Μαρ 232016
 

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕ Η ΡΩΣΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ‘Η ΟΛΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΩΡΑ;
του Φώτη Μπαμπάνη
Εκπροσώπου Τύπου Πατριωτικού Συνδέσμου

Αφότου ξεκίνησε η ρωσική αερο¬πορική εκστρα¬τεία στη Συρία ο Πούτιν ξανακέρ¬δισε τη θέση του στη διεθνή σκη¬νή και σήμερα μι¬λάει πάλι ως ίσος προς ίσο με τον αμερικανό πρό¬εδρο Μπαράκ Ομπάμα. Πλέ¬ον δεν κουνιέται ψύλλο στη Συρία χωρίς να συμ¬βουλευτεί τον Πούτιν. Για παρά¬δειγμα, οι δια¬πραγματεύσεις για την εκεχειρία ξεκίνησαν με ένα αμερικανικό κεί¬μενο—πρόταση το οποίο ο αμε-ρικανός υπουρ¬γός Εξωτερικών Τζον Κέρι πήγε αυτοπροσώπως στη Μόσχα τον Δεκέμβριο. Αυτή την εβδομάδα ο Κέρι θα επισκε¬φθεί πάλι τη Μό¬σχα για συνομιλί¬ες για τη Συρία.

Παρά ταύτα όμως Τι επιδιώκει ο Βλαντίμιρ Πούτιν αποσύροντας το με¬γαλύτερο μέρος των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία; Όλος ο κόσμος προσπαθεί να κατα¬λάβει ποια είναι τα πραγματι¬κά κίνητρα της απόφασης αυ¬τής, την οποία ανακοίνωσε ο ρώσος πρόεδρος τη Δευτέρα, και τι επιπτώσεις θα έχει στη Συρία. Ο Πούτιν αποφάσισε να αποχωρήσει από το συρι¬ακό πεδίο της μάχης επειδή πέτυχε τους αίσχους του; Ή μήπως αποτελεί ένδειξη αδυ¬ναμίας της Ρωσίας; Είναι ένα στρατηγικό παιχνίδι; Ή εξα¬ναγκάστηκε σε απόσυρση; θέ¬λει να πιέσει τον Μπασάρ αλ Ασανινα δεχθεί υποχωρήσεις στο τραπέζι των διαπραγμα¬τεύσεων; Ή μήπως τελείωσαν τα χρήματα;

Από την αρχή της στρατιω¬τικής εμπλοκής της στη Συρία, στα τέλη Σεπτεμβρίου, η Μό¬σχα ήταν αποφασισμένη να αποφύγει μια παρατεταμένη επιχείρηση που θα την ανά¬γκαζε κάποια στιγμή, εκτός από αεροπλάνα, να στείλει και χερσαίες δυνάμεις. Όπως σης ΗΠΑ παραμένουν ζωντα¬νές οι μνήμες από το Βιετνάμ, στη Ρωσία όλοι θυμούνται σε τέτοιες περιπτώσεις το δικό τους «Βιετνάμ»: τον σοβιετι¬κό πόλεμο στο Αφγανιστάν το διάστημα 1979-1989. Ο Πούτιν δεν επιθυμεί με κα¬νέναν τρόπο η Συρία να γίνει ένα δεύτερο Αφγανιστάν για τη Ρωσία.

Με δεδομένο ότι στις 27 Φεβρουαρίου τέθηκε σε ισχύ η εκεχειρία στη Συρία και την περασμένη Δευτέρα ξεκίνησε ένας νέος γύρος ειρηνευτι¬κών συνομιλιών στη Γενεύη, το Κρεμλίνο μπορεί να θεώρη¬σε ότι αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποσύρει τις δυνά¬μεις του και να αποφύγει το ρίσκο να παρασυρθεί σε μια παρατεταμένη στρατιωτική ανάμειξη.
«Πιστεύω ότι ο στόχος που είχε το υπουργείο Άμυνας έχει γενικώς εκπληρω¬θεί, γι’ αυτό το καλώ να αρ-χίσει από αύριο να αποσύρει τον κύριο όγκο του στρατού μας από τη Συρία. Καλώ το υπουργείο Εξωτερικών να εντείνει τη συμμετοχή της Ρωσίας στη διοργάνωση της ειρηνευτικής διαδικασίας για να λυθούν τα προβλήματα στη Συρία. Την ίδια στιγμή οι βάσεις μας – η ναυτική στην Ταρτούς και η αεροπο-ρική στο Χμεϊμίν- θα συνε¬χίσουν να λειτουργούν όπως πριν. Πρέπει να προστατεύ¬ονται πλήρως από γης, θα¬λάσσης και αέρος (σ.σ.: το τελευταίο μέσω ενός ισχυρού συστήματος αεράμυνας 5-400 που θα μείνει πίσω)» ανακοί¬νωσε ο Πούτιν την Καθαρή Δευτέρα το βράδυ ύστερα από συνάντηση με τους υπουργούς Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και Αμυνας Σεργκέι Σόιγκου στο Κρεμλίνο.

Ως επίσημη αιτία της από¬συρσης υ Πούτιν ανέφερε τη στρατιωτική επιτυχία. Τα μέσα ενημέρωσης που πρό¬σκεινται στο Κρεμλίνο χρη¬σιμοποίησαν κατά κόρον την έκφραση «αποστολή εξετε-λέσθη». Μόνο εν μέρει είναι σωστό. «Η Μέση Ανατολή προετοιμάζεται για έναν μεγάλο πόλεμο. Οι ειρη-νευτικές συνομιλίες έχουν ελάχιστες πιθανότητες επι¬τυχίας και τα αντικρουόμε¬να μέρη εξακολουθούν να έχουν τους ίδιους στόχους με πριν. Δεν έχει να κάνει με την αυτονομία ή τις δη¬μοκρατικές ελευθερίες αλλά με τον έλεγχο της Συρίας. Για αυτόν τον λόγο η ειρήνη είναι αδύνατη» είπε ο Ντμίτρι Οφιτσέροφ-Μπέλσκι, καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονο¬μικών στη Μόσχα. Και προ¬σέθεσε: «Αλλά η σύγκρουση στη Συρία δεν περιορίζεται εκεί, έχει προκαλέσει μια ευρύτερη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εμπλέκοντας αραβικές χώρες, την Τουρ¬κία και το Ιράν. Επομένως είναι νωρίς να πανηγυρί¬σουμε για την πορεία των ειρηνευτικών συνομιλιών ή να μιλήσουμε για νίκη του Πούτιν. Το μεγάλο παιχνίδι μόλις ξεκίνησε. Και ένας ευ¬ρύτερος πόλεμος στη Μέση Ανατολή μπορεί να είναι το χειρότερο σενάριο για τη Ρωσία αλλά πολύ πιθανό. Και με την επέμβασή της στη Συρία, τώρα η Μόσχα διαθέτει τα εργαλεία για να επηρεάσει την πορεία αυ¬τής της σύγκρουσης. Επι¬προσθέτως τώρα μπορεί να επηρεάσει και την επίλυση του κουρδικού ζητήματος. Και οι Ρώσοι έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι αν χρειαστεί τα ρωσικά στρατεύματα θα επιστρέψουν στη Συρία».

Από τις 30 Σεπτεμβρίου που ξεκίνησαν τους βομβαρ¬δισμούς στη Συρία τα ρω¬σικά αεροπλάνα πραγμα¬τοποίησαν 9.000 εξόδους και, σύμφωνα με τις Ρωσικές αρχές, ενίσχυσαν τη Ρωσική εθνική ασφάλεια καταπολεμώντας τη «διεθνή τρομοκρατία» ( ο Ρωσικός στρατός υποστηρίζει ότι σκότωσε 2.000 «τρομοκράτες» ρωσικής κα¬ταγωγής στη Συρία), προ¬στάτευσαν τα ρωσικά συμ¬φέροντα στην περιοχή και σταθεροποίησαν τον Ασαντ. Αν και επισήμως τα ρωσικά αεροπλάνα πολεμούσαν το Ισλαμικό Κράτος, στην πραγ¬ματικότητα επικεντρώθηκαν στο να ενισχύσουν τον Σύριο πρόεδρο, ο οποίος είχε αρχίσει να απειλείται σοβαρά στο πεδίο της μάχης από τη μετριοπαθή αντιπολίτευση.
Σήμερα η «ισορροπία» έχει αποκατασταθεί: οι Ρώ¬σοι βοήθησαν τις δυνάμεις του Ασαντ να κερδίσουν με¬ρικά από τα χαμένα εδάφη, να ενισχύσουν τις γραμμές τους και να απωθήσουν τους αντάρτες. Ο κυριότερος στόχος όμως που πέτυχε η Μόσχα δεν είναι δημόσια ανακοινώ¬σιμος, αλλά γίνεται εμφανής σε όλους: τερματίστηκε η δι¬εθνής απομόνωση της Ρωσί¬ας. Ως πριν από έξι μήνες η Δύση είχε στο περιθώριο τον Πούτιν λόγω της προσάρτη¬σης της Κριμαίας (το 2014) και την υποστήριξη του προς τους φιλορώσους αντάρτες της Ανατολικής Ουκρανίας.
Αποχωρώντας εγκαίρως από τον συριακό εμφύλιο ο Πούτιν αποφεύγει ένα νέο «ατυχές περιστατικό» με την Τουρκία, ενώ μπορεί να πα¬ρουσιάζεται διεθνώς ως ειρη¬νοποιός και εντός Ρωσίας να παρουσιάζει την απόσυρση ως κορύφωση ενός σύντο¬μου νικηφόρου πολέμου που εκτίναξε στα ύψη τη δημοτικότητά του. Η ρωσική επέμ¬βαση σιη Συρία κατέστησε σαφές σε όλες τις πλευρές ότι είναι αδύνατον να κατα¬λάβουν τη Δαμασκό και να ανατρέψουν τον Ασαντ. Αλλά στέλνει και ένα σαφές μήνυ¬μα στον Ασαντ: ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να ξανακατακτήσει για χάρη του όλη τη Συρία και να τον βοηθήσει να επανεδραιώσει την εξουσία του στη χώρα, όπως προτού ξεσπάσει ο εμφύλιος.
Σε κάθε περίπτωση η επέμβαση του Πούτιν στη Συρία όχι μόνο κατάφερε να δράσει υποστηρικτικά προς το καθεστώς Ασαντ αλλά προσέφερε και πολύτιμη διεθνή επιρροή στη Ρωσία».
Ο βασικός στόχος της Ρωσικής επέμβασης στη Συρία ήταν να διατηρήσει το καθεστώς Ασαντ. Η Ρωσία ήθελε να ενισχύσει το καθεστώς για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν να εμποδίσει τις αμερικανικές προσπάθειες για αλλαγή καθε¬στώτος. Αρχικά, το 2011 και το 2013, πολλοί σιη Μόσχα πίστευαν ότι η Αραβική Άνοιξη ήταν όπως οι αποκαλού¬μενες «έγχρωμες επαναστάσεις», δηλαδή μία αμερικανι¬κής εμπνεύσεως προσπάθεια ανατροπής των μη φιλικών καθεστώτων και αντικατάστασής τους με φιλοαμερικανικά καθεστώτα, στο όνομα της λαϊκής δημοκρατίας. Με τον καιρό, οι Ρώσοι πιστεύω ότι συνειδητοποίησαν πως οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν ήλεγχαν την Αραβική Άνοιξη, αλλά δεν γνώριζαν και τι να κάνουν. Ο δεύτερος λόγος που οι Ρώσοι ήθελαν να ενισχύσουν τον Ασαντ ήταν για να αποτρέψουν μια τζιχαντιστική νίκη στη Συρία. Αν οι τζιχαντιστές είχαν καταλάβει τη Δαμασκό, θα ήταν καταστροφικό για την περιοχή, αλλά και για τη Ρωσία. Αρκετοί χιλιάδες Ρώ¬σοι, ειδικά στον Βόρειο Καύκασο, πολεμούν σης τάξεις του Ισλαμικού Κράτους. Μαζί τους πολεμούν και αρκετοί από τους μετασοβιετικούς γείτονες της Ρωσίας, όπως το Αζερμπαϊτζάν και το Ουζμπεκιστάν. Αν είχαν ανατρέψει τον Ασαντ, θα χρησιμοποιούσαν τη Συρία σαν βάση από όπου θα «εξήγαν» το τζιχάντ στον Καύκασο και αλλού. Ακόμη ένα κίνητρο ήταν η επιθυμία να παρουσιαστεί η Ρωσία ως μία μεγάλη δύναμη που μπορεί να προβάλει την ισχύ της και στο εξωτερικό. Αυτό ήταν σημαντικό για τον Πούτιν προκειμένου να εντυπωσιάσει τη ρωσική κοινή γνώμη με τον δυναμισμό της ηγεσίας του. Με το να εμπλέκει τη Ρωσία στη Συρία για λογαριασμό της Δαμασκού, ο Πούτιν υποχρέ¬ωσε τις ΗΠΑ και τη Δύση να τον πάρουν στα σοβαρά και να διαπραγματευτούν μαζί του, κάτι που του προσέφερε πολύτιμη επιρροή στην Ουκρανία και αλλού».
Η ρωσική απόσυρση θα καταστήσει δύσκολη την επανέ¬νωση της Συρίας υπό τον Ασαντ. Αυτό είναι θετικό για τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι ήδη δρουν σε καθεστώς αυτονομίας. Ο Πούτιν φαίνεται ότι ξεκαθάρισε πως η επανένωση της Συρίας και/ή η κατατρόπωση του Ισλαμικού Κράτους δεν βρίσκονται σης προτεραιότητες της Ρωσίας. Ο ρώσος πρόεδρος ίσως έχει απογοητευθεί με την αδιαλ-λαξία του Ασαντ και θέλει να του στείλει το μήνυμα ότι η υποστήριξη της Ρωσίας δεν είναι απεριόριστη. Μπορεί να έμαθε το μάθημά του από την αμερικανική εμπειρία στο Αφ¬γανιστάν, όπου οι Αμερικανοί επέτρεψαν στον εαυτό τους να παγιδευτούν από την εξάρτησή τους από τον πρόεδρο Χαμίντ Καρζάι. Ο Πούτιν δεν θα ήθελε να πάθει το ίδιο.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι ραγδαίες και καταιγιστικές.
Ο Ρωσικός παράγων είναι πάντα ισχυρός και καταλυτικός.
Όλες οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι ήγγικεν η ώρα να εκπληρωθούν τα ρηθέντα υπό των Αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας.
Στην Αγ.Σοφιά, στο Μέγα Μοναστήρι της Ορθοδοξίας, θα ξαναγίνουν θείες λειτουργίες και θα ξανακουστούν οι ψαλμοί της Ορθοδοξίας ;
Οψόμεθα……Ο καιρός γαρ εγγύς.

Sorry, the comment form is closed at this time.