όσα σας λέμε εμείς>>. Ο Ψαρουδάκης, χωρίς να διστάσει, απάντησε :<< Εάν θέλετε να γράφετε τις απόψεις σας τότε να βγάλετε τη δική σας εφημερίδα. Εμείς θα γράφουμε ελεύθερα τα δικά μας θέματα>>. Όπως θυμάται χαρακτηριστικά σήμερα ο κ Μηλιαράκης, ο επικεφαλής λογοκριτής αξιωματικός ονομάζονταν…Ξεφτίλης!
Τον Ιανουάριο του 1970 επανακυκλοφορεί η <<Χριστιανική>> με την άρση της προληπτικής λογοκρισίας. Η ΕΣΑ την μπλοκάρει σε κάθε ταχυδρομείο και τη στέλνει πίσω, μαζί με τους ταχυδρομικούς σάκους. Η πηγαίνει στα χωριά και τρομοκρατώντας περιπτερούχους και συνδρομητές, τις κατάσχει. Έτσι ξεκινά η επανέκδοση, με πωλήσεις οι οποίες πέφτουν από τα 40.000 στα 3.000 φύλλα. Διόλου όμως δεν εμποδίζει αυτό την ανάπτυξη της αντιστασιακής αρθρογραφίας.
Στη Μεταπολίτευση κυρίαρχο είναι το αίτημα, όπως αυτό εκφράζεται και με την αρθρογραφία της εφημερίδας, για αποκατάσταση της δημοκρατίας. Σε αυτό το πνεύμα εντάσσεται και η απόφαση του Ψαρουδάκη για συμπράξεις με άλλα κόμματα. Συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ και εκλέγεται βουλευτής (1985-1989). Δραστηριοποιείται ως ανεξάρτητος και δίνει τις δικές του μάχες για τα θέματα που άπτονται της Εκκλησίας και της κοινωνίας. Η “Χριστιανική” δίνει τις μάχες της για θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και για να αποκαλυφθεί ποιοι κρύβονταν πίσω από τη τραγωδία της Κύπρου. Συγχρόνως ο Ψαρουδάκης εκδίδει το βιβλίο του με αποκαλυπτικά ντοκουμέντα για το Κυπριακό, τα οποία περιλαμβάνονταν στον φάκελο της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής, στην οποία συμμετείχε. Από το 1989 και έπειτα ο Ψαρουδάκης μέσω της αρθρογραφίας του στη “Χριστιανική” αφιερώνει χρόνο στη μελέτη και παρουσίαση της δράσης του διεθνούς σιωνισμού και της μασονίας.
<<Ο ίδιος ο Ψαρουδάκης παίρνει συνεντεύξεις από Ιεράρχες και καθηγητές πανεπιστημίων της Θεολογίας, θίγοντας με αυτόν τον τρόπο τα μεγάλα εκκλησιαστικά ζητήματα, όπως οι σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας. Θεωρεί ότι η Εκκλησία είναι εξαρτημένη από το κράτος. Εκφράζει, ακόμη, απόψεις και για το θέμα της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, το οποίο έως σήμερα δεν έχει επιλυθεί, όπως και για τις σχέσεις κλήρου και απλού πολίτη >> παρατηρεί ο κ. Μηλιαράκης, επανεκτιμώντας τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Πολλές φορές κάνει κριτική λέγοντας ότι, εάν δεν λυθούν τα παραπάνω ζητήματα, η Εκκλησία δεν θα μπορέσει να παίξει τον ρόλο της. Γύρω στις αρχές του ’90 εκδίδεται ένας τόμος που έχει συγκεντρωθεί όλο το απαραίτητο επιστημονικό υλικό και ντοκουμέντα από την Ελλάδα και το εξωτερικό τα οποία αναφέρονται στις σχέσεις Εκκλησίας- κράτους.
<<Στη χώρα μας η Εκκλησία είναι συνυφασμένη με το ελληνικό έθνος. Στη Δύση δεν γινόταν κάποιος Πάπας εάν δεν προερχόταν από τους ευγενείς>> σημειώνει ο κ. Μηλιαράκης και συνεχίζει : <<Εμείς αντιθέτως, έχουμε Αγίους, Ιεράρχες και απλούς παπάδες με πολύ ταπεινή καταγωγή. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να φανταστούμε έναν τέτοιο χωρισμό, αφού έθνος και Ορθοδοξία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Θα έπρεπε, ίσως, να υπάρχει ένας στενός δεσμός ανάμεσα σε κράτος και Εκκλησία, δίχως να συγχέονται οι εξουσίες, με σκοπό να υπηρετείται με τον πιο σωστό τρόπο ο λαός. Αυτές τις αρχές για μια ζωντανή και ελεύθερη Εκκλησία, που δεν θα κηδεμονεύεται από το κράτος – και τις οποίες εξέφραζε στις θέσεις του και ο Αυγουστίνος Καντιώτης -, ακολουθούσε και η “Χριστιανική” στα κείμενα της. Ως προς το θέμα της ελεημοσύνης, αυτή πρέπει να συνοδεύεται και από έναν τεκμηριωμένο λόγο, που να εξηγεί τις οικονομικές και κοινωνικές αιτίες που οδηγούν στο φαινόμενο της φτώχειας. Θέλουμε η Εκκλησία να εκφράζει με ζωντανό τρόπο το πατερικό μήνυμα. Εμείς δεν προτάσσουμε τους εαυτούς μας και την προσωπική ηθική ανωτερότητα μας. Έχουμε την αγωνία πώς θα λύσουμε τα προβλήματα με βάση τις αρχές της ορθόδοξης πίστης και παράδοσης>>.
Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 κυκλοφορεί η εφημερίδα με ακόμη έναν μαχητικό τίτλο: “Ο τύραννος έπεσε: Να πέσει και η τυραννία”.
Το γεγονός αυτό έχει συνέπεια να απαγορευτεί η έκδοση της εφημερίδας και να κλείσουν τα γραφεία της. Στις 7 Ιανουαρίου 1974 ο Ψαρουδάκης συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στη Γυάρο.
Σύμφωνα με τον κ. Θανάση Κουρταλίδη, μέλος του πολιτικού γραφείου της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Ψαρουδάκης πρέσβευε ότι οι παρεμβάσεις από τους ανθρώπους της Ορθοδοξίας πρέπει να έχουν ολοκληρωμένο χαρακτήρα:<< Το θέμα χριστιανός και πολιτική τίθεται συγχρόνως με το ζήτημα χριστιανός και πλούτος. Η δικτατορία έδωσε το έναυσμα να τεθεί από την εφημερίδα και το θέμα δημοκρατία και χριστιανοί.
Δεν μπορεί να είναι χριστιανισμός η ύπαρξη ενός καθεστώτος το οποίο καταπιέζει τους χριστιανούς, ενώ συγχρόνως κάποιοι Ιεράρχες αγκιστρώνονται με το καθεστώς. Τ απρώτα άρθρα του Ψαρουδάκη, τα οποία είχε διαβάσει και είχε ενθουσιαστεί ο κ. Κουρταλίδης, ήταν οι ανοικτές επιστολές προς τον Αϊζενχάουερ και τον Νικίτα Χρουστσόφ.
“Ήταν κείμενα ανοιχτής και θαρραλέας κριτικής’ συμπληρώνει ο κ. Κουρταλίδης. Η στάση του απέναντι στη χούντα “επιβραβεύεται’ με επτάμηνη εξορία στις αρχές του 1974. Οι αγώνες του συνεχίζονται και με την πτώση της χούντας.
Το άρθρο “Διαρκές το δικό σας έγκλημα, κύριοι αρεοπαγίτες: Χτες θυσιάσατε τη δικαιοσύνη στη σκοπιμότητα, για να σώσετε την τυραννία- Σήμερα, για να σώσετε τους τυράννους” (Ιούλιος 1975) αναφέρεται στην απόφαση του δικαστηρίου όσον αφορά την υπόθεση της δίκης των πραξικοπημάτων, με την οποία χαρακτηρίστηκε στιγμιαίο το έγκλημα και τιμωρήθηκαν με ελαφρύτερες ποινές οι πραξικοπηματίες.
Αυτό είχε συνέπεια την παραπομπή του σε δίκη με την κατηγορία της περιύβρισης Αρχής. Καταδικάστηκε με ποινή τριών μηνών, ωστόσο αυτή ήταν εξαγοράσιμη. Ο Ψαρουδάκης όμως αρνήθηκε να εξαγοράσει την ποινή, λέγοντας προς τον πρόεδρο: “ Αποφασίσατε τη φυλάκιση μου, το εάν θα πληρώσω ή όχι είναι δικό μου θέμα. Εσείς με στέλνετε στη φυλακή, θα πάω, λοιπόν φυλακή!” Και πήγε στον Κορυδαλλό.
Εκείνη την περίοδο ολοκληρώνει την απόδοση του ευαγγελίου στη δημοτική γλώσσα, την οποία είχε ξεκινήσει στην Γυάρο, όπου είχε εξοριστεί για επτα μήνες το 1974.
© 2020 Πατριωτικός Σύνδεσμος
Κατασκευή - Σχεδίαση: Συλλογικό Έργο Πατριωτικού Συνδέσμου
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού