Φεβ 112016
 

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΜΑ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ
ΛΥΚΟΣ ή ΤΣΟΠΑΝΗΣ;

Φώτης Μπαμπάνης
Εκπρόσωπος Τύπου Πατριωτικού Συνδέσμου

vouli-likos-provata

Πρόσφατα, ο γνωστός «λύκος» όπως άλλωστε το λέει και το όνομα του, ο Βολφγκανγκ Σόιμπλε, χτύπησε ξανά. Και μας είπε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι το ενδεχόμενο του GRexit είναι και πάλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Μας απειλεί και μας κουνά το δάκτυλο, λέγοντας σε μας, τους αμνούς της Ευρώπης, ότι αν βγούμε από τη στάνη του ευρώ, μας περιμένει ο Λύκος της οικονομικής καταστροφής!
Γι αυτό πρέπει να παραμείνουμε εντός της στάνης, κάτω από τον έλεγχο του τσοπάνη…
Και τίθεται εύλογα το ερώτημα: Τι πρέπει να πράξουμε εμείς οι άμοιροι αμνοί;
Ο Βολφγκάνκ Σόιμπλε, συνηθίζει να λέει χαρακτηριστικά «Δεν έχω πει ποτέ καλό λόγο για Έλληνες πολιτικούς. Η έξοδος από το ευρώ, σχολίασε την Τετάρτη μιλώντας στο Αννόβερο «θα είχε πλήξει άπαξ τη χώρα και θα είχε αποφευχθεί αυτή η ατέλειωτη ταλαιπωρία για τον πληθυσμό». Κάτι που ο τελευταίος όμως, δυστυχώς δεν ήθελε και γι αυτό πληρώνει τώρα τη ν αφροσύνη του να παραμείνει στην ευρωζώνη.
Το πρόβλημα είναι ότι συχνά αναγκάζεται να γίνει κακός και να σφάζει έτσι τους πάντες, πολιτικούς και πολίτες, όχι φυσικά με το μαχαίρι αλλά με το βαμβάκι. Η εφημερίδα DIE VELT έχει κάνει ολόκληρη συλλογή με τέτοιους ετοιμόλογους και σαρκαστικούς χαρακτηρισμούς του για την Ελλάδα.
Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα κάτωθι:
Α) Όποιος θέλει να αποξηράνει ένα βάλτο, δεν επιτρέπεται να ρωτήσει τους βατράχους.
Β) Κάνοντας λογαριασμούς, δεν πρέπει κανείς να μπερδεύει την πρόσθεση με την αφαίρεση. Τότε όλα είναι πολύ πιο απλά.
Γ) Διαγνώσεις μπορεί να κάνει ο καθένας. Ποια είναι όμως η θεραπεία;
Δ) Τα ποιο κουτά ποντίκια είναι εκείνα που δεν εγκαταλείπουν το καράβι που βυθίζεται.
Ε) Η στάμνα πάει στην πηγή, ώσπου να σπάσει.

Σε αυτούς τους χρησμούς πρέπει να προστεθούν και διάφορα άλλα ανέκδοτα τα οποία αποβλέπουν στην καλύτερη κατανόηση της σχέσης του με το ελληνικό πρόβλημα και τους Έλληνες πολιτικούς.
Θυμίζουμε την πρότασή του, πάλι από ομιλία του στο Αννόβερο, στον Ευαγγ. Βενιζέλο, όταν αυτός ήταν υπουργός Οικονομικών επί Πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου «να βγει η Ελλάδα από το ευρώ με αντάλλαγμα μια ισχυρή βοήθεια» κάτι που ο τελευταίος δεν αποδέχθηκε.
Για τη μεγάλη πλειονότητα των νεώτερων κυρίως πολιτικών, τέτοιες ρήσεις είναι έμπνευση της στιγμής, λόγια του αέρα. Για τον κ. Σόιμπλε όμως όχι. Γι αυτόν υποκρύπτουν συνήθως μια σκοτεινή, απροσδιόριστη απειλή.
Πρόκειται για τη συνταγή της παλιάς διπλωματικής σχολής σύμφωνα με την οποία ο φόβος της απειλής προξενεί μεγαλύτερο κακό στον αντίπαλο, απ’ ότι η ίδια η πραγματοποίησή της.

Greece? Future? EURO? - tinted

Greece? Future? EURO? – tinted

Η έξαψη που προκάλεσε στην Αθήνα, η υπόμνηση της συνομιλίας του με τον Βενιζέλο, είναι ίσως η καλύτερη απόδειξη γι αυτό. Η διαβεβαίωση του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, ότι ο Σόιμπλε δεν έχει πλέον ούτε στην επίσημη, ούτε στην κρυφή ατζέντα του την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, δεν πείθει πλέον κανένα. Όμως και οι πιο έντεχνες απειλές, πέφτουν στο κενό, αν δεν στηρίζονται σε πραγματικά πολιτικά και οικονομικά δεδομένα.
Ο Σόιμπλε διαθέτει πολλά από αυτά, με κυριότερο τον ESM (Ευρ. Μηχανισμό Σταθερότητας) από τον οποίο αντλήθηκαν τα κονδύλια ύψους 86 Δισ. Ευρώ προς την Ελλάδα, σε αντίθεση με τα προηγούμενα, όπως το ΕΤΧΣ στο οποίο ισχύει η αρχή της ισότητας για τα συμμετέχοντα κράτη, ανεξάρτητα από το ύψος της συμμετοχής τους στο κεφάλαιο του Ταμείου, στον ΕSM που έχει στηθεί ως μετοχική εταιρία, ισχύει η αρχή της αναλογικότητας. Ο κάτοχος των περισσοτέρων μετοχών, κατέχει και τις περισσότερες ψήφους.
Με το 27% των μετοχών η Γερμανία, έχει αμέσως-αμέσως τη δεσμευτική μειοψηφία, δηλαδή χωρίς τη συγκατάθεσή της δεν μπορεί να γίνει απολύτως τίποτα. Ενώ μαζί με τη Γαλλία και την Αυστρία, κατέχει το 50% των μετοχών και επομένως να καθορίσει την πολιτική του Ταμείου, ακόμα και στην ενάντια άποψη των υπολοίπων μελών.
Πρόκειται για ένα υπερόπλο που φτιάχτηκε από τον Σόιμπλε και ελέγχεται απολύτως από τον ίδιο.
Ο ιστορικός της οικονομίας Χάνες Χοφμπάουερ, συμπεράνει ότι έτσι επιβλήθηκε τελειωτικά στην Ε.Ε. η προτεραιότητα της οικονομικής, έναντι της πολιτικής λογικής. Και αυτό με δεδομένη την πλήρη έλλειψη δημοκρατικών ελέγχων, δίνει τη δυνατότητα στον Σόιμπλε να κινεί τα νήματα στο Ταμείο και κατ΄ επέκταση στην Ελλάδα με δικαιοδοσίες φεουδαρχικού χαρακτήρα.
Ο κυρίαρχος ρόλος λοιπόν του ESM αποτελεί τη βάση με την οποία μπορεί να αξιολογηθεί η επιρροή του Σόιμπλε στην Ελλάδα, τα ανέκδοτα του περί Grexιt ή τα αποφθέγματα του σε βάρος των Ελλήνων πολιτικών. Τα οποία αποκτούν βάρος μόνο κάτω από το πρίσμα της εμπράγματης κυριαρχίας του στα οικονομικά πράγματα της Ευρώπης.
Τα τελευταία όμως, αποτελούν και τα όρια του. Για το προσφυγικό θέμα που ταλανίζει σήμερα την ευρωπαϊκή Ήπειρο δεν μπορεί να πει κάτι ανάλογο.
Ένας ESM για το προσφυγικό δεν υπάρχει, ούτε προβλέπεται να υπάρξει. Και σε ένα σχέδιο MARSALL για τη Μ. Ανατολή, κύριο λόγο θα έχουν οι ΗΠΑ και τα πλούσια Αραβικά Κράτη. Συνεπώς ο δικός του ρόλος θα είναι πολύ περιορισμένος. Ο Γερμανός πολιτικός είναι ο νέος οικονομικός Μέτερνιχ μόνο σε ευρωπαϊκό, όχι σε πλανητικό επίπεδο, ούτε καν σε εκείνο των χωρών που συνορεύουν με την Ευρώπη.
Εμείς όμως που εν προκειμένω είμαστε τα πρόβατα, πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στη Σκύλλα ή την Χάρυβδη, σύμφωνα με τον φίλο μας τον Βόλφγκανγκ. Ή βγαίνουμε έξω από το μαντρί, οπότε θα μας φάει ο λύκος, ή παραμένουμε στο μαντρί οπότε θα μας φάει ο τσοπάνης. Βέβαια ο φίλος μας ο Βόλφγκανγκ μας απειλεί με ένα GRexit ακριβώς για να παραμείνουμε στο μαντρί. Γιατί αυτός είναι ο πραγματικός του στόχος και η επιδίωξη του. Δηλαδή αν βγουν οι υπέρμαχοι του ευρώ και να πουν «αφού τα λέει αυτά ο Σόιμπλε που μας μισεί, εμείς θα κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Θα παραμείνουμε στο ευρώ. Δηλαδή μας προτείνει το σωστό ακριβώς για να μας οδηγήσει να πράξουμε το λάθος. Ανήκει κι αυτός στην έμπειρη γενιά των πρακτόρων μετά το 1950 που απειλώντας επιδιώκουν να πετύχουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που εκφράζουν με την απειλή τους. Πραγματικά άριστη διπλωματική και πρακτορική πρακτική. Τι πρέπει όντως να κάνουμε εμείς τα πρόβατα; Να συσπειρωθούμε όλοι μαζί, να αψηφήσουμε το λύκο και τον τσοπάνη, να σπάσουμε το μαντρί και να επιτεθούμε εναντίον τους!
Έχουμε όμως τα κότσια να το πράξουμε;

Sorry, the comment form is closed at this time.