Φεβ 092016
 

Ο Πατριωτικός Σύνδεσμος συμμετείχε στη διαδήλωση κατά της νέας κάρτας του πολίτη που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας στις 7 Φεβρουαρίου 2016, το μεσημέρι της Κυριακής μοιράζοντας το φέιγ βολάν

Untitled

που προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους διαδηλωτές και έγινε αφορμή για συζητήσεις με τα στελέχη και τον Πρόεδρο της Παράταξης.

Untitled1

Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια, ζητώντας να μην προχωρήσει η έκδοση της κάρτας του πολίτη, η οποία θα έχει το σχήμα πιστωτικής κάρτας και θα περιλαμβάνει τσιπάκι με τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου, τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (ΑΜΚΑ) και τον Αριθμό
Δημοτολογίου.

20160207_162214

Μεταξύ των συγκεντρωμένων, το «παρών» έδωσαν και ιερείς. Στα πανό και πλακάτ κυριαρχούσε το αίτημα «Όχι στην κάρτα του πολίτη», καθώς κι άλλα συνθήματα όπως: «Ορθοδοξία ή θάνατος», «Τις ταυτότητες τις ηλεκτρονικές δεν θα τις πάρουμε ποτέ», «Σεβαστείτε το νόμο του θεού», «Μακριά από το φακέλωμα», «Κάτω το αντίχριστο κράτος» και «Όχι στην παγκόσμια κυβέρνηση του Αντίχριστου».
Ακολουθούν φωτογραφίες των στελεχών και του Προέδρου του Πατριωτικού Συνδέσμου στη Διαδήλωση.

Ακολουθεί το κείμενο που διένειμαν οι διοργανωτές της εκδήλωσης:
«H συγκέντρωση-διαμαρτυρία που οργανώνουν Ορθόδοξοι σύλλογοι, φορείς, οργανώσεις και σωματεία, μεταξύ των οποίων και η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ για να δηλώσουν την αντίθεσή τους:
1) στη νέα ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ που ύπουλα και εκβιαστικά θέλουν να μας επιβάλουν οι κυβερνώντες,
2) στο ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ της ΑΧΡΗΜΑΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ,
3) στην ΑΡΙΘΜΟΠΟΙΗΣΗ του ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ
4) στην ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ των ΑΓΟΡΩΝ
5) στην ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ και την ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ των ΛΑΩΝ
6) στην ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΗ της ΕΛΛΑΔΟΣ
Μετά το πέρας των ομιλιών θα πραγματοποιηθεί πορεία στην Βουλή των Ελλήνων (πλατεία Συντάγματος).
ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ
Χωρίς ενδοιασμούς οι κυβερνώντες μας ανακοινώνουν την επιβολή της Κάρτας του Πολίτη με τσιπάκι, στην οποία θα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων ο αριθμός ταυτότητας, το ΑΦΜ και το ΑΜΚΑ μέσα στο 2016. Και αυτό για να μας «διευκολύνουν», όπως «διευκόλυναν» χιλιάδες αυτόχειρες μέχρι τώρα λόγω χρεών. Παρά τα συντριπτικά αποτελέσματα των δημοσίων διαβουλεύσεων κατά της κάρτας του πολίτη η νεοταξική ηγεσία της χώρας μας αδιαφόρησε και προσπαθεί πάση θυσία να υλοποιήσει την έκδοση της ΚτΠ.
Ας δούμε όμως συνοπτικά τα κυριώτερα από τα υπόλοιπα δυναστικά μέτρα των κυβερνητών μας:
Μειοδοσία στα εθνικά θέματα και παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας
Mείωση μισθών και συντάξεων
Δυσβάστακτοι κατασκευασμένοι φόροι
Πλειστηριασμοί σπιτιών
Το πανδοχείο-Ελλάδα: Προσφορά, χωρίς μελετημένη εθνική στρατηγική, αλόγιστης φιλοξενίας σε ατέλειωτο αριθμό ταλαιπωρημένων προσφύγων και μεταναστών, αγνώστων στοιχείων και σκοπών. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής θα είναι η αλλοίωση της εθνικής συνθέσεως του πληθυσμού της πατρίδας μας.
Καταπάτηση Συντάγματος
Πολεμική κατά της γλώσσας, της ιστορίας, της Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας
Θεσμοθέτηση του βδελυρού και απαράδεκτου συμφώνου συμβιώσεως των ομοφυλοφίλων.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΤΑ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΜΑΣ
1. Η κάρτα του Πολίτη είναι συνδεδεμένη με βάσεις δεδομένων, όπου σύντομα θα περιέχονται άπαντα τα προσωπικά δεδομένα όλης της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, τα οποία μέσω των hackers θα είναι προσβάσιμα, ακόμη και στους εχθρούς μας. Και το τραγικότερο, οι εξουσιαστές θα προσθέτουν ο,τι θέλουν χωρίς να μας ρωτήσουν. Χωρίς αυτήν την ΚτΠ θα είναι αδύνατη η άσκηση θεμελιωδών αστικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
2. Η «Κάρτα του Πολίτη», όπως έλεγε και ο άγιος Παΐσιος είναι ο αρραβώνας του τελικού σφραγίσματος. Λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά στα «Σημεία των καιρών»: «…Πίσω λοιπόν από το τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως» ασφάλειας κομπιούτερ, κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά του αντίχριστου……». Τα λεγόμενα του οσίου Παισίου είναι ερμηνεία των όσων λέει η Αποκάλυψη του Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, για τα έσχατα : « Την εποχή εκείνη, όποιος δεν δεχθεί να χαραχθεί στο δεξί του χέρι ή στο μέτωπο ο αριθμός ή το όνομα θηρίου, «…μη δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι…»»
3. Η απειλή μετά την έκδοση της Κάρτας θα είναι : Αν δεν δεχθείς να λάβεις τον κωδικό αριθμό σου και την «Κάρτα», δεν θα λάβεις το μισθό, τη σύνταξη, το επίδομα, την ιατρική σου περίθαλψη. Κοινός παρανομαστής ο εκβιασμός. Σήμερα η αριθμοποίηση του προσώπου και η απειλή στερήσεως των αναγκαίων. Τελικό ζητούμενο η αποδοχή και προσκύνηση του θηρίου.
ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ;
Ο ιερομάρτυς και εθναπόστολος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός συνιστούσε στους ήδη σκλάβους αδελφούς μας: Μη φοβηθείτε ο,τιδήποτε κι αν οι εχθροί σας πάρουν. Μόνον τον Χριστό και την ψυχή σας δεν θα κατορθώσουν να σας πάρουν, αν εσείς δεν τους τα παραχωρήσετε. Με την παραλαβή της Κάρτας ως το προστάδιο του σφραγίσματος δεν πουλάμε και τα δύο; Και το Ευαγγέλιο και τον εαυτό μας;
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ
1.Να αντισταθούμε στα καταχθόνια ιδιοτελή σχέδια των ξένων εχθρών και των «ημετέρων», επειδή διακυβεύεται η εθνική μας ακεραιότητα και ο επί αιώνες μοναδικός θεανθρώπινος πολιτισμός μας. Και μόνο γι’ αυτήν την εφιαλτική οργουελική προοπτική επιβολής της Κάρτας του Πολίτη αξίζει, ανεξάρτητα από την ύπαρξη του αριθμού 666, να αγωνιστούμε για την μη επιβολή των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Έτσι έκαναν οι πολίτες της Μ. Βρετανίας που κατάφεραν να πετύχουν την ακύρωση εισαγωγής της στη χώρα τους, έχοντας ως επιχειρήματα την φαλκίδευση των ατομικών ελευθεριών τους.Πολλώ μάλλον εμείς πρέπει να αγωνιστούμε εφόσον σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες στην ΚτΠ θα υπάρχει ο δυσώνυμος αριθμός.
2. Σε περίπτωση εκδόσεως της ΚτΠ να αρνηθούμε την παραλαβή της «Κάρτας», πράξη που συνιστά δημόσια ομολογία Πίστεως. Ο Χριστός, ζητά από τον πιστό, αν Τον αγαπά, να μην δεχθεί το «σφράγισμα» του
Αντιχρίστου, που θα του δώσει την δυνατότητα να συναλλάσσεται και να εξασφαλίσει την επιβίωσή του.
3. Να καθιερώσουμε πρωινή προσευχή με το κομποσχοίνι, ταπεινώς ικετεύοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», εννοώντας όλους τους αδελφούς συν-Έλληνες.
4. Τέλος να μην ξεχνάμε το εν Χριστώ μαρτύριο που μπορεί να τοποθετήσει νέα βαθιά θεμέλια στο ορθόδοξο ελληνικό έθνος μας, ώστε σε γερές θεανθρώπινες βάσεις να μεγαλουργήσουν εν Χριστώ οι επόμενες γενιές. Όπως λέει και ο ποιητής Γιώργος Βερίτης: «Αν δεν αναστήσουμε μέσα στην ψυχή μας το πνεύμα των κατακομβών και του μαρτυρίου, είμαστε άχρηστοι για τη σημερινή εποχή….Δεν θα είμαστε μαθητές Εκείνου».
20160207_161956

20160207_161913

 

20160207_162214

 

20160207_162728

 

20160207_163953

 

 

20160207_162516

20160207_162504

20160207_161821

20160207_161159

20160207_160953

20160207_160922

 

 

20160207_160811

20160207_160505

Φεβ 072016
 

Ο Πατριωτικος Συνδεσμος στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της «Κάρτας του Πολίτη» που πραγματοποιήθηκε σήμερα 7.2.2016 στις 3.00 μμ στα προπύλαια, με μεγάλη συμμετοχή διαδηλωτών -κληρικών και πολιτών- και από την επαρχία.

20160207_160505

20160207_160811

20160207_160817

20160207_160822

20160207_160922

20160207_160953

20160207_161159

20160207_161821

20160207_161913

20160207_161956

20160207_162214

20160207_162504

20160207_162516

20160207_162702

20160207_162728

20160207_163031

20160207_163415

20160207_163806

20160207_163953

20160207_164757

20160207_175451

20160207_175744

Φεβ 072016
 

Μία εξαιρετική ποιητική συλλογή, από έναν εξαιρετικό άνθρωπο και φίλο, τον Παναγιώτη Καπνιστή, στολίζει πραγματικά τη βιβλιοθήκη μας! Και στους καιρούς αυτούς τους χαλεπούς, όπου η ποίηση, η δημιουργία, το πνεύμα όλο και περισσότερο σπανίζουν στην πατρίδα μας, κάθε ποιητικό έργο αποτελεί «όαση», αλλά και «ακτίνα» φωτός σε μια διαρκώς και πιο εφιαλτική καθημερινότητα… Τα πάντα όμως είναι Ποίηση!
Κι ο Θεός είναι «ποιητής ουρανού και γης», όπως καλώς γνωρίζουμε από τον θείο Λόγο… «Ιχνηλατώντας τον Χωρο-χρόνο στα μονοπάτια της Σιωπής», είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του κ. Καπνιστή. Μιας συλλογής που βρίθει από ποιήματα ελληνικά, συμπαντικά… Με λόγο ελληνικό αθάνατο… «Έλληνα φίλε, αδελφέ, συνοδοιπόρε. – Είσαι μέτοχος της θλιβερής κυριαρχίας της ύλης, – γιατί το επέτρεψε ο ωχαδερφισμός σου να γίνει».
Μέσα σε λίγους στίχους αντανακλάται όλη η σύγχρονη παρακμή του ελληνισμού. Μόνο η ποίηση δύναται να περιγράψει, με λόγο λιτό αλλά μεστό, και τις πιο βαθιές έννοιες! Χαρακτηριστικό το κάτωθι απόσπασμα από τον πρόλογο του έργου, που συνέγραψε ο Δρ. Τάκης Ιωαννίδης: «Ο ποιητής διαπιστώνοντας ότι οι συνάνθρωποί του, οι συν-Έλληνες, περιπλανιόνται δίχως ικανή πυξίδα στους δαιδαλώδεις και σκιερούς διαδρόμους της βιωτής τους, έρποντας ψηλαφητά με αγωνία να βρουν διεξόδους διαφυγής από τη ζοφερή τους πραγματικότητα, δόμησε τα ποιητικά του δρώμενα και τα εντοίχισε στον κορμό του βιβλίου του, προσφέροντάς μας ένα σταθερό σημείο στήριξης».
Από το ποίημα «Είμαστε οι νικητές του παιχνιδιού», αξίζει να αντιγράψουμε ένα εκπληκτικό κομμάτι: «Τα νέα πλαίσια, συνειδητότητας του σήμερα, – δίνουν καινούργιο στίγμα, στη συχνότητα του εαυτού, – σε πιο εξελιγμένη μορφή συνείδησης, αστρικού χρόνου. – Γιατί στο παιχνίδι της ύλης, που δεχθήκαμε να παίξουμε, – βγαίνουμε νικητές, ξεπερνώντας τον αρχικό σχεδιασμό».
Πόσο βάθος, πόση ουσία στα παραπάνω ποιητικά λόγια! Σ’ ευχαριστούμε, αγαπητέ Παναγιώτη Καπνιστή, για μια ακόμη εξαιρετική πνευματική εργασία που μας πρόσφερες!
Ησαΐας Κωνσταντινίδης

DSC_4100
Παναγιώτης Καπνιστής
Λογοτέχνης – Συγγραφέας, Ιδρυτικός Μέλος Πατριωτικού Συνδέσμου

Γεννήθηκε στο γραφικό χωριό Πίσια Λουτρακίου Κορινθίας, μαζί με τη βασική εκπαίδευση, πήρε τη δύναμη και τη χάρη του βουνού των Γερανίων, μαζί με τα πεύκα, τα έλατα, τα σχοίνα και λάτρευε τα ξωκλήσια, λουζόταν δε στα γάργαρα νερά των πηγών. Τελείωσε το 8τάξιο Γυμνάσιο Λουτρακίου και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες επί 2ετία στη Πάντειο Σχολή.
Υπηρέτησε ως έφεδρος Ανθ/γος στο στρατό. Διορίστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών και μετέπειτα στο Δήμο Αθηναίων. Επί δημαρχίας Γεωργίου Πλυτά εξέδιδε την εφημερίδα «Τα νέα της Αθήνας» ως ιδιοκτήτης και Δ/ντης, μέχρι ελεύσεως της Χούντας οπότε του αφηρέθη η ατέλεια χάρτου.
Παντρεύεται και αποκτά 3 παιδιά και απορροφάται για τη βιοτική μέριμνα παράλληλα με εμπορικές επιχειρήσεις και καταλήγει ως ασφαλιστικός σύμβουλος μεγάλων εταιρειών. Ανησυχεί πάρα πολύ για το πνευματικό κομμάτι του εαυτού του και παρακολουθεί διάφορα σεμινάρια αυτογνωσίας, φιλοσοφίας, πνευματικής θεραπείας για ανιδιοτελή προσφορά και σχολές εσωτερισμού.
• Το 1995 εκδίδει την 1η ποιητική τριλογία «Η 4η Διάσταση και Άλλες Διαστάσεις», η οποία απέσπασε το 3ο βραβείο στα Μελίνεια Τρόπαια, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (συνοδευόμενο με μετάλλιο).
• Βραβεύεται από την Ακαδημία FERDINADEA στην Ιταλία για το ίδιο έργο, όπως επίσης από το Ιουστινιάνειο Πανεπιστήμιο New York συνοδευόμενο από το χρυσό μετάλλιο.
• Το 1997 εκδίδει τη 2η ποιητική συλλογή το «1+1+1=1», το ομοούσιο της Αγίας Τριάδος. Και λαμβάνει τιμητικό δίπλωμα και χρυσό Μετάλλιο από τη Διεθνή Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών για τα δύο έργα του.
• Βραβεύεται με 2ο Βραβείο με Ασημένια πλακέτα (τον Ασημένιο Φάρο) CIRCOLO SOLIO – CULTURALE Ιταλία σε Ευρωπαϊκό διαγωνισμό ποίησης.
• Βραβεύεται με 2ο Βραβείο Βίκτωρος Ουγκώ, δαφνοστεφανομένος Χρυσός Άγγελος (TROPHEE VICTOR HUGO LIBRE) Παρίσι – Γαλλία, Ευρωπαϊκός διαγωνισμός ποίησης.
• Βραβείο PRIX Επιτροπή Λογοτεχνών «ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ».
• «Παναθήναια 2000» Γ΄ Βραβείο – PRIZE ποιητικός διαγωνισμός χρημ. Έπαθλο 70.000 δρχ.
• Τιμητικό δίπλωμα «Κωστής Παλαμάς» από Δ.Ε.Ε. Λογοτεχνών.
• Το 1997 βραβεύεται από το «ΠΟΛΥΠΤΥΧΟ» για το συνολικό έργο του.
• Τιμητικό βραβείο «Κοινότητα Αγ. Ματθαίου Κερκύρας»
• Τιμητικό Δίπλωμα Δήμου Θεσσαλονίκης «Δήμητρα».
• 2ο Βραβείο Διαγωνισμού ποίησης εις μνήνην Φοίβου Δέλφη.
• Α΄ Βραβείο ποίησης το 2000 από «Δελφικές Αμφικτυονίες» μετά χρηματικού ποσού 50.000 δρχ.
• Ήταν Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών επί 2ετία ως επίσης και ειδικός Γραμματέας προηγουμένως.
• Έγινε Επίτιμος Αντ/δρος Φίλων Κλας. Αθλητισμού «Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ»
• Ήταν επί 5ετία Ανταποκριτής Αθηνών της εφημερίδας «Ο Ελληνισμός της Αμερικής»
• Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Μη Ημερήσιων Εφημερίδων.
• Έχουν μεταφρασθεί ποιήματά του από το Ινστιτούτο Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου της Mons – Hainout, Βρυξελλών (institute – Superieur de Tradudeurs et Interpretes) και έχουν καταχωρηθεί και σε διάφορες ανθολογίες Ελλήνων εκδοτών.
• Το 2003 κυκλοφόρησε το δοκίμιο του κριτικού Διονύση Γ. Χατζίδη, για τον Πάνο Καπνιστή, που τον χαρακτηρίζει «ο ποιητής της ειδυλλιακής γαλήνης και του Ανθρωπισμού».
• Το 2004 εκδίδει την ποιητική του συλλογή «Κρυσταλλένια Πολιτεία και Διάσπαρτες Αλήθειες.
• Το 2013 εκδίδει τη νέα ποιητική του συλλογή «Ιχνηλατώντας τον χώρο – χρόνο στα μονοπάτια της σιωπής».
ΚΑΠΝΙΣΤΗΣ

Φεβ 062016
 

 

Γεώργιος Δικαίος (1788-1825) (Γρηγόριος Παπαφλέσσας)
Τον Ιανουάριο του 1825 τον πλησίασαν οι «καλαμαράδες» και με πρόσχημα ότι αν αναλάβει Υπουργός των Εσωτερικών θα ελευθερωθούν οι οπλαρχηγοί που εναντιώθηκαν στην κυβέρνηση, τον τοποθέτησαν στην θέση αυτή. Ο Παπαφλέσσας ανέμενε την απελευθέρωση, η οποία όμως «αργεί λόγω γραφειοκρατικών κωλυμάτων», όπως έλεγε ο Μαυροκορδάτος. Ο Ιμπραήμ, όμως δεν αργούσε και αποβιβάσθηκε στην Μεθώνη της Μεσσηνίας τον Φεβρουάριο του 1825. Ο Παπαφλέσσας έσκισε τον διορισμό που είχε ως υπουργός και αφού τους έβρισε στο Υπουργικό συμβούλιο, έφυγε να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ. «Κερατάδες! Η Πατρίδα χάνεται και εσείς σκέπτεστε τα υπουργεία σας…» Η κυβέρνηση εις ένδειξη καλής θελήσεως τον ειδοποιεί ότι θα στείλει χιλιάδες ενισχύσεις. Φυσικά, δεν την πίστεψε ο Παπαφλέσσας και με την αναμονή άλλων ενισχύσεων από συγγενείς οπλαρχηγούς ή φίλους του, που δεν έφθασαν ποτέ, πέφτει στο Μανιάκι την 25η Μαΐου 1825.

Διαβάστε περισσότερα »

Φεβ 052016
 

Ιωάννης Μαλταμπές
Πρόεδρος Πατριωτικού Συνδέσμου

Από το 1974 και μετά υπήρχε διάχυτη η προσδοκία ότι η χώρα θα έπρεπε επιτέλους να δυτικοποιηθεί. Γύρω από την εν λόγω προσδοκία διατυπώθηκαν διάφοροι λόγοι που ενίσχυαν την επιχειρηματολογία για την ευόδωση του στόχου. Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί διαχωρισμοί της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα από την περίοδο του Εμφύλιου πολέμου (1945-1948) έληξαν επίσημα με τη δημιουργία ενός ανταγωνιστικού πολιτικού συστήματος που σηματοδοτούσε μία νέα αναπτυξιακή πορεία για την Ελλάδα που θα περιελάμβανε μεταρρυθμίσεις στον τομέα της εκπαίδευσης και του κοινωνικού κράτους. Η ανανέωση και ο εκδημοκρατισμός της δημόσιας ζωής έφεραν στον δημόσιο διάλογο όρους όπως ίσες ευκαιρίες, κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτικά δικαιώματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Φεβ 032016
 

Σας καλούμε στην ομιλία του Προέδρου του Πατριωτικού Συνδέσμου κ. Ιωάννη Μαλταμπέ το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 5.00μ.μ. στην αίθουσα “Εθνεγερσία” Πανεπιστημίου 63, 4ος όροφος με θέμα «Πρωτογενής Τομέας και Ασφαλιστικό Αγροτών»

Untitled

Φεβ 032016
 

Ο Πατριωτικός Σύνδεσμος είναι σύμμαχος στο έργο της αντίστασης των ομάδων για το ασφαλιστικό κατά της Κυβέρνησης και της Τρόικα και κατά της εφαρμογής της δήθεν κάρτας του πολίτη που είναι ο προθάλαμος για το πρόγραμμα υποταγής των ανθρώπων στο σατανικό κέντρο της χαζαρικής νέας τάξης.

Δηλώνουμε την αντίθεσή μας συμμετέχοντας στην μεγάλη συγκέντρωση-διαμαρτυρία 7 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 3μμ. στα Προπύλαια.

Φεβ 022016
 
Ο Πρόεδρος του Πατριωτικού Συνδέσμου κ. Ιωάννης Μαλταμπές, με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο στον  Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσοσπηλαιωτίσσης στην  Αιόλου την 30.1.2016.

Ο Πρόεδρος του Πατριωτικού Συνδέσμου κ. Ιωάννης Μαλταμπές, με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσοσπηλαιωτίσσης στην Αιόλου την 30.1.2016.

Φεβ 012016
 

Ιωάννης Μαλταμπές
Πρόεδρος του Πατριωτικού Συνδέσμου

Στις σύγχρονες κοινωνίες, μετά τη βιομηχανοποίηση τα άτομα μετατρέπονται από παραγωγοί σε καταναλωτές, ενώ ο ατομικισμός αντικαθιστά την ταξική, θρησκευτική και εθνοτική αφοσίωση. Στις μεταμοντέρνες κοινωνίες δημιουργούνται νέα ιδεολογικά μορφώματα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον «μεταφιλελευθερισμό», τον «μεταμαρξισμό, τη «σοσιαλδημοκρατία» και «νέα-σοσιαλδημοκρατία».
Ο σοσιαλισμός για παράδειγμα ως ιδεολογία και πολιτική πεποίθηση, όπως αναφέραμε παραπάνω αποτελεί ένα σύνολο θεωριών και επιμέρους ιδεών με σημαντικότερες την κοινότητα, τη συνεργασία, την ισότητα, την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και την κοινοκτημοσύνη. Πρωταρχικό μέλημα είναι η αναδιανομή του πλούτου με βάση την αρχή της ισότητας, ώστε να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή.
Η σοσιαλδημοκρατία διανύει τις τελευταίες δύο δεκαετίες σοβαρή κρίση, η οποία πηγάζει από τη μεγάλη ιδεολογική μετατόπιση και τον μετασχηματισμό της που ξεκινάει στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και επιταχύνεται στις δεκαετίες 1970 και 1980, με κορύφωση τη δεκαετία του 1990, όπου έπαψε πλέον να είναι μία αριστερή δύναμη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ιδεολογικής μετατόπισης θεωρούνται οι σοσιαλδημοκρατίες των Μπλερ, Ντ’ Αλέμα και Σημίτη.
Οι ιδεολογίες βοηθούν τα άτομα, τις ομάδες και τις κοινωνίες να αντιληφθούν καλύτερα τον κόσμο στον οποίο ζουν. Παρέχουν μία γλώσσα πολιτικού λόγου και διαμορφώνουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε. Σε έναν κόσμο ανταγωνιστικών αληθειών, οι ιδεολογίες μας προμηθεύουν με διανοητικούς χάρτες του κοινωνικού κόσμου, βοηθούν στην εγκαθίδρυση της σχέσης μεταξύ ατόμων – ομάδων από τη μια πλευρά με την ευρύτερη δομή της εξουσίας από την άλλη. Γι’ αυτό τον λόγο έχουν χωριστό ρόλο είτε στη διατήρηση της κυρίαρχης δομής της εξουσίας, απεικονίζοντάς την ως δίκαιη, φυσική, νόμιμη ή οτιδήποτε άλλο θέλουν, είτε στην εξασθένιση και στην αμφισβήτησή της, υπερτονίζοντας τις αδικίες ή τις ανομίες της στρέφοντας παράλληλα την προσοχή του κόσμου σε εναλλακτικές δομές εξουσίας.
Οι ιδεολογίες που επικρατούν σε μια κοινωνία και τις οποίες ενστερνίζονται τα μέλη της αναπτύσσονται και διαδίδονται μέσα από συγκεκριμένους διαύλους όπως η οικογένεια, η ομάδα, το σχολείο, η θρησκεία, οι δημόσιοι θεσμοί, τα μέσα ενημέρωσης.
Η ιδεολογία δύναται να συνεισφέρει στην χειραφέτηση του ατόμου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κίνημα του φεμινισμού. Ο φεμινισμός υπήρξε μια ριζοσπαστική ιδεολογία που συνέβαλε στη χειραφέτηση της γυναίκας μέσω της κατάκτησης των στόχων που είχε θέσει, όπως η κατοχύρωση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών, η καθιέρωση της ίσης πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην εργασία ακόμα και στις διακεκριμένες θέσεις του δημόσιου βίου και στην πολιτική.
Οι ιδεολογίες όμως παρά το γεγονός ότι λειτουργούν ευεργετικά για το άτομο και την κοινωνία, εντούτοις συχνά χρησιμοποιούνται από ηγέτες και κομματικές παρατάξεις για τη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών με στόχο την εξασφάλιση και διατήρησή τους στην εξουσία.
Αναμφισβήτητο παράδειγμα πολιτικής χειραγώγησης αποτελεί ο Χίτλερ και το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του, που βασίστηκε κυρίως στην εθνικιστική ρητορική που υποσχόταν επέκταση της Γερμανίας, «απελευθέρωση» των γερμανόφωνων που ζούσαν εκτός Γερμανίας, εκδίωξη των Εβραίων, οικονομική ανόρθωση, πλήρη απασχόληση, κοινωνική εξασφάλιση και εργασιακή ειρήνη. Η έξυπνη προπαγάνδα του Χίτλερ κέρδισε την εμπιστοσύνη των μεσαίων στρωμάτων και την ανοχή της μεγαλοαστικής τάξης.
Με μία σειρά προσχεδιασμένων ενεργειών ο Χίτλερ κατέστη ο απόλυτος άρχων, ηγέτης ενός μονοκομματικού, βίαιου και μισαλλόδοξου κράτους. Το ναζιστικό καθεστώς ασκούσε αυστηρή λογοκρισία σε όλους τους τομείς του πνεύματος, ασφυκτικό έλεγχο σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και υποχρέωνε τους νέους και τις νέες να οργανώνονται στη χιτλερική νεολαία.
Παρά τον ανελεύθερο χαρακτήρα του, ο ναζισμός είχε μεγάλη λαϊκή αποδοχή διότι κατόρθωσε να αντιμετωπίσει με αποτελεσματικό τρόπο τη μεγάλη οικονομική ύφεση, ενώ παράλληλα εφάρμοσε ένα ευρύ κοινωνικό πρόγραμμα το οποίο περιλάμβανε διακοπές, αθλητισμό και τη διάδοση του αυτοκινήτου του λαού Volkswagen.
Ο Χίτλερ αποτελεί ένα από τα πιο απτά παραδείγματα κατάχρησης εξουσίας και χειραγώγησης του λαού κυρίως μέσω της ιδεολογίας του εθνικισμού.
Η πολιτική ιδεολογία υπήρξε βασικό συστατικό της παγκόσμιας ιστορίας για περισσότερο από 200 χρόνια και αναδείχθηκε μέσα από τις ραγδαίες αλλαγές – οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές – από τις οποίες πήρε τη μορφή του ο σύγχρονος κόσμος.
Ουσιαστικά οι ιδεολογίες παρέχουν την πολιτική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να προσδιορίσουν τις αντιλήψεις τους. Αρχικά διατυπώνονταν από κάποιους στοχαστές, αλλά έπειτα σμιλεύθηκαν από ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις. Πολλές ιδεολογικές μορφές χρησιμοποιήθηκαν είτε ως μορφές χειραφέτησης είτε ως μορφές χειραγώγησης, ανάλογα με το σκοπό που επιτελούσαν αλλά και τον φορέα που τις προωθούσε. Ωστόσο όμως ο όρος ιδεολογία ανήκει στο παρελθόν. Το τέλος άρχισε τις δεκαετίες των 1950 και 1960 και σφραγίστηκε με την κατάρρευση του φασισμού και του κομμουνισμού. Έκτοτε τα εναπομείναντα κόμματα διαφωνούν μόνο για το ποιο από αυτά θα είναι περισσότερο άξιο εμπιστοσύνης να φέρει την οικονομική ανάπτυξη στη χώρα του. Ουσιαστικά, η οικονομία θριάμβευσε πάνω στην πολιτική, ενώ ο ρόλος της δεύτερης περιορίστηκε σε τεχνικά ζητήματα σχετικά με το πώς να φέρει την ευημερία και την ανάπτυξη.
Κορύφωση της αρνητικής αυτής εξέλιξης είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Πολιτική η οποία έχει επικεντρωθεί στην οικονομική τακτοποίηση της κακής διαχείρισης των οικονομιών των κρατών της Ευρώπης, αγνοώντας πλέον ιδεολογίες και οράματα για ένα καλύτερο αύριο.
Παράδειγμα ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία 6 χρόνια με την ηγεσία της ενωμένης δήθεν Ευρώπης να προσπαθεί απεγνωσμένα να απολύτως διαλύσει παραδοσιακές ιδεολογίες μας μέσω της τεχνητής διόγκωσης αρχικά του δημόσιου χρέους που αποδέχθηκε η τότε κυβέρνηση Καραμανλή και στην παγίδα αυτή έπεσαν ακούσια λόγω άγνοιας ή εκούσια λόγω προδοσίας όλες οι επόμενες κυβερνήσεις μέχρι και του αποδεικτικού μέσου που επαληθεύει και αποδεικνύει το τέλος των ιδεολογιών στην Ελλάδα δηλαδή την ντροπή για την πατρίδα μας της δήθεν κυβέρνησης Καμμένου–Τσίπρα που ενώθηκαν δήθεν σε αντιμνημονιακή βάση ανατροπής της επίθεσης που δεχόμαστε από τον διεθνή καπιταλισμό αλλά γρήγορα αποδείχθησαν ως οι επί σκοπώ εθνικής γενοκτονίας εφιάλτες που άμεσα οφείλει ο λαός να τους ζητήσει πρακτικά ευθύνες για τα επί σκοπώ εγκλήματά τους κατά του Ελληνικού Έθνους.
Ο Καμμένος ως γνήσιος δήθεν πατριώτης απεμπόλησε όλες τις δήθεν κόκκινες γραμμές του σε όλα τα ζητήματα εθνικής πολιτικής και άμυνας στο ζήτημα της ιθαγένειας, του τεμένους, των δαπανών των ενόπλων δυνάμεων και του φπα στο Αιγαίο προσθέτοντας τις ψήφους των δήθεν ανεξάρτητων βουλευτών του στην πλειοψηφία που ανέτρεψε το πολίτευμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με την απόλυτη καταπάτηση του Συντάγματος αποδεχόμενοι μία συμφωνία γενοκτονίας και υποδούλωσης των Ελλήνων που είχε αυτονόητα καταψηφίσει ο ΛΑΟΣ παρά την παραλυτική προπαγάνδα των πρώην κρατικοδίαιτων εκδοτών και ακολούθως συμμάχων του Τσιπραϊσμού που έκτοτε παραδόθηκε η Χώρα στο διεθνές παράνομο δικτατορικό κεφάλαιο των τραπεζιτών.
Πού αλλού στον Κόσμο σε όλη την γνωστή ιστορία συμμάχησαν οι απόλυτοι ιδεολογικοί αντίπαλοι εκτός από περιπτώσεις εθνικής άμυνας; Π. Καμμένος και Α. Τσίπρας έκαναν την κοινή τους πορεία αρχή της εγκληματικής παραμονής της Ελλάδας στο δήθεν κοινό νόμισμα που είναι ο δούρειος ίππος των απεγνωσμένων τραπεζιτών παγκοσμίως να κρατηθούν λίγες εβδομάδες ακόμα ως οι απόλυτοι κυρίαρχοι της Γης.
Πατριωτισμός είναι ο μόνος ιδεολογικός όρος που απαιτείται πλέον για την απελευθέρωσή μας που απολύτως βέβαια θα επιτύχομε. Ο όρος Πατριωτισμός δεν έχει αριστερά και δεξιά παρά μόνο «ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ» δεν έχει ανισότητες, αδικίες, ανήθικες πρακτικές παρά μόνον ισοπολιτεία, ισονομία και αριστεία στην αρετή για όλους που τον αποδέχονται ή έστω τον ανέχονται. Το κύμα που συνεπαίρνει όλη την Χώρα για αποχή από τις δήθεν εκλογές κατά το δήθεν δημοψήφισμα είναι πολλή καλή βάση για την ανατροπή των εγκάθετων δήθεν πολιτικών και δήθεν αντιπροσώπων μας. Η εντολή όπως τότε ήταν ΟΧΙ, δεν δίνομε γη και ύδωρ, και πρώτη φορά στην ιστορία των Ελλήνων οι αρχηγοί που απέδειξαν περίτρανα πως δεν είναι ούτε αρχηγοί ούτε ικανοί και κυρίως δεν είναι άριστοι, ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΣΑΝ και κατέστησαν τους πολίτες που εκπροσωπούσαν αντί για ανεξάρτητους εν δυνάμει είλωτες και αντί για έλληνες αφομοιωμένους από τους πρόσφυγες απαραίτητους όμως για τους διεθνείς τραπεζίτες απρόσωπους μόνο καταναλωτές–καταναλωτικά προϊόντα οι ίδιοι στην ακόρεστη πείνα του κέρδους και του χρήματος.
Εις οιωνός άριστος λοιπόν όσοι δεν πάμε να ψηφίσομε. Σε μία χώρα υπόδουλη με διεθνή επίσημο έλεγχο οι εκλογές για επανεκλογή των οργάνων της αριστεροδεξιάς σύριζα καμένης Ελλάδας είναι μόνο για να δείξουν ότι ο ΛΑΟΣ είναι σύμφωνος με όσα έγιναν και αν του δώσουν την από αυτούς αποφασισμένη και οργανωμένη δήθεν ευκαιρία να αντιδράσει με ψήφο στα επιβοηθητικά στο σύστημα κόμματα του δήθεν λεβέντη και του δήθεν λαϊκή ενότητα ή του προκλητικά συμμάχου του Τσιπραϊσμού ναζιστικού κόμματος του απόλυτα συστημικού Μιχαλολιάκου, πιστεύουν πως θα πάρουν ακόμα μια παράταση ζωής, όπως με τα μνημόνια που τα υπέγραφαν και τα ψήφιζαν αλλά ποτέ δεν έκαναν τις μεταρρυθμίσεις που θα έβαζε ένα τέρμα σε αυτήν την ιδιότυπη ελληνική παράνοια: Να έχεις την περιούσια χώρα ως τόπο, ιστορία, πολιτισμό, επιστήμονες και να σε έχουν περίγελο παγκόσμιο οι δήθεν δανειστές.

Φεβ 012016
 

Αφύπνιση του Πολίτη για αληθινή Δημοκρατία
Φίλοι και συναγωνιστές
Οι πρόσφατες συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων φανέρωσαν την ανάγκη του ελεύθερου Πολίτη να φανερώσει με τον λόγο του την διαμαρτυρία του ως παρέμβαση στις καταστάσεις φόβου και σιωπής που προσπαθεί να μας επιβληθεί. Του πολίτη που ως άλλος οπλίτης της Ειρήνης στέκεται μπροστά και με την ίδια του την ενσυνείδητη συμμετοχή φανερώνει στην πράξη τις αρχές της Δημοκρατίας, της Ειρήνης, της Αγάπης, της Ενότητας.
Αγαπητοί φίλοι συναγωνιστές, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την ανατροπή ενός συστήματος αλλά κυρίως με τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας και είναι η αγάπη μας και το όραμα αυτό που θα μας οδηγεί κι όχι ο φόβος της δουλείας των αναγκών, γιατί θα καταλήξουμε εκεί που δε θέλουμε. Σίγουρα πρωταρχική σημασία έχει η άμεση ενημέρωση των πολιτών για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και διεθνώς. Κι έπειτα μια συνοπτική ιστορική και γεωπολιτική θεώρηση όσον αφορά τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο.
Επαρκούν όμως αυτά για να έχουμε έναν πολίτη ικανό για άμεση δημοκρατία; Κύριο γνώρισμα του μέσου Έλληνα πολίτη είναι η ημιμάθεια και η αίσθηση ανεπάρκειας μαζί με όλα τα συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας που τα συνοδεύουν. Αν θέλουμε να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, μπορούμε να δούμε ότι πάσχουμε ατομικά και κοινωνικά κι όχι μόνο οικονομικά και εθνικά. Και τι να τις κάνει τις μελέτες αυτός που συνεχίζει να πετάει σκουπίδια στους δρόμους ή εκείνος που έχει ξεχάσει το ευχαριστώ και το συγνώμη ή και ο άλλος ακόμα που έχει ευτελίσει τη σημασία αυτών των λέξεων, επειδή τις χρησιμοποιεί «επαγγελματικά». Για σκεφτείτε πόσο χρήσιμες θα ήταν οι μελέτες (που ελπίζω κάποιος να εισηγηθεί), ώστε ο μέσος πολίτης να μάθει πώς θα καλύψει καλύτερα τις ανάγκες του, πώς λειτουργεί ο ίδιος και τι ενέργειες διαχειρίζεται, σε σχέση με το περιβάλλον που ζει. Η αυτοπεποίθηση κι η επαναστατικότητα είναι αποτέλεσμα αυτογνωσίας και αυτοσεβασμού. Ο αληθινός επαναστάτης προστατεύει την τρυφερότητα της ζωής.
Έτσι είναι ουτοπία να μιλάμε για μια δημοκρατία που δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι δεν υπάρχει το κατάλληλο περιβάλλον και ο άνθρωπος διαμορφώνεται από το περιβάλλον του και η παιδεία είναι αυτή που διαμορφώνει περιβάλλον. Εάν εμείς σήμερα δεν έχουμε παιδεία και δεν έχουμε περιβάλλον αυτό δεν συνέβη τυχαία, συνέβη επειδή μια συγκεκριμένη θέληση το κατάφερε αυτό, όπως επίσης μια άλλη θέληση είναι εφικτό να δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον, να διαμορφώσει τις κατάλληλες συνθήκες για να υπάρξει δημοκρατία. Μια δημοκρατία που φυσικά θα ανακυκλωθεί πρώτα σε μικρές ομάδες ανθρώπων, οι οποίοι όμως θα θέσουν τον εαυτό τους ως πρωτεργάτες για να δημιουργήσουν κοινωνίες πρότυπα, πρότυπα σχέσεων, συμπεριφορών, δομών, λειτουργιών. Δεν μας άφησαν και πολλά πράγματα να σκεφτούμε οι πρόγονοι μας, όμως έχουμε πάρα πολλά να εφαρμόσουμε και πιστεύω η αξία μας θα είναι κατά πόσο καθαρά θα θέλουμε να εφαρμόσουμε και να αξιοποιήσουμε τους θησαυρούς που μας άφησαν, γιατί αν έχεις τους θησαυρούς και δεν τους χρησιμοποιείς γίνεσαι κάτι χειρότερο από φτωχός, γίνεσαι ανάξιος. Και εμείς εδώ σε αυτόν τον τόπο δεν έχουμε τα περιθώρια να γίνουμε πιο ανάξιοι απ’ ότι έχουμε φανεί απέναντι στην κληρονομιά μας, η οποία δεν είναι και δική μας, είναι μια κληρονομιά για όλο τον άνθρωπο.
Ο Σωκράτης είναι αυτός που ανακάλυψε την θεωρία της υποδομής και μας έδωσε τον ακόλουθο ορισμό. Μας είπε ότι: «Δια να λειτουργήσει ικανοποιητικά μία πολιτεία, είναι απαραίτητο να παρέχονται υπό αυτής δια τον πολίτη οι ανάλογες ευκολίες και διαρρυθμίσεις, ως επίσης και η προσωπική του ασφάλεια, κοινωφελή ιδρύματα και οικονομικά αγαθά, και αυτά τα αιτήματα μπορούν να ικανοποιηθούν μόνον όταν ο πολίτης υποστηρίζει την έννοια της πολιτείας με τις ανάλογες ευθύνες της. Η πιο σημαντική ευθύνη μεταξύ όλων των ευθυνών της πολιτείας, είναι η εξασφάλιση της υποδομής και των απαιτουμένων υπηρεσιών της».
Πολλοί όμως θα τολμήσουν και θα είναι αυτοί που θα αλλάξουν τον κόσμο. Η αλλαγή και η αναγκαιότητα θα απελευθερώσουν όλη την καταπιεσμένη, εγκλωβισμένη δημιουργικότητα, την αγάπη και το πάθος μας για ζωή. Θα δούμε την ανθρώπινη φύση στην πιο πλήρη και ένδοξη έκφρασή της. Θα ανακαλύψουμε δυνατότητες μέσα μας που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι υπήρχαν. Τα πάντα είναι σκέψη και η σκέψη είναι τα πάντα. Τίποτα δε συμβαίνει στον υλικό κόσμο αν δεν έχει προηγηθεί η ανάλογη σκέψη. Οι πράξεις είναι αποτελέσματα σκέψης. Αν η σκέψη είναι δυσαρμονική και καταστροφική, έτσι θα είναι και ο υλικός κόσμος. Αν αντίθετα η σκέψη είναι ισορροπημένη, δημιουργική και γεμάτη αγάπη, αυτό θα εκπέμπεται και από την κοινωνία. Δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα, γι΄ αυτό και το όραμα είναι τόσο σημαντικό. Όσο πιο ευγενές είναι το όραμα, τόσο πιο σπουδαία είναι η πραγματικότητα. Το παλιό όραμα εστιαζόταν στο χρήμα, την παραγωγή και την εκμετάλλευση, και ανάλογη ήταν η πραγματικότητα που δημιουργούσε. Το νέο όραμα περιλαμβάνει το σεβασμό και την αγάπη για τη Δημιουργία και κάθε μορφή ζωής.
Ο πολίτης του κόσμου σκέφτεται, μιλάει και πράττει βιώνοντας πως είναι ένα με όλους τους άλλους. Σήμερα, από διαφορετικές κοινότητες άνθρωποι ζούνε στην ίδια πόλη. Αύριο, από διαφορετικές πόλεις άνθρωποι θα ζουν στην ίδια Κοινότητα. Η πόλη του αύριο θα είναι Κοινότητα. Σήμερα, υπάρχει ο πολίτης ενός κράτους, ο οποίος ζει σε πόλεις κωμοπόλεις και χωριά. Αύριο ο πολίτης του κόσμου θα ζει απλά σε Κοινότητες. Πολλές Κοινότητες μαζί θα δημιουργούν Πολιτείες κι αργότερα Κοινοπολιτείες και Συμπολιτείες. Υπάρχουν Κοινότητες, που θα ζουν σε διαφορετικά μέρη της γης και θα έχουν αδελφοποιηθεί, καθώς θα έχουν κοινά ενδιαφέροντα και θα ασχολούνται με κοινούς τομείς ανάπτυξης. Όλοι όμως θα μοιράζονται τα αγαθά της εξέλιξής τους με αποτέλεσμα αντί του φρένου που επήλθε με τον σκοταδισμό, να αρχίσει η επιτάχυνση. Έτσι το σύστημα της παιδείας, της οικονομίας, της διακυβέρνησης, της θρησκείας, της κοινωνίας θα είναι απλά
Όμως η ουσία είναι η παιδεία, και αυτή καταστράφηκε από την υλική συνείδηση που την μετέτρεψε σε εκπαίδευση, με σκοπό να καταστεί παραγωγική δύναμη ενός τεχνοκρατικού συστήματος. Τα αποτελέσματα τα υποφέρουμε κάθε μέρα, στη γλώσσα, τη συμπεριφορά, τη στάση του νου, της καρδιάς και της συνείδησης του νεοέλληνα, που βρίσκεται παγιδευμένος μεταξύ μιας βαριάς εθνικής κληρονομιάς και των επιταγών της πνευματικής του συνείδησης, την οποία εξαναγκάζεται να νεκρώσει, προκειμένου να επιβιώσει. Στο τέλος όμως εκείνοι που θυσίασαν την ελευθερία τους στο Λόγο, τη Ζωή και τη Συνείδησή τους, για λίγη απόλαυση και ασφάλεια, στο τέλος τα έχασαν όλα.
Ωστόσο, μόνον ο βαρβαρικός νους πανικοβάλλεται, ο ελληνικός, αντίθετα, εστιάζεται αυτομάτως περισσότερο και διακρίνει μέσα σ’ όλη αυτή την οχλαγωγία το φόβο και την πηγή του. Αυτοί που τρέχουν να μας τρομάξουν είναι ήδη φοβισμένοι.
1ον. Γιατί έχουν ήδη εκτεθεί στα μάτια μας για το ρόλο που έπαιξαν και παίζουν στη ζωή μας, με αποτέλεσμα να μην γλιτώσουν τα νέα διεθνή δικαστήρια και τις ανάλογες ποινές για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας την οποία και δηλητηριάζουν καθημερινά στον αέρα, το νερό, την τροφή και τα φάρμακα, στα ίδια τα δομικά υλικά των σπιτιών.
2ον. Ύβρις είναι η κατάφωρη παραβίαση βασικών φυσικών νόμων, όπως της δόμησης του DNA ή οι σκόπιμες πυρκαγιές των δασών και οι επιλεγμένες περιοχές μόλυνσης πηγών, ποταμών, λιμνών και θαλασσών με βιομηχανικά απόβλητα ή μεταλλαγμένα λιπάσματα που καταστρέφουν τη γη και ακόμα αέρια, όπως το όζον, στην ατμόσφαιρα. Ποιοι ευθύνονται γι’ αυτό τον φαύλο κύκλο; Ποιοι ελέγχουν το κλίμα της γης; Ποιοι ελέγχουν τον συγχρονισμό των ρολογιών και του ημερολογίου μας; Ποιοι διαχειρίζονται το χρόνο και την ενέργειά μας; Ο ελληνικός κόσμος ήταν πάντοτε ένας κόσμος ερωτήσεων περισσότερο, παρά απαντήσεων. Ωστόσο, οι Νόμοι είναι αυτενεργείς και η Νέμεσις δεν άργησε ποτέ στο ραντεβού της.
3ον. Προσπαθούν να μας πείσουν για την παντοδυναμία τους και την κυριαρχία τους επάνω μας, γιατί είμαστε η μόνη τους ελπίδα να το καταφέρουν, αρκεί να το πιστέψουμε. Ο ελληνικός λόγος όμως ζητάει πάντοτε αποδείξεις (μαθηματικές, φιλοσοφικές, πολιτικές, οικονομικές), πάντως αποδείξεις, και αυτό γιατί διαθέτει την ενορατικότητα και την επίγνωση ότι μόνο η ενσυνείδητη πίστη φέρει Αλήθεια. Ο αληθινός Έλληνας πίνει Αλήθεια πριν από το γάλα της μάνας του. Το κλειδί βρίσκεται λοιπόν στην ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ της αληθινής μας ταυτότητας και του αληθινού μας προορισμού.
Όποιος θεωρεί την ηθική και την πολιτική διαφορετικά πράγματα, δεν κατέχει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Η κατάρρευση του υλισμού οφείλεται στα τεράστια κενά και τις ατέλειες των υλιστικών ιδεών και θεωριών, σε συνδυασμό με την ανθρώπινη ανευθυνότητα. Θα επικρατήσει η αμεσότητα της αυτοδιάθεσης που θα κτίσει μια νέα κοινωνία Αγάπης, με πρότυπα συνεργασίας κοινωνικών κυττάρων.
Eίμαστε όλοι θύματα μιας δημοκρατίας που γράφεται με έψιλον γιώτα και είναι κάτι τελείως διαφορετικό, αυτή τη δημοκρατία ζούμε κάθε μέρα, φόβου, της φθοράς της δημόσιας υπηρεσίας, της ντροπής, της διαφθοράς, της παρακμής και της παραλυσίας και της αναποτελεσματικότητας. Δεν έχουμε να κάνουμε με δημοκρατία λοιπόν και πρέπει να το παραδεχτούμε. Η δημοκρατία στην ουσία ένας τρόπος ζωής με μέτρο, έτσι, το κενό της παιδείας στο τέλος καταλήγει να είναι ένα τεράστιο κενό δημοκρατίας. Οι άνθρωποι έχουν πάψει ακόμα να είναι με τον εαυτό τους δημοκρατικοί, η διάνοια τους τούς επιβάλλεται με αυταρχισμό, με καταπίεση, οι συναισθηματικές εμπλοκές υποδουλώνουνε κάτι ανάλογο, όμως διψάνε οι άνθρωποι για ελευθερία.
Η χρησιμοθηρία και ο ωφελιμισμός είναι οι μεγάλοι θεοί του δυτικού πολιτισμού εκατέρωθεν του χρήματος. Με αυτήν ανίερη τριάδα μέσα του ο άνθρωπος δεν ξυπνά ούτε από σπίθα ούτε από δυναμίτη. Εάν το θεμέλιο της πολιτείας που οραματιζόμαστε βασίζεται στην Αρετή, όπως μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας, τότε αυτή η Αρετή είναι το κριτήριο αξιολόγησης τόσο της Πολιτείας όσο και των ατόμων που κυβερνούν. Δίχως αυτό το μέτρο δικαίου η ανθρωπότητα θα χειραγωγείται από ένα φαρισαϊκό κατεστημένο αξιολόγησης, που είναι προσκολλημένο στο γράμμα του νόμου, ενώ έχει χάσει την ουσία του. Το να αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει κράτος δικαίου είναι ένα de profundis ανέκδοτο. Μπορούμε να μιλάμε για μια κοινωνία ελεύθερων και ίσων ανθρώπων χάρις σε μια όσο το δυνατόν ενάρετη ζωή που χαρακτηρίζεται από ευδαιμονία. Όλα αυτά είναι συνάρτηση μιας παιδείας που ενέχει Σοφία, Συνείδηση και Αγάπη.
Η Ελλάδα δεν είναι η πατρίδα μόνο των Ελλήνων, αλλά πατρίδα της ψυχής του Ανθρώπου. Εκείνοι που αγάπησαν αληθινά τον ήλιο του ουρανού της, είναι εκείνοι που αγάπησαν τη φλόγα του πνεύματός της. Όσοι αγάπησαν αληθινά τις πλούσιες θάλασσές της, είναι τα πλούτη της ψυχής της που αγάπησαν. Στα βουνά και στους βράχους της, ένιωσαν το μεγαλείο μιας πίστης πέρα από καθετί ανθρώπινο και στα αγριολούλουδα και τους καρπούς της γης της γευτήκανε τις αρετές των έργων των ηρώων και των φωτεινών πνευμάτων που γέννησε.
Γι’ αυτό μη γελαστείτε και ξύσετε παλιές πληγές. Ψάξτε στην καρδιά σας για να βρείτε το βάλσαμο της συμφιλίωσης και της αληθινής ενότητας. Είμαστε ο λαός που πάει πίσω, μόνο για να πάρει φόρα. Πίσω από κάθε αγώνα, την πιο σκληρή μάχη, τη δίνει κανείς με τον ίδιο του τον εαυτό, μόνος του, Διγενής Ακρίτας στο αλώνι της ψυχής του.
Αυτός ο τόπος φτωχός σε υλικά αγαθά, μα πλούσιος στην ψυχή, είναι το περίσσευμα της καρδιάς αυτού του κόσμου. Οι αρετές του ήρθαν σαν αποτέλεσμα αγώνων μέσα από σκληρές δοκιμασίες, λάθη και γκρεμίσματα, ξεσηκωμούς και αναγεννήσεις, χωρισμούς και αγκαλιάσματα.
Ποια δύναμη ήταν αυτή που ανόρθωσε τόσες φορές ένα λαό τυραννισμένο, ταπεινωμένο, προδομένο από τον ίδιο του τον εαυτό; Ποια δύναμη έκανε τα κουρέλια να τραγουδούν ακόμα και μέσα στη λάσπη που τα σύρανε, αν όχι η αλήθεια που υπάρχει μέσα στην ψυχή του Ανθρώπου;
Κάποτε μας έδωσαν ένα όνομα και μια ταυτότητα, το πρώτο χωρίς να μας ρωτήσουν και το άλλο αναγκαστικά. Η αληθινή βάπτιση όμως, το αληθινό όνομα και την αληθινή του ταυτότητα την ανακαλύπτει κανείς μέσα του, ανάλογα με τις επιλογές του.

Ο καπιταλιστικός κόσμος όρισε το ευ ζην με οικονομικούς όρους και εκείνοι που ερμηνεύουν την έννοια του ευ ζην είναι οι άνθρωποι των πολυεθνικών, της διαφήμισης και οι τραπεζίτες, δηλαδή το ηθικώς κατώτατο κατά τον Αριστοτέλη και παρά φύσιν κομμάτι της οικονομίας. Η οικονομική σκέψη ξεκινάει με διαχείριση του οίκου και η αληθινή της λειτουργία βασίζεται στην αυτάρκεια διαβίωσης. Η Πολιτεία οφείλει να καλύπτει τις βιοτικές ανάγκες των πολιτών, να διασφαλίζει το «ζην», ώστε να επιτευχθεί το ευ ζην. Η ιδιοκτησία, η κτητική και η παραγωγή συνδέονται. Η τέχνη του προορισμού των αγαθών, η χρηματιστική, αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται όπου υπάρχει ανεπάρκεια παραγωγής αγαθών. Η παραδοσιακή ελληνική ηθική απέδιδε αξία στο πώς χρησιμοποιεί κανείς τον πλούτο του παρά στη συσσώρευσή του. Στο κατεστημένο πρότυπο ο άνθρωπος δουλεύει για να έχει δουλειά και συνήθως δεν κάνει αυτό το οποίο είναι γεννημένος να κάνει. Είναι ο άνθρωπος που στερείται το αγαθό της εργασίας και συμβιβάζεται με τη δουλεία της δουλειάς. Κοινωνίες όπου απουσιάζει η αξιοκρατία, όπως η ελληνική, αδυνατούν να ζουν τον αληθινό τύπο ελληνικής κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι εργάζονται για να ζουν. Ο πολιτισμός του «έχειν» καταρρέει ουσιαστικά και ορθώνεται ο πολιτισμός του «είναι». Εξάλλου, το τι έχεις προδίδει το ποιος είσαι.
Σήμερα έχουμε ανθρώπους που ζουν για να τρώνε ή ζουν για να κάνουν λεφτά αντί να τρώνε για να ζουν κ.τ.λ. , όπως έλεγε και ο Σωκράτης.
Βασική αρχή του καπιταλισμού είναι η ατομοκρατική, ηδονοθηρική απεριόριστη συσσώρευση κεφαλαίου. Βασική αρχή του μαρξισμού είναι η ικανοποίηση των ατομοκρατικών, ηδονοθηρικών πόθων του προλεταριάτου της βιομηχανικής κοινωνίας και γι’ αυτό εισηγείται την προλεταριακή δικτατορία. Και στις δυο περιπτώσεις κινητοποιείται η οργάνωση της κοινωνίας σύμφωνα με ιδιοτελείς επιταγές ανθρώπων και όχι σύμφωνα με τους φυσικούς συμπαντικούς Νόμους. Έτσι και τα δυο συστήματα έπεσαν σε λάθη-αντινομίες περιβαλλοντικών μολύνσεων, πολέμων και εγκλημάτων πάσης φύσης και μορφής. Κι έχουμε δει όλοι πλέον την αποτυχία τους. Επομένως, η αιτία χιλιάδων λαθών βρίσκεται στην γενικότερη υλιστική θεώρηση της ζωής και ουσιαστικά στον πυρήνα της υλικής συνείδησης. Δεν χρειάζεται ο καπιταλισμός για να προστατευθεί η ατομικότητα του ανθρώπου, ούτε ο μαρξισμός για να προστατευθεί η κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Σε τελική ανάλυση το οικονομικό ζήτημα είναι θέμα τρόπου που δίνουμε νόημα στη ζωή, γι αυτό και το «νόμισμα» ονομάστηκε έτσι. Είναι δηλαδή ζήτημα αξιών και όχι ζήτημα διαχειριστικής πολιτικής πρότασης.
Ενώ λοιπόν η κλασική φιλοσοφική παράδοση αναδεικνύει ως σκοπό του «ζην» ένα υπερβατικό «ευ ζην», που φτάνει ως την πλατωνική θέωση και ενώ η χριστιανική σκέψη θεμελιώνεται στο «Θεοί εστέ» και το «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι» η πλειονότητα εξακολουθεί να κινείται στα πλαίσια της κλασικής πολιτικής οικονομίας (όπως Adam Smith, Thomas Malthus, Karl Marx, David Ricardo, J.S. Mill), που οδηγεί στην έκπτωση του ανθρώπου σε ένα μονοδιάστατο οικονομικό ον, προϊόν της βιομηχανικής κοινωνίας, δηλαδή το θηρίο.
Η χώρα μας είναι απαραίτητο να απελευθερωθεί όχι μόνο από το Δ.Ν.Τ. αλλά και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων, υγείας και φαρμάκων Και έτσι οι προοπτικές και η δυναμική της Α.Ο.Ζ. διευρύνεται. Ένα νέο κοινωνικό κίνημα θα συνεχίσει το έργο της πνευματικής ανοικοδόμησης που θα πηγάζει από τον ίδιο το λαό που δεν αντέχει άλλη προδοσία απ’ τους ηγέτες του. Αν όμως μεταφέρουμε το όραμα για τα προβλήματα που αγγίζουν όλους τους λαούς της γης, τότε θα ενεργοποιηθεί. Το έργο της αποκατάστασης θα επιτευχθεί με συντονισμό συλλογικοτήτων διεθνώς που καλύπτουν όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Ένα όπλο χρειάζεται να δημιουργήσουμε, επικοινωνία.
Η ιδέα της συσπείρωσης των λαϊκών κινημάτων θα κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο και τα έθνη ενώ θα καταρρέει το υπάρχον σύστημα. Επομένως δεν πρέπει να μας ανησυχεί η τελική έκβαση αλλά το μεσοδιάστημα. Η γειτονιά, η συνοικία, ο οικισμός, η κοινότητα, και οι διάφοροι σύλλογοι και σωματεία θα βρουν ένα νόημα ύπαρξης που ουσιαστικά έχουν χάσει. Με την έννοια αυτή η τοπική επιτροπή της Συσπείρωσης μπορεί να είναι επίσης ένας ενεργοποιητής συντονισμού τοπικών συλλογικοτήτων που προς το παρόν βολεύουν με την αδράνειά τους πολλές εφησυχασμένες συνειδήσεις που τους αρκεί να λένε ότι ανήκουν κάπου είτε για άλλοθι είτε για βιτρίνα αλλά σπάνια ενσυνείδητα και με υπευθυνότητα.
Κάθε κοινότητα θα μπορούσε να αναλάβει στη συνοικία της το θέμα της αποκατάστασης της άπορης οικογένειας που σίγουρα υπάρχει πλέον, με την βοήθεια του τοπικού μικρού ή μεγάλου εστιατορίου που κάθε μέρα πετάει μερικές μερίδες που περισσεύουν. Με λίγα λόγια η κοινότητα χρειάζεται υπόβαθρο πνευματικότητας, για να εμπνεύσει ακόμα κι εκείνους που κατανοούν ότι η οικονομική κρίση είναι σύμπτωμα κι όχι αιτία και θέλουν να μην αναλωθούν στα χιλιάδες αποτελέσματα αλλά να εστιαστούν στη ρίζα που τα προκάλεσε.
Εφόσον έχουμε αποδεχθεί τη διεξαγωγή ενός σιωπηλού πολέμου, θα πρέπει να λάβουμε την ανάλογη στάση. Διαφορετικά, εάν παραβλέψουμε τα κενά και τις ελλείψεις στους τομείς της τροφοδοσίας και της επικοινωνίας, θα καταντήσουμε ένα ακόμα παράδειγμα αποτυχίας για τις νέες γενεές που θα καθηλωθούν βαθύτερα. Είμαστε ο τελευταίος σύνδεσμος και δεν πρέπει να αναλωθούμε ούτε εύκολα ούτε γρήγορα.
Κάθε κοινωνία καλείται να απαντήσει τι θα παραχθεί, πώς θα παραχθεί, γιατί θα παραχθεί, πότε, πού και για ποιον. Οι απαντήσεις κάθε κοινωνίας εξαρτώνται από το ανθρωπολογικό της υπόβαθρο, τα πρότυπα που προωθεί και τις αξίες που κατευθύνει τη δράση τους. Υπό αυτήν την έννοια, οι Σπίθες πρέπει να θέσουν μόνιμο στόχο την αναμόρφωση των Μ.Μ.Ε. και Επικοινωνίας. Όμως εάν θέλουμε να δούμε πραγματικά τις αδυναμίες μας, ώστε να γίνουμε αξιόμαχοι, θα πρέπει να κάνουμε δυο πράγματα, αφενός να δούμε τον εαυτό μας με μεγαλύτερη ειλικρίνεια συνείδησης κι αφετέρου να εκπαιδευτούμε.
Έχοντας καταλήξει ότι το παγκόσμιο, αλλά και ελληνικό πρόβλημα είναι αξιολογικό, και το κλειδί είναι η ενεργοποίηση τριών πυλώνων της συνείδησης, δηλαδή Δάσκαλος (χώρος)-Μέτρο (χρόνος)-Παιδεία (ενέργεια). Αυτά τα τρία που χάθηκαν πρέπει να ξαναβρεθούν. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να θεμελιώσουμε μια νέα κοινωνία. Έχοντας την επίγνωση ότι χρειάζεται ένα βάθος γενεών για να υπάρξει ολοκληρωμένη αναμόρφωση, στοχεύουμε στο εφικτό του εδώ και τώρα. Ποιοι θα δημιουργήσουν τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις για μια νέα κοινωνία; Τα παλιά ασκιά τρυπάνε με το καινούργιο κρασί! Χρειάζεται μια πλήρης αναγωγή συνηθειών και συμπεριφορών, δηλαδή παιδεία για αληθινούς πολίτες.
Προτείνουμε τη δημιουργία ανοικτών σχολείων σε κάθε συνοικία.
Αυτοί οι εκπαιδευμένοι πλέον πολίτες θα γνωρίζουν τις αιτίες των προβλημάτων και τις λύσεις, να φτιάξουν φυτώρια των νέων δασκάλων, διαμορφώνοντας μια νέα παιδεία, ένα νέο πολίτη, μια νέα κοινωνία. Επομένως το κοινοτικό κύτταρο δεν το βλέπουμε μόνο ως παραγωγικό οικονομικό πρότυπο, αλλά πάνω απ’ όλα ως πνευματικό και παιδαγωγικό. Και είναι η Ελλάδα που θα δώσει ίσως το πρότυπο και σε άλλες χώρες, ότι το μέλλον δεν κρύβεται στα κρυφά σχολειά πλέον, αλλά στα ανοιχτά.
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ
1. Ενημέρωση για το παγκόσμιο status quo
2. Ιστορία και γεωπολιτική της Ελλάδας
3. Αγωγή οικονομικής διαχείρισης
4. Αγωγή του πολίτη και σχέσεις με την πολιτεία και τους φορείς της.
5. Οικολογική παιδεία
6. Σεξουαλική αγωγή και σχέσεις των δύο φύλων
7. Γονική παιδεία και επανένταξη των γερόντων και των γηροκομείων στη κοινωνία
8. Αγωγή διαβίωσης και συντήρησης χώρου διαμονής, οικιακή οικονομία
9. Κοινωνικός διάλογος και Αρχές ισονομίας, θεμέλια δημοκρατικής σκέψης
10. Πολιτιστική επιμόρφωση – Τέχνες
11. Επιστημονική επιμόρφωση – Επιστήμες
12. Εκπαιδευτικός επαγγελματικός προσανατολισμός και αυτογνωσία
13. Αυτοθεραπεία – Υγιεινή και Άσκηση. Πρώτες βοήθειες.
14. Διατροφική πρόνοια και παιδεία
15. Σπονδυλωτό μάθημα για έκτακτες καταστάσεις (πόλεμος, πυρκαγιά κ.λπ.)
16. Οδική και Ταξιδιωτική αγωγή
17. Παιδεία εξανθρωπισμού, ανθρωπισμού και ελληνικότητας
18. Βότανα και καλλιέργεια γης. Λουλούδια και Κηπουρική, Ανθοκομία, Βιοκαλλιέργεια
19. Αγωγή για το Ευ Ζην
20. Επιστήμη της πνευματικότητας
21. Eλληνική γλώσσα
22. Οργάνωση δράσης
23. Εκπαίδευση για αποστολές ίδρυσης συνοικιακών σχολείων.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΕΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΥΠΕΡΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Τι είναι τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τι λείπει για την εφαρμογή και διεύρυνση και εμβάθυνσή τους;
Ανθρώπινα Δικαιώματα θα μπορούσαν γενικά να ορισθούν ως εκείνα τα δικαιώματα που ενυπάρχουν στη φύση μας, που είναι έμφυτα και χωρίς τα οποία δεν μπορούμε να ζήσουμε ως ανθρώπινα όντα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες μας επιτρέπουν να αναπτύξουμε πλήρως και να χρησιμοποιήσουμε τις ανθρώπινες αρετές μας, τη νοημοσύνη μας, τα ταλέντα μας και τη συνείδησή μας και να ικανοποιήσουμε τις πνευματικές και άλλες ανάγκες μας. Αυτά βασίζονται πάνω στις αυξανόμενες απαιτήσεις της ανθρωπότητας για μια ζωή μέσα στην οποία η έμφυτη αξιοπρέπεια και η αξία κάθε ανθρώπου θα τυγχάνει σεβασμού και προστασίας. Η αποστέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών δεν είναι μόνο μια ατομική και προσωπική τραγωδία αλλά επίσης δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, ενσπείροντας τη βία και τη σύγκρουση μέσα και μεταξύ κοινωνιών και εθνών.
Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι η βασική διεθνής έκφραση των απαράγραπτων και απαραβίαστων δικαιωμάτων όλων των μελών της ανθρώπινης οικογένειας.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΙΣΟΝΟΜΙΑ
‘Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.
Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.
Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.
Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.
Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.
Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.
Όπως δηλώνει η πρώτη πρόταση της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια «αποτελεί τον ακρογωνιαίον λίθο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο». Τι ορίζουμε όμως ως αξιοπρέπεια και πώς το εννοούμε και με τι το μετράμε; Πώς να αισθάνομαι αξιοπρεπής πολίτης του κόσμου, όταν ο ΟΗΕ υποτίθεται ότι διασφαλίζει την ανθρώπινη ζωή, την ίδια στιγμή που έγινε βίος αβίωτος και αγώνας επιβίωσης; Το «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή» υπενθυμίζει στην συνείδησή μας ότι ο Άνθρωπος αξίζει βίο και ευ ζην να διασφαλίσει οικουμενικά κι όχι να βάλει ταβάνι στο όραμα του ουρανού του (μπορεί στα αγγλικά sky αυτό που βλέπουμε ψηλά αλλά στην ελληνική σημαίνει «όσα ορά ο Νους»).
Το όραμα ενός πανανθρώπινου πολιτισμού, υπόσχεται και ως ένα σημείο δημιουργεί συνθήκες για την ανάπτυξη κοινών στοιχείων με ενωτικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα όπως οι ηθικές αξίες, η κοινωνική νοημοσύνη και η οικολογική συνείδηση. Η προσπάθεια για ενιαία πνευματική καλλιέργεια της παγκόσμιας κοινότητας μέσα σε δυναμικό συνοχής κοινού συστήματος αξιών έχει την έννοια της «συλλογικής νοημοσύνης» προς χάριν, πέραν του «ευ ζην», της ίδιας της επιβίωσης του ανθρώπινου πολιτισμού στα δύσκολα σημεία της εξέλιξής του. Είναι απαραίτητη η αναμόρφωση του ΟΗΕ, της UNICEF, της GREEN PEACE, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Τροφίμων και Φαρμάκων και των διεθνών πολιτικών και οικονομικών κέντρων, καθώς και των επιστημονικών και καλλιτεχνικών διεθνών κέντρων και οργανισμών που με κάποιο τρόπο εργάζονται για την υλοποίηση της παγκοσμιοποίησης με τον όρο ΝΕΑ ΤΑΞΗ.

Το μέτρο του πολιτισμού
Ένας πολιτισμός είναι μια πολυδιάστατη φράκταλ δομή, ένας τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας που γεννάται από το μαθηματικό σπόρο της συλλογικής νοημοσύνης. Σύμφωνα με την ενέργεια που είναι σε θέση να καταναλώνει και να χειραγωγεί, οι ενεργειακές ανάγκες ενός πολιτισμού αντικατοπτρίζουν το βαθμό ανάπτυξής του και ταυτόχρονα την εξάπλωσή του στον Κόσμο στην ικανότητα πλήρους διαχείρισης των ενεργειακών πόρων: πλανήτη, άστρου, ηλιακού συστήματος, γαλαξία
Οι πρώτοι χρήστες του όρου «πολιτισμός», του απέδιδαν πιθανόν τη σημασία της εκλεπτυσμένης συμπεριφοράς, της εξελικτικότητας του ατόμου, της ευγενείας και της απελευθέρωσης των ηθών, ως στοιχεία που έπονται της συμπεριφοράς κάποιου που ζει σε μια πόλη, κάποιου «πολιτισμένου». Αυτή η σύλληψη, αριστοκρατικής καταγωγής, είχε ως κεντρική ιδέα έναν προοδευτικό πολιτισμό.
Ο πολιτισμός εξέφρασε την ανάγκη παγκοσμιοποίησης του διαφωτισμού και την πίστη του σε μία πρόοδο δίχως τέλος ολόκληρης της ανθρωπότητας, με τις ανθρώπινες κοινωνίες να οφείλουν – η καθεμία με τον ρυθμό της- να γίνουν συμμέτοχοι του ενιαίου πολιτισμού, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο προχωρημένων μεταξύ τους κοινωνιών».
«Πότε επιτέλους θα αντικαταστήσουμε την ξενική και κακόηχη λέξη κουλτούρα με τη θαυμάσια ελληνική και ταυτόσημη λέξη Παιδεία;», «πνευματική καλλιέργεια»], «πολιτιστικό σύστημα» «πολιτιστικό μόρφωμα». Ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει την ενότητα και η κουλτούρα την διαφοροποίηση.
Με την ευρεία του έννοια ο πολιτισμός συμπεριλαμβάνει, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, τον τρόπο ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, τις παραδόσεις και τα δόγματα. Με την στενή του έννοια εννοεί κυρίως το σύνολο των αξιών καθώς και τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μίας κοινότητας και υπό αυτό το πρίσμα περιλαμβάνει την πολιτιστική κληρονομιά, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τα κινήματα σκέψης.»
Ο πολιτισμός αποτελεί έκφραση της ζωής του ανθρώπου και «σύνθετο σύνολο που περιλαμβάνει τη γνώση, την πίστη, την τέχνη, το νόμο, τα ήθη και τα έθιμα και άλλες δεξιότητες που απέκτησε ο άνθρωπος ως μέλος μιας κοινωνικής ομάδας». Ο πολιτισμός δε σχετίζεται με τη βιολογική κληρονομικότητα αλλά διαμορφώνεται σταδιακά από τους κοινωνικούς όρους που τον προσδιορίζουν. Κάθε πολιτισμός αποτελεί μία μοναδική ενότητα (που δεν μπορεί να ερμηνευτεί με κοινά εξελικτικά μέτρα). Η έννοια της “λαϊκής ψυχής” οδηγεί στη συγκρότηση κράτους και στο σχηματισμό πολιτιστικής εθνικής ταυτότητας. Κάθε λαός έχει τον πολιτισμό του ανεξαρτήτως φυλής.
Είναι άξιον παρατηρήσεως ότι Έλληνες που έχασαν τη γλώσσα και την παιδεία τους, σώθηκαν επειδή κράτησαν την πίστη τους και δεν έχασαν την ελληνική τους συνείδηση, όπως κατά την Τουρκοκρατία οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, οι Κύπριοι. Αντίθετα Έλληνες που έχασαν την πίστη τους, ενώ διατήρησαν τη γλώσσα και την παιδεία τους, έχασαν την ταυτότητα της ελληνικής συνείδησης, όπως συνέβη σε διάφορα φύλα Ελλήνων της Ανατολής. Οι παρατηρήσεις αυτές μας παραπέμπουν στη δυναμική της έννοιας του έθνους. Το σύγχρονο Αμερικανικό έθνος δεν συνδέεται ούτε λόγω κοινής καταγωγής και ιστορίας, ούτε λόγω κοινής θρησκείας ή γλώσσας, ούτε από κοινό πολιτισμό ή παιδεία, αλλά από τη δυναμική του κοινού συμφέροντος. Η πολυθεϊστική και πολυεθνική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ενωνόταν από το κοινό Ρωμαϊκό Δίκαιο στα πρότυπα του κοινού πολιτεύματος της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου, η οποία έσπειρε την ελληνική γλώσσα και παιδεία στην Ανατολή.
Η έννοια του έθνους όμως απαιτεί πολύ περισσότερα για να υφίσταται και κυρίως βαθύτερα πράγματα από το κοινό συμφέρον και μια κοινή νομοθεσία, πολίτευμα ή γλώσσα. Απαιτεί κοινή ιστορία, πολιτισμό, σκέπτεσθαι, πίστη και συνείδηση. Πράγματα που απαιτούν αιώνες πορείας και δημιουργικής εξέλιξης. Ας μην ξεχνάμε, ότι αυτό που ονομάζουμε εθνική συνείδηση φανερώνεται κατά τον Τρωικό Πόλεμο και πολύ περισσότερο στους Ελληνοπερσικούς πολέμους, που οδήγησαν τις ελληνικές πόλεις-κράτη σε συσπείρωση και σφυρηλάτησαν την φυλετική και εθνική τους συνείδηση.

ΘΕΩΡΗΜΑ: «Το ψέμα συντηρεί την υποδούλωση. Μόνο η αλήθεια ελευθερώνει»

Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΔΡΑΣΗΣ

1. ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ
Όσον αφορά τον συντονισμό δράσης και οργάνωσης, καλό είναι να τεθεί στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη το μέτρο αξιολόγησης προβλημάτων, στόχων, σκοπών, με μια σειρά προτεραιότητας και με μια βασική διάκριση βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων (π.χ. το ξεπούλημα της χώρας είναι επείγον).
2. ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΡΑ
Είναι γεγονός ότι και σε ατομικό και σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, βρισκόμαστε σε πολύ δυσμενή θέση. Υπάρχουν οι φωνές που λένε ότι για όλα φταίμε εμείς αλλά κι εκείνες που λένε ότι άλλοι μας σκάψανε το λάκκο. Και οι δυο οπτικές όμως στην προέκτασή τους οδηγούν σε λάθη και αδιέξοδα. Είναι λοιπόν πολύ πιο σημαντικό απ’ όσο φαίνεται το πώς βλέπεις τα πράγματα, γιατί αυτό καθορίζει τη δράση σου. Όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι πλέον η ζωντανή υπενθύμιση της συνυπευθυνότητάς μας. Ζούμε το αποτέλεσμα των επιλογών μας και της παθητικής ή ενεργητικής στάσης που δείξαμε στα γεγονότα.
Πίσω απ’ όλα αυτά όμως βρίσκονται τα κίνητρα, η συνείδηση. Το πρώτο βήμα αναμόρφωσης του πολίτη και της χώρας είναι η αποδοχή της συνυπευθυνότητάς μας και το επόμενο η καθαρότητα των κινήτρων. Το τρίτο βήμα είναι η συνειδητή απόφαση να γίνεις μέρος της λύσης για να σταματήσεις να’ σαι μέρος του προβλήματος. Θυμόμαστε τις ρίζες και την ιστορία μας και συνειδητοποιούμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εδώ και τώρα. Το ποιοι ήμασταν στο παρελθόν έχει μια συγκεκριμένη δυναμική, ενώ το ποιοι είμαστε σήμερα έχει μια άλλη. Η σημαντικότερη όμως δυναμική βρίσκεται σ’ αυτό που θέλουμε να γίνουμε. Κι εδώ έρχεται η προσωπική και συλλογική ευθύνη του αυτοπροσδιορισμού και της ταυτότητας. Σ’ ολόκληρη την Ελλάδα κινητοποιούνται πολίτες χωρίς όμως ξεκάθαρους στόχους και κατεύθυνση δράσης, διότι υποβόσκει το κενό της συνείδησής μας για τον εαυτό μας.
3. ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ
Το κλειδί του συντονισμού δράσης λοιπόν, βρίσκεται στην ενότητά μας και αυτό σημαίνει την ανάγκη αποδοχής μιας ταυτότητας, την οποία όμως ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει. Όσοι κατανοούν το δικαίωμα της ελευθερίας αισθάνονται την υποχρέωση ν’ αγωνιστούν γι’ αυτήν. Οι υπόλοιποι δεν κατανοούν ούτε το ένα ούτε το άλλο αναγκαστικά. Επομένως το κλειδί της απελευθέρωσης το έχει η αλήθεια που ίσως δεν τολμήσαμε να φανερώσουμε όταν, όπου, όπως και όσο έπρεπε.
Υπάρχει λοιπόν μια συνάρτηση δικαιώματος ελευθερίας και υπευθυνότητας αλήθειας στον αγώνα μας. Επομένως, ο αγώνας μας για ελευθερία καθορίζεται από το ζωντανό βίωμα της αλήθειας που είμαστε σε θέση ν’ ανακυκλώσουμε ή για να το πούμε διαφορετικά, η επίτευξη της ελευθερίας προϋποθέτει κάθαρση απ’ το ψεύδος που συντηρούμε μέσα μας για τον εαυτό μας.
4. 24ΩΡΟΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ
Αγαπητοί φίλοι συναγωνιστές, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την ανατροπή ενός συστήματος αλλά κυρίως με τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας κι ας είναι η αγάπη μας και το όραμα αυτό που θα μας οδηγεί κι όχι ο φόβος της δουλείας των αναγκών. Σίγουρα πρωταρχική σημασία έχει η άμεση ενημέρωση των πολιτών για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και διεθνώς. Κι έπειτα μια συνοπτική ιστορική και γεωπολιτική θεώρηση όσον αφορά τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο. Κάθε κοινωνία καλείται να απαντήσει τι θα παραχθεί, πως θα παραχθεί, γιατί θα παραχθεί, πότε, πού και για ποιον. Οι απαντήσεις κάθε κοινωνίας εξαρτώνται από το ανθρωπολογικό της υπόβαθρο, τα πρότυπα που προωθεί και τις αξίες που κατευθύνει τη δράση τους.
5. ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ-ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Επαρκούν όμως αυτά για να έχουμε έναν πολίτη ικανό για άμεση δημοκρατία; Κύριο γνώρισμα του μέσου Έλληνα πολίτη είναι η ημιμάθεια και η αίσθηση ανεπάρκειας μαζί με όλα τα συμπλέγματα ανωτερότητας και κατωτερότητας που τα συνοδεύουν. Αν θέλουμε να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, μπορούμε να δούμε ότι πάσχουμε πνευματικά κι όχι μόνο οικονομικά και εθνικά.

ΟΠΩΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΠΕΝΤΕ ΔΑΚΤΥΛΑ, ΕΤΣΙ ΚΑΘΕ ΕΡΓΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΝΤΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ
ΠΟΙΟΣ-ΠΟΤΕ-ΠΟΥ-ΤΙ-ΓΙΑΤΙ;
Όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και όλοι οι λαοί, χρειάζονται ένα νέο τρόπο σκέψης και ζωής που να υποστηρίζεται από ένα σύστημα κοινωνικής οργάνωσης που δεν θα εκμεταλλεύεται την κάλυψη των αναγκών διαβίωσής του, αλλά θα τις εξασφαλίζει σε όλους καθώς θα επικεντρώνεται στον άνθρωπο και όχι στο κέρδος. Το νέο αυτό σύστημα, δεν θα έχει τον κίνδυνο να καταρρεύσει όπως τα προηγούμενα, εάν βρίσκεται σε αρμονία και δεν αντιτίθεται στους συμπαντικούς φυσικούς νόμους. Αυτή η συμφωνία ενός συστήματος και μιας λειτουργίας με τους συμπαντικούς νόμου είναι το κλειδί για την πραγματοποίηση μιας νέας κοινωνίας, που δεν θα παράγει ανισότητες και εντέλει αδικία.
Ο καπιταλιστικός κόσμος όρισε το ευ ζην με οικονομικούς όρους και εκείνοι που ερμηνεύουν την έννοια του ευ ζην είναι οι άνθρωποι των πολυεθνικών, της διαφήμισης και οι τραπεζίτες, δηλαδή το ηθικώς κατώτατο κατά τον Αριστοτέλη και παρά φύσιν κομμάτι της οικονομίας. Η οικονομική σκέψη ξεκινάει με διαχείριση του οίκου και η αληθινή της λειτουργία βασίζεται στην αυτάρκεια διαβίωσης.
Η Πολιτεία οφείλει να καλύπτει τις βιοτικές ανάγκες των πολιτών, να διασφαλίζει το «ζην», ώστε να επιτευχθεί το «ευ ζην». Η ιδιοκτησία, η κτητική και η παραγωγή συνδέονται. Η τέχνη του πορισμού των αγαθών, η χρηματιστική, αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται όπου υπάρχει ανεπάρκεια παραγωγής αγαθών. Η παραδοσιακή ελληνική ηθική απέδιδε αξία στο πώς χρησιμοποιεί κανείς τον πλούτο του παρά στη συσσώρευσή του. Στο κατεστημένο πρότυπο ο άνθρωπος δουλεύει για να έχει δουλειά και συνήθως δεν κάνει αυτό το οποίο είναι γεννημένος να κάνει. Είναι ο άνθρωπος που στερείται το αγαθό της εργασίας και συμβιβάζεται με τη δουλεία της δουλειάς. Κοινωνίες όπου απουσιάζει η αξιοκρατία, όπως η ελληνική, αδυνατούν να ζουν τον αληθινό τύπο ελληνικής κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι εργάζονται για να ζουν. Ο πολιτισμός του «έχειν» καταρρέει ουσιαστικά και ορθώνεται ο πολιτισμός του «είναι».
Μετά την πτώση του κομμουνισμού ζούμε και την κατάρρευση του καπιταλισμού.
Κοινό σημείο αποτυχίας των συστημάτων αυτών ήταν η μονοδιάστατη υλική θεωρία του ανθρώπινου όντος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαν εξαρχής αποτύχει εάν παραβλέπαμε ότι ο άνθρωπος χρειάζεται τις εμπειρίες για να εξελιχθεί. Έχει έρθει η ώρα μιας βαθύτερης κατανόησης και επίγνωσης ότι η επίλυση των προβλημάτων μας βρίσκεται στην αποκατάσταση των νόμων που καταπατήσαμε όλοι μας ανεξαιρέτως.
Πάσχουμε σε πανανθρώπινο επίπεδο φυσικά αλλά σ’ εμάς τους Έλληνες έτυχε ο κλήρος να φτάσουμε πρώτοι το ύψος και το βάθος ως το κατώφλι που χωρίζει το θάνατο απ’ την ελευθερία και την Ανάσταση.
Βασική αρχή του καπιταλισμού είναι η ατομοκρατική, ηδονοθηρική απεριόριστη συσσώρευση κεφαλαίου. Βασική αρχή του μαρξισμού είναι η ικανοποίηση των ατομοκρατικών, ηδονοθηρικών πόθων του προλεταριάτου της βιομηχανικής κοινωνίας και γι’ αυτό εισηγείται την προλεταριακή δικτατορία. Και στις δυο περιπτώσεις κινητοποιείται η οργάνωση της κοινωνίας σύμφωνα με ιδιοτελείς επιταγές ανθρώπων και όχι σύμφωνα με τους φυσικούς συμπαντικούς Νόμους. Έτσι και τα δυο συστήματα έπεσαν σε λάθη-αντινομίες περιβαλλοντικών μολύνσεων, πολέμων και εγκλημάτων πάσης φύσης και μορφής. Κι έχουμε δει όλοι πλέον την αποτυχία τους. Επομένως, η αιτία χιλιάδων λαθών βρίσκεται στην γενικότερη υλιστική θεώρηση της ζωής και ουσιαστικά στον πυρήνα της υλικής συνείδησης. Δεν χρειάζεται ο καπιταλισμός για να προστατευθεί η ατομικότητα του ανθρώπου, ούτε ο μαρξισμός για να προστατευθεί η κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Σε τελική ανάλυση το οικονομικό ζήτημα είναι θέμα τρόπου που δίνουμε νόημα στη ζωή, γι αυτό και το «νόμισμα» ονομάστηκε έτσι. Είναι δηλαδή ζήτημα αξιών και όχι ζήτημα διαχειριστικής πολιτικής πρότασης.
Ενώ λοιπόν η κλασική φιλοσοφική παράδοση αναδεικνύει ως σκοπό του «ζην» ένα υπερβατικό «ευ ζην», που φτάνει ως την πλατωνική θέωση και ενώ η χριστιανική σκέψη θεμελιώνεται στο «Θεοί εστέ» και το «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι» η πλειονότητα εξακολουθεί να κινείται στα πλαίσια της κλασικής πολιτικής οικονομίας (όπως Adam Smith, Thomas Malthus, Karl Marx, David Ricardo, J.S. Mill), που οδηγεί στην έκπτωση του ανθρώπου σε ένα μονοδιάστατο οικονομικό ον, προϊόν της βιομηχανικής κοινωνίας.
Προωθήθηκε η ιδέα του ΟΗΕ και από την θεοσοφία και από τα οικονομικά TRUST από τον 13ο αιώνα, δεν ξεφύτρωσε ξαφνικά. Ας επιτραπεί όμως στους ευρωπαίους πολίτες να αξιοποιήσουν τον Οργανισμό για τον σκοπό που δημιουργήθηκε κι όχι για να ρίχνει στάχτη στα μάτια ούτε για να αποπροσανατολίζει ούτε για να χειραγωγεί. Η φιλοπατρία δεν αντιστρατεύεται την συνεργασία των ανθρώπων. Η πατριδοκαπηλία, ο μιλιταρισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός ναι, αυτό ακριβώς κάνουν. Αγαπάς την πατρίδα σου σημαίνει ότι σέβεσαι και τις άλλες.
Θεραπεία των νοσηρών πολιτικών καταστάσεων που όλοι βιώνουμε, σκοπός δεν είναι να διαλυθεί το κράτος, είναι να αποκατασταθεί στον πραγματικό του ρόλο: να υπηρετεί δηλαδή το γενικό συμφέρον της κοινωνίας και όχι τα επί μέρους συμφέροντα των διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Διότι η πεμπτουσία της σημερινής κρίσεως έγκειται στο ότι τα οικογενειακά, τοπικά, πολιτικά, συντεχνιακά συμφέροντα επέτυχαν να μετατρέψουν το κράτος από πεδίο ασκήσεως του κοινωνικού αγαθού σε πεδίο της ιδιοτελούς των ικανοποιήσεως. Η λειτουργία του κράτους είναι απολύτως αναγκαία, δεδομένου ότι απαγορεύει στη βία να πάρει τη θέση του δικαίου. Επομένως, αντίσταση θα γίνει πραγματικά μόνο στο πλαίσιο των μέσων πολιτικού αγώνος, που αναγνωρίζουν οι θεσμοί, με τη δυναμική άσκηση των ανθρωπίνων και πολιτικών μας δικαιωμάτων».
Μετά την πτώση της η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε κατακερματιστεί, ενώ το Βυζάντιο ήταν μία Νέα Ρώμη κραταιά μέχρι τον 12ο αιώνα. Η διαφορά αρχίζει από την στιγμή που η Ανατολή κρατά τον άνθρωπο έξω από τον ιστορικό χρόνο, τον βλέπει εκτός της ιστορίας και δεν τον κατανοεί ως ατομικότερη ύπαρξη, ενώ η Δύση προς το έτος 1000 μ.Χ. παίρνει μια στροφή αναγνωρίσεως της αξίας στον άνθρωπο και το 1215, με την Magna Carta, δείχνει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην λογική του, οπότε είναι θέμα χρόνου να του αναγνωρίσουν δικαιώματα. Ο Μεσαίωνας δεν είχε εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, τον θεωρούσε ον αμαρτωλό και απαιτούσε να παραδώσει στον Θεό την σκέψη και την θέλησή του. Στην Δύση, χωρίς να γίνουν άθεοι και άθρησκοι οι άνθρωποι, αυτό ανετράπη όταν μέσω του Θωμά Ακινάτη μπήκε στην Καθολική Εκκλησία η Αριστοτελική λογική. Στην Ανατολή όχι μόνο δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά η αναγνώριση της ιστορικότητας έγινε αιτία του Σχίσματος. Όταν λέμε ότι αιτία του Σχίσματος ήταν, μεταξύ των άλλων, ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται «και εκ του Υιού», αυτό σημαίνει ότι εκπορεύεται για τον Λατίνο και από την ανθρώπινη δημιουργία, δηλαδή περνάει και από τον ανθρώπινο πολιτισμό. Για τον Βυζαντινό το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο από τον Πατέρα και έτσι μένει έξω από την ιστορία του ανθρώπου. Αυτό σήμαινε έναν δογματικό αποκλεισμό της ιστορικότητος και της αξίας του ανθρώπου, με πολύ σοβαρές συνέπειες. Η λύση “διά” του Υιού, που πρότειναν οι Ορθόδοξοι, κρατά καθ’ ολοκληρίαν το στοιχείο της θειότητος του δεύτερου προσώπου της Τριάδος και δεν αλλάζει τα δεδομένα.
Όταν λέμε όμως «ατομικότητα» δεν εννοούμε υποχρεωτικά ένα αβυσσαλέο Εγώ. Εννοούμε έναν άνθρωπο που παίρνει την εικόνα του εαυτού του και από μέσα του, δηλαδή αναρωτιέται ποιος είναι. Ενώ ο ομαδικός άνθρωπος παίρνει την εικόνα του εαυτού του από το περιβάλλον του. Εδώ στην Ελλάδα παίρνεις την εικόνα του εαυτού σου από το περιβάλλον, από το τι θα πει ο κόσμος. Ο Δυτικός άνθρωπος θα αναρωτηθεί ο ίδιος «έκανα καλά ή δεν έκανα;». Θα κρίνει μάλιστα ως υποκείμενο και την ίδια την κρίση του».
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία σχέση με το εξωτερικό του περιβάλλον. Επηρεάζεται και από τους άλλους ανθρώπους. «Επηρεάζεται ασφαλώς, αλλά το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι και το περιβάλλον πια παύει να θεωρεί ότι καθορίζει την ατομική εικόνα. Υπάρχει επιρροή, αλλά δεν είναι καθοριστική».
Κρίσιμο στοιχείο είναι το θεμελιώδες στοιχείο.
«Στην μια περίπτωση έχεις μια συμφιλίωση με τον ανθρώπινο εαυτό, με τον χρόνο του και τη δημιουργικότητά του· στην άλλη, η ανθρώπινη πράξη και θέληση είναι στοιχεία πτώσεως και ετερονομίας. Στο Βυζάντιο και στην Ανατολή η πράξη είναι πτώση γιατί ο άνθρωπος πρέπει να ταυτίσει την θέλησή του με την θέληση του Θεού. Να ζει την αιωνιότητα και όχι τον δικό του χρόνο. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην Ανατολή δεν μετράει η χρονικότητα αλλά η αιωνιότης».
Τι σημαίνει χρονικότητα;
«Σημαίνει την ροή που βιώνει ο άνθρωπος σαν διαρκή δημιουργική αναγωγή από την ύπαρξη στο νόημα της υπάρξεως, μέσα στις πράξεις και τις αποφάσεις της καθημερινής του ζωής. Αυτό το βίωμα στην Βυζαντινή Ανατολή δεν μετράει. Εκείνο που μετράει είναι η Δευτέρα Παρουσία και τι θα έχει κάνει στην ζωή του ο πιστός, ώστε όταν φτάσει η ώρα της κρίσεως να κριθεί ευνοϊκά. Εδώ η χρονολογία επιβάλλεται στην χρονικότητα και η χρονογραφία στην ιστορία. Σε αυτήν την προοπτική το ιστορικό παρόν παύει να έχει σημασία καθεαυτό. Όλα έχουν σημασία μόνο για το τέλος. Άρα δεν μετράει ο χρόνος των ανθρώπινων σκοπών και πράξεων, μετράει η αιωνιότητα. Γι’ αυτό οι Βυζαντινοί δεν είχαν “χρόνο”, είχαν “καιρό”. Καιρός –από το “κείρω”: κόβω– σημαίνει το κόψιμο του χρόνου στην κατάλληλη στιγμή, κι αυτό γίνεται η ευκαιρία. Αντί να ζω τον χρόνο “αρπάζω την ευκαιρία” και αρπάζοντας την ευκαιρία, ο τρόπος της υπάρξεώς μου συνδέεται κάποτε με την “αρπαχτή”».
Το πολιτισμικό πλαίσιο της κοινωνίας μας πιέζει να μη δημιουργήσουν. Η Παιδεία τούς ζητάει να απομνημονεύσουν, το πολιτικό σύστημα τούς ζητάει αναξιοπρέπεια, η κοινωνική προαγωγή τούς ζητάει να συμβιβαστούν. Αν είναι καινοτόμοι θα πρέπει να μην κάνουν τίποτε, για να μη δυσκολέψουν αυτούς οι οποίοι είναι βολεμένοι».
Τα ρίχνουμε ακόμη όλα στην Τουρκοκρατία. Πρόκειται για μεγάλη ανακρίβεια. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τα Επτάνησα δεν είχαν δει ποτέ Τούρκο, όμως οι Επτανήσιοι ήταν και είναι σαν κι εμάς. Αυτό σημαίνει ότι ο χαρακτήρας μας ριζώνει στην ορθόδοξη πνευματικότητα, για την οποία ο άνθρωπος οφείλει να παραδώσει το θέλημά του στον Θεό και να παραιτηθεί από τον εαυτό του». Ήρθε η ώρα που θα αποδεχθεί ο χριστιανισμός την ανάσταση του ελληνισμού.
Όμως όταν αλλάζει το πλαίσιο, απορροφά την νοοτροπία εφ’ όσον προσφέρει συμφέρουσες λύσεις. Αν σε κάνει πιο δημιουργικό και άξιο, δεν έχεις λόγο να το απορρίψεις».
«Ένα κράτος δικαίου θα διευκολύνει την έκλυση του αισθήματος, το οποίο μπλοκάρει η παλιά κοινωνία. Τα δεσμευμένα αισθήματα της οικογενειοκρατικής κοινωνίας θα ελευθερωθούν. Θα συμβεί σε άλλο επίπεδο αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τουρκία. Γιατί η Ελλάδα πάσχει από βαλτωμένα αισθήματα, από μια πνιγηρή στασιμότητα που δεν αφήνει τους ανθρώπους να ενεργήσουν.
Ο νέος θέλει να δημιουργήσει, αυτό ζητάει σήμερα κι αυτό του απαγορεύει να κάνει η Ελλάδα. Απαγόρευση απελευθερώσεως δυνάμεων!
Ο διχασμός της ψυχής του νεοέλληνα οφείλεται, σε τελική ανάλυση, σε στιβάδες εγκλωβισμένου χρόνου που δημιουργούν τα ξέψυχα, απολιθωμένα σύμβολα, σύμβολα που «κλείνουν» τον ορίζοντα του νοήματος σε δεδομένες σημασίες και εμποδίζουν τη δημιουργία στο ιστορικό παρόν.
Η νεοελληνική κοινωνία, από την άλλη, διχάζεται εξαιτίας της υιοθέτησης της «μορφής» του νεωτερικού κόσμου με την ελευθερία των δικαιωμάτων και της συντήρησης θεσμών εγκλωβισμένων σε στατική χρονικότητα.
Η αποδοχή της νεωτερικότητας και των «αγαθών» της από τη μία και η απουσία αυτόνομου και υπεύθυνου υποκειμένου και σύγχρονων θεσμών από την άλλη, είναι η βασική αιτία της «σχιζοφρένειας» της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Ο ηγέτης νικά πρώτα και κατόπιν πολεμά». Άτομο που αντιλαμβάνεται ταχύτατα και αποφασίζει σταθερά, ο ηγέτης ξέρει να επιλέγει συνεργάτες και να τους ακούει.
Ο ηγέτης αφυπνίζει δυνάμεις δημιουργώντας ευκαιρίες και στις πιο ζοφερές κρίσεις, τότε που η υγεία της κοινωνίας κλονίζεται. Στην περίπτωσή μας αρρώστια είναι η μερικότητα ως ιδιοτελής διαίρεση και σε βαθύτερο επίπεδο η δυσκολία μας να μπούμε στη θέση του άλλου με τον οποίο μοιραζόμαστε τον κόσμο. Στο χάσμα μεταξύ του Εγώ και του άλλου φουντώνουν οι διασπαστικές παρενέργειες του συναισθήματος με τις λογικές και τις συμπεριφορές τους. Η αντίληψη της ενότητας ως ταυτότητας ματαιώνει κάθε προσδοκία σύνθεσης, καθώς αναγνωρίζει μόνο τη σύμφωνη γνώμη και τη μίμηση. Χωρίς Εσύ δεν υφίσταται Εγώ αλλά και χωρίς εαυτό η υποκειμενικότητά μου εξανεμίζεται, ταυτότητα βρίσκω εκτός μου: στην οικογένεια, τον τόπο, τη θρησκευτική κοινότητα, το πολιτικό κόμμα, τη συντεχνία, ακόμα και τη ποδοσφαιρική ομάδα. Ο ηγέτης κόβει τους κόμπους της μερικότητας με τη δύναμη του καθολικού σκοπού τον οποίο διεκδικεί ως ενεργό υποκείμενο με τους συναγωνιστές του.
Η επιδίωξη της δόξας ήταν το είδωλο της αρετής του πολιτισμού που κατέρρευσε, το ήθος της υλικής συνείδησης, ενώ το χρήμα υπέρτατο αγαθό των ηδονιστών. Πέντε υφάλους και πέντε σκοπέλους έχει να ξεπεράσει ο νέος Ηγέτης. Το φάντασμα της δημοκρατίας και το πατρονάρισμα της ολιγαρχίας του κομματισμού, το δόγμα και το φανατισμό των ιερατείων και την ξενολατρεία, ενώ οι πέντε κρυμμένοι κίνδυνοι είναι της αυταπάτης, της παγίδευσης, της διχοστασίας, της προδοσίας και της δολοφονίας.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑ
Το κίνημά μας είναι Κίνημα του Ανθρώπου, πιστεύει στον Άνθρωπο και στην Αξία του και σκοπός του είναι η μετατροπή των κοινωνιών από κοινωνίες του κέρδους και της εκμετάλλευσης σε πραγματικά ανθρώπινες κοινωνίες, που θα λειτουργούν με κέντρο τον άνθρωπο.
Αυτό σημαίνει ότι κέντρο της κοινωνικής συγκρότησης και δράσης είναι για το κίνημα ο άνθρωπος και σκοπός της κοινωνίας είναι η κάλυψη των αναγκών όλων των ανθρώπων, με ισότητα, ελευθερία, συλλογικότητα και δημοκρατία. Κανείς δεν θα επιτρέψουμε να στερείται τις ανάγκες του ή να εκφοβίζεται για αυτές, για να μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος και αδέσμευτος πολίτης.
Πιστεύουμε ότι Δίκαιη Κοινωνία και Δίκαιο Κράτος είναι αυτό που οργανώνεται και λειτουργεί εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο τις ανάγκες του και δεν αφήνει κανένα στην στέρηση, την ανισότητα, την απόγνωση.
Πιστεύουμε στην Δημοκρατία, στο πολίτευμα της ισότητας όλων και σκοπός μας είναι να την εφαρμόσουμε σε πολιτειακό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, έχοντας για αυτό συγκεκριμένες προτάσεις, από το δημοψήφισμα με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών, ως το άπλωμα του αριθμού των πολιτών που αποφασίζουν, την διοίκηση – απόδοση της δικαιοσύνης από τον λαό, την αντικατάσταση των διοικητικών αρχών από αρχές εκλεγμένες από τους πολίτες, την ουσιαστική δημοκρατία όλων των πολιτών στους δήμους.
Πιστεύουμε στην Συλλογικότητα, στην κοινή κοινωνική προσπάθεια των ανθρώπων και των λαών. Ο ελεύθερος άνθρωπος πραγματώνεται μέσα από την συλλογικότητα, την ουσιαστική και ίση συμμετοχή στα κοινά, την δυνατότητα δημιουργίας. Η συλλογικότητα πολλαπλασιάζει τις ανθρώπινες δυνάμεις και πραγματώνει την κοινωνία των ίσων ανθρώπων.
Επιδιώκουμε την Αυτάρκεια της χώρας σε αγαθά, ώστε να μπορεί να υπάρχει εθνική ανεξαρτησία και κάλυψη των αναγκών όλων. Ταυτόχρονα συνεργαζόμαστε και προσφέρουμε στους λαούς που στερούνται αγαθά, όσα εμείς μπορούμε να τους προσφέρουμε.
Πιστεύουμε στην πλήρη μετατροπή της Παιδείας, από μία παιδεία καταπιεστική που παράγει ανεύθυνα υποψήφιους άνεργους, θύματα εκμετάλλευσης από το σύστημα αλλά και άβουλα όργανά του, σε παιδεία του ανθρώπου, που παράγει σκεπτόμενους ανθρώπους και πολίτες και εγγυάται την εργασία τους. Πιστεύουμε ότι στο πλάτεμα της γνώσης σε όλη την κοινωνία και το επιτυγχάνουμε άμεσα με απλές άμεσα εφαρμόσιμες προτάσεις. Η πρόσβαση στην παιδεία είναι ελεύθερη για όλους.
Πιστεύουμε στην πλήρη μετατροπή των εργασιακών σχέσεων, ώστε να παύσει ο εργαζόμενος να είναι υπόδουλος και υποχείριο του εργοδότη. Διασφαλίζουμε τις εργασιακές σχέσεις και προχωράμε στην συγκρότηση παραγωγικών συλλογικοτήτων ισότητας με την άμεση συμμετοχή της κοινωνίας, ώστε να καταλυθεί το προσβλητικό για τον άνθρωπο καθεστώς εκμετάλλευσης και οι πολίτες να εργάζονται ελεύθεροι και αυτεξούσιοι και όχι ως ανδράποδα. Δίνουμε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εργάζονται στον τομέα ο οποίος τους αρέσει και τους ταιριάζει.
Πιστεύουμε στον Πολιτισμό ως μέσο έκφρασης και όχι ως εμπόριο. Ανοίγουμε τους κοινόχρηστους χώρους (γυμναστήρια, γήπεδα, πλατείες) ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να εκφράζονται ελέυθερα μέσα από κάθε μορφής τέχνη και δίνουμε στους πολίτες την ελευθερία να παρακολουθούν, να κρίνουν, να μετέχουν.

Γενικό πλαίσιο στρατηγικής
Αιφνιδιασμός και ενεργοποίηση του απρόβλεπτου παράγοντα. Δεν δημιουργούμε ένα μαζικό κίνημα που γίνεται στόχος δρώντας με τα ίδια μητροπολιτικά πρότυπα του συστήματος, αλλά ενεργοποιούμε εκατομμύρια μικρές φωτιές παντού, που δεν μπορεί να ελέγξει κανείς. Είναι καιρός να εμπιστευτούμε κάθε φωτιά, γιατί η προδιαγραφή της κίνησής της, άσχετα από οποιαδήποτε ταλάντωση αέρα, οδηγεί πάντα ψηλά. Το ντόμινο θα ξεκινήσει από την Ελλάδα, δίνοντας ένα νέο πρότυπο σε όλους τους λαούς της Γης. Ο νόμος λέει ότι θα πάθουν αυτό ακριβώς που φοβούνται.
Σήμερα, λειτουργεί παντού στον κόσμο, ένα σύστημα δημιουργίας αναγκών, που οδηγεί στην υπερκατανάλωση περιττών αγαθών και κρατάει τη ζωή και τη συνείδηση του ανθρώπου σε νηπιακά στάδια εξέλιξης, διαμορφώνοντας εξαρτήσεις από πλασματικά όνειρα και πρότυπα, που έχουν τεθεί ως στόχοι ατομικής και συλλογικής πραγμάτωσης. Ο άνθρωπος έχει αποπροσανατολιστεί από τις Αληθινές, Ουσιώδεις και πανανθρώπινες Αξίες της Αγάπης, της Ελευθερίας, της Ειρήνης, της Συγχώρεσης, της Ενότητας και της Αδελφοσύνης. Δηλαδή, από τις μόνες Αυθεντικές Αρχές κι εκδηλώσεις της Αλήθειας του Είναι, κι όχι του έχειν. Τη θέση μας στον κόσμο δεν την καθορίζει αυτό που έχουμε, αλλά αυτό που Είμαστε.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι όλα αυτά που συμβαίνουν είναι μια απάτη. Μας ξεγελούν συστηματικά, για να χάσουμε κάθε ελπίδα και χαρά, και να πιστέψουμε πως τίποτε δεν αλλάζει, ώστε να γίνουμε απάνθρωποι ή να αχρηστευτούμε. Την Τρίτη εκδοχή θα την ορίσουμε εμείς με μια ανατροπή. Και είναι ανατροπή κάθε σχεδίου τους, το να συνεχίσουμε να είμαστε Άνθρωποι με το Άλφα κεφαλαίο. Όσοι μας μισούν, αυτό δεν αντέχουν, την Ανθρωπιά και την Αγάπη μας στην Πράξη!!!
Για να βγούμε από αυτό το φαύλο κύκλο καθήλωσης και να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε ως συνειδητοί πολίτες μιας κοινωνίας κι ενός κόσμου που θα τιμά και θα καταξιώνει τον Άνθρωπο, χρειάζεται πρώτα να αλλάξουμε την ιδέα που έχουμε γι΄ αυτόν τον άνθρωπο, για τον εαυτό και τον πλησίον μας, μεταφέροντας τα κριτήρια κάθε μας επιλογής από την προσωπική μας ωφέλεια κι ανάπτυξη, στην κοινή ωφέλεια κι ευημερία, μέσα από αυτοδιάθεση και υπηρεσία προς το σύνολο. Ένα σύνολο, που απεικονίζεται στην ιδέα του Ενός Ανθρώπου που είμαστε, δηλαδή εκείνη την Ιδέα που υπερβαίνει κάθε περιορισμό ομάδας, φυλής, έθνους ή θρησκείας, αποκαθιστώντας τον άνθρωπο ως δημιουργό όλων αυτών και άρα απόλυτα ικανό να τα μεταλλάξει εποικοδομητικά και δημιουργικά.
Η ανάληψη της ευθύνης του εαυτού και της ζωής μας σε ατομικό επίπεδο, είναι το πρώτο βήμα της δράσης της αφύπνισης του ανθρώπου, το οποίο θα ακολουθήσει η ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης σε συλλογικό επίπεδο. Για να γίνει αυτό, πρέπει ο καθένας να καταθέσει τον εαυτό του σε αυτό τον Αγώνα. Και καταθέτω τον εαυτό μου, εννοώ ότι αναλαμβάνω τις ευθύνες μου απέναντί του κι αυτό το κάνω με Ακεραιότητα. Κι Ακεραιότητα σημαίνει, όχι να μην κάνεις λάθη, αλλά πάντα να τα διορθώνεις και να μαθαίνεις από αυτά. «Ο Άνθρωπος Μέτρο Πάντων.» Τα λάθη μας μας συγχωρούνται, όταν κάνουμε πράξη την Ενότητα, τη Φιλία και την Αδελφοσύνη. «Η πράξη μας είναι η ευρύτερη θύρα της λύτρωσης».
Ο καθένας μας πρέπει να έχει έναν κώδικα τιμής κι ένα σύστημα αξιών για να ζει. Ο κώδικας τιμής μας δονείται στην Αγάπη και το σύστημα αξιών μας πάλλεται στην Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη. Η Αρετή βρίσκεται στην ταπεινή και ένθερμη εγκατάλειψη του εαυτού μας σε έναν Ιερό Κοινό Σκοπό. «Mε τ΄ Όραμα τούτο πρέπει να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.»
Ο Άνθρωπος τώρα, σηκώνει το ανάστημά του στους καταπιεστές του, κι αυτό σημαίνει πόλεμο και τον ζούμε. Είμαστε ο Άγνωστος Στρατιώτης, που είναι ο κάθε Αγωνιζόμενος για την Ελευθερία και την Ειρήνη Άνθρωπος. Και για να αποκατασταθεί η Ειρήνη, πρέπει πρώτα να αποκατασταθεί η Δικαιοσύνη, γιατί χωρίς αυτήν δεν υφίσταται Ειρήνη ποτέ, κι ας απατούν τα φαινόμενα. Όπου υπάρχει αδικία, είναι εμπόλεμη ζώνη για τον τίμιο. Κι όσοι την υπηρέτησαν πρόκειται να κριθούν, και θα τους κρίνει η Συνείδηση, οι Νόμοι και η Ιστορία.
«Απόλυτη και χωρίς έριδες δικαιοσύνη αποδίδεται όταν δεν υπάρχει τίποτα το ατομικό, αλλά όλα είναι κοινά. Κι επειδή τα πάντα ανήκουν στον καθένα, ο καθένας φροντίζει για τα πάντα σαν να ήταν πράγματα δικά του. Κι επειδή συνάμα τίποτε δεν ανήκει σε κανένα, κανείς δεν επιδιώκει να καρπωθεί τίποτα νόμιμα ή παράνομα. Μια τέτοια Δικαιοσύνη απαιτεί Γενναίες Ψυχές, Θείες, και Τέλεια Κοινωνία. Για να εξοικειωθεί κανείς με τον κόσμο όλο, θα πρέπει σε πρώτη φάση να εναρμονιστεί απόλυτα με έναν άλλο άνθρωπο, με έναν φίλο. Η Φιλία είναι δεσμός Ιερός και ευαίσθητος. Οφείλει να είναι αμόλυντος από ψέμα και απάτη».
Για να γίνουμε φίλοι, θα πρέπει πρώτα να μάθουμε να ακούμε, και για να μας ακούνε επίσης, θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε κι εμείς. Ακούγοντας μαθαίνουμε να μιλάμε καλύτερα, γιατί έχουμε δώσει προσοχή σε ό,τι λέει ο άλλος και ξέρουμε πώς να του απαντήσουμε, αλλά και να μπούμε στη θέση του. Αν θέλουμε να ταξινομήσουμε ή να βοηθήσουμε κάποιον θα πρέπει πρώτα να τον κατανοήσουμε. Η κατανόηση κάνει τους ανθρώπους αλληλέγγυους, φίλους κι αδελφούς.
Η τροφή που μας ανδρώνει στην Ενότητα, είναι η Ουσία που μοιραστήκαμε, δηλαδή το κάθε όμορφο βίωμα που ζήσαμε ΜΑΖΙ. Και πάνω σε αυτά τα κοινά βιώματα θα χτίσουμε το νέο κόσμο, δηλαδή τις σχέσεις μας. Ο κόσμος βασίζεται στις σχέσεις μας. Κι αυτές θα πρέπει να διέπονται από τις Αξίες που πρεσβεύουμε σαν Άνθρωποι. Και αυτή την Αλήθεια να μοιραζόμαστε και να γινόμαστε Φίλοι. Ό,τι μοιράζεσαι από καρδιάς με φίλο, είναι Ιερό. Κι εκείνος ομοίως το διαφυλάττει. Φίλος δεν είναι αυτός που μοιράζεσαι μυστικά, αλλά Αλήθειες. Αλήθειες που σε ανδρώνουν σαν άνθρωπο και σε ελευθερώνουν. Αυτό σε κάνει ενεργό πολίτη κι οπλίτη κι Ελεύθερο Άνθρωπο, γιατί η Αλήθεια Ελευθερώνει.
Η αποκάλυψη της Αληθινής Ταυτότητας του Έλληνα, είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας και του αγώνα που αξιοποίησε τις τριβές και τις ξεπέρασε. Κι αυτή η αποκάλυψη της Αλήθειας του ποιος Είσαι, της Αλήθειας του Είναι και όχι του έχειν, υπερβαίνει την οποιαδήποτε δικαιοσύνη και μερικότητα, την οποιαδήποτε διάνοια και σε καθιστά κοινωνό της Ενότητας. Να λοιπόν γιατί το Βίωμα καθορίζει τη Σχέση. Το Κοινό Βίωμα. Αυτό που ζούμε Μαζί, καθορίζει την κάθε μας σχέση με τον πλησίον και με τον εαυτό μας.
Μην υποτιμάτε ούτε τη δύναμη, ούτε την προσπάθειά σας. Οι μικρές προσπάθειες έχουν μεγάλη δύναμη, και οι μεγαλύτερες απεριόριστη. Και γνωρίζουμε ότι «η ισχύς εν τη ενώση». Κι όλοι τώρα ενωνόμαστε σε αυτή την Κλήση της Σωτηρίας, που δεν την κάνει η Πατρίδα μας, την κάνει η Ψυχή μας. Γιατί, αν δε στηρίξεις την Πατρίδα σου, την Πίστη σου σε ό,τι έχεις Ιερό και Όσιο, θα στηρίξεις την Οικογένειά σου ή τον Εαυτό σου; Όλες οι λέξεις που είναι γραμμένες με κεφαλαία γράμματα, είναι ακριβώς Ένα και το αυτό, κι έχουν να κάνουν με την Ψυχή μας. Αν δε στηρίξεις αυτά, δε στηρίζεις την ψυχή σου, την ξεπουλάς. Και να τα στηρίξεις βέβαια, σεβόμενος και την ψυχή του διπλανού σου, δηλαδή την πατρίδα, την πίστη και την οικογένειά του. Όλα καταλήγουν στο άτομο, γιατί, για να τα κάνεις αυτά, πρέπει να σέβεσαι και να αγαπάς τον κάθε άνθρωπο και πρώτα-πρώτα τον εαυτό σου. Να αγαπάς και να σέβεσαι την ψυχή σου, να την υπακούς, γιατί αυτή ξέρει, έχει την Σοφία να σε οδηγήσει. Αυτή ενώνει τα υλικά και τα πνευματικά. Το πνεύμα θα γονιμοποιήσει, μα η ψυχή θα κυοφορήσει και θα γεννήσει, δίνοντας ζωή κι ανάσα στη μορφή.
Για να δώσεις μορφή στο νέο κόσμο, χρειάζεται να κρατάς το ανάστημά σου στο ύψος των ιδανικών σου, με τη στάση της ζωής σου, με τη στάση της προσφοράς σου. Σε ό,τι μπορείς να προσφέρεις. Κρινόμαστε και για όσα δεν κάναμε ενώ μπορούσαμε. Και θα μας κρίνουν τα παιδιά μας. Το μέλλον των παιδιών μας, και να ΄στε σίγουροι, όχι μόνο των δικών μας, στηρίζεται πάνω μας. Έχουμε την ευθύνη ατομικά και συλλογικά για τη ζωή μας και τον κόσμο που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας. Και πρέπει να βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δημιουργήσουμε Τώρα αυτό που θέλουμε να ζούμε Μαζί, σε έναν κόσμο Δικαιοσύνης και Ειρήνης, Αγάπης, Αλήθειας κι Ελευθερίας και η Ιερότητα αυτών των Αξιών να μας γεμίζει με Πίστη και Θέληση να τις ζούμε κι εμείς και τα παιδιά μας, και τώρα και πάντα.
Όποιος φτιάχνει εκτροφεία ανθρώπων επιβάλλοντας κώδικες και νόμους διατροφής, συμπεριφοράς και στάσης ζωής που κάνουν τον άνθρωπο δούλο με οποιονδήποτε τρόπο, δεν είναι άνθρωπος, και δεν ανήκει στον κόσμο που Θέλουμε και Δημιουργούμε. Γιατί αυτός ο κόσμος, είναι γεμάτος Ανθρωπιά και Φιλία, Συνεργασία κι Ενότητα. Και η αποκάλυψη είναι, ότι τον χτίζουμε Τώρα, όχι στο μέλλον. Τον χτίζουμε με όλες αυτές τις Αξίες που τροφοδότησαν το Πνεύμα του Έλληνα παντού στη Γη, και από εδώ ξεκινά και πάλι η παλιγγενεσία του κόσμου. Και το να αναλαμβάνεις όλη την ευθύνη του πάνω σου, σαν όλα να κρέμονταν από εσένα και να δρας ορθά, σοφά, όπως χρειάζεται δηλαδή, ε, Αυτό σημαίνει Άμεση Δημοκρατία.
Κι εκείνοι που το θέλησαν, δίνουνε το παρόν σε κάθε μάχη, δεν την αρνούνται, την βλέπουν σαν πρόκληση για νέες νίκες. Και είναι σήμερα πολλοί και θα ΄ναι αύριο μυριάδες δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για τον ίδιο Ιερό Σκοπό, όπου κι αν βρίσκεται. Η αγκαλιά μας θα τον φτάνει, γιατί τα αυτιά μας θα έχουν μάθει να ακούνε την ικεσία του και τα μάτια μας καθαρά θα βλέπουν την ανάγκη του. Τότε κι ο Λόγος μας θα έχει το Κύρος που αποδίδουμε σε μια αποδεδειγμένη κι αναγνωρισμένη Αξία, γιατί θα τον στηρίζει η Πράξη κι η Ζωή μας, γιατί «εν Αρχή ην ο Λόγος»! Οι νέοι νόμοι που θα φτιάξει ο άνθρωπος, θα πρέπει να διέπονται από το ίδιο τους το πνεύμα, τον σκοπό και το ήθος, την Αξία που υπηρετούν, δηλαδή τον Άνθρωπο. Να διέπονται από το Πνεύμα του Ανθρώπου Λόγου. Θα πρέπει κάθε νόμος να έχει το σπόρο της θυσίας μέσα του, τον προγραμματισμό να παραδίδεται σε έναν ανώτερο νόμο που θα υπηρετεί την εξέλιξη της ανθρωπότητας και την Ελευθερία.
Ό,τι δεν μοιραζόμαστε μας σκλαβώνει, μας χωρίζει κι αυτό μας πονάει. Κι η θεραπεία είναι να ζεις κατ΄ αξία, σύμφωνα δηλαδή με τις Αξίες σου και να τις μοιράζεσαι με τον διπλανό σου στην πράξη. Καλείσαι να υλοποιήσεις τον κόσμο των Ιδανικών και των Ιδεωδών σου. Το να είσαι σταθερός στις Αρχές σου είναι αυτό που θα απεικονίσει το Ήθος σου σαν Άνθρωπος. Να έχεις Ήθος, σημαίνει ότι οι αξίες και οι αρχές σου οικοδομούν μια κοσμοθεωρία και δομούν τον άνθρωπο εκείνον που Είσαι, και καθορίζει τη θέση του στον κόσμο με την Πράξη του. Κι αυτή τη θέση να την Τιμάς. Έτσι θα ελευθερωθείς από κάθε φόβο, ζώντας με το Είναι σου, με την Ψυχή σου.
Χαίρεσαι μόνο αυτά που μοιράζεσαι. Ό,τι μοιράζεσαι δεν μπορείς να το ζηλέψεις. Και η συμμοιρασιά είναι η κινητήρια δύναμη της Φιλίας. Το θέμα είναι να νιώσεις την αδελφική Αγάπη και τη Φιλία σε τέτοιο βαθμό, που να σε κάνει τόσο ευτυχή, ώστε και την αθανασία να σου προσφέρουν, να σου φαίνεται ασήμαντη και περιττή. Όταν το εγώ γίνεται Εμείς, τότε πραγματώνουμε τον κόσμο που θέλουμε και μας Τιμά να Ζούμε. Τότε μπορούμε να πούμε, Είμαστε Έλληνες κι έχουμε Ελληνική Παιδεία, που είναι κάθε συνθήκη που προάγει την Αλήθεια, μέσα από οποιοδήποτε πλαίσιο.
«Αδελφοί μου είναι εκείνοι οι οποίοι αρνούνται να υποταχτούν στον εγωισμό και την υπερηφάνεια, τη ματαιοδοξία, τη φιλαυτία, την ανασφάλεια και τις κοσμικές επιταγές, αλλά προσφέρονται ολόψυχα. Οι αδελφοί μου δεν διακρίνονται από το χρώμα, τη φυλή, τη θρησκεία ή οτιδήποτε άλλο, αλλά από την μεταξύ τους Αγάπη.
Δεν είναι υπόσχεση, αλλά η βεβαιότητα του εφικτού. Ο Νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης που έρχεται να αποκαταστήσει τους πάντες και τα πάντα: «Ίνα ώσι Εν».
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΛΟΓΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ Μας ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ, ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ, ενός ΟΝΤΟς. ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΩΡΑ.
Η επίτευξη του «Γνώθι Σ΄ αυτόν» θα μπορούσε να ενισχύσει την πίστη στη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης, να δημιουργήσει τη γνώση του ορθού και του δίκαιου και να απελευθερώσει τον άνθρωπο από κάθε εξάρτηση και από κάθε προσκόλληση στη μάζα. Χρειάζεται στη συνέχεια να καταστήσουμε την προσωπικότητά μας αυτή Ισχυρή και Ελεύθερη. Επομένως, η ισχύς μιας προσωπικότητας είναι δυνατόν να αυξάνεται, όσο η πείρα του ατόμου αυτού ευρύνεται, όσο απλώνεται όλο και σε πιο μεγάλο κύκλο πραγμάτων ή φαινομένων και πλουτίζεται με τη λεπτομερέστερη δυνατή παρατήρηση. Γιατί είναι πολύ πιο εύκολος ο έλεγχος και η καθοδήγηση μιας μονοδιάστατης ομάδας ατόμων με τη μορφή μαζικής συνείδησης, από ότι ο χειρισμός των ίδιων ατόμων, όταν αποτελούν ανεξάρτητες και ελεύθερες προσωπικότητες, που γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και απαιτούν την ικανοποίησή τους.
Ένα ανεπανάληπτο παράδειγμα αυτού του θεμελιακού φυσικού νόμου, είναι ο ίδιος ο οργανισμός του ανθρώπου, που αντιπροσωπεύει ένα μικρόκοσμο και κλείνει μέσα του όλους τους φυσικούς νόμους που υπάρχουν και λειτουργούν. Αυτός ο τέλειος, ενιαίος στην έκφρασή του οργανισμός, αποτελείται, όμως είναι γνωστό, από απειρία ανόμοιων επιμέρους στοιχείων και εξαρτά τη ζωή του και την καλή του λειτουργία από την ανομοιότητα ακριβώς των διαφόρων του οργάνων, που ανταλλάσσουν τις διαφορετικές τους ιδιότητες και διατηρούν τη ζωή του οργανισμού.
Επομένως τα κοινά στοιχεία, που θα αποτελούν τη βάση της ενότητας των ανθρώπων στις μεταξύ τους σχέσεις, είναι μόνο η γνώση της κοινής καταγωγής και η βεβαιότητα του κοινού σκοπού της ύπαρξης των ανθρώπων, που ως ένα σημείο είναι παράλληλος και με το σκοπό της όλης Δημιουργίας. Για να εκπληρωθεί δε ο σκοπός αυτός της δημιουργίας από τη μια μεριά και της ανθρωπότητας από την άλλη, είναι απαραίτητη η αμοιβαιότητα μεταξύ ανθρώπων και ανθρώπων και μεταξύ ανθρώπων και φύσης, καθώς συμπορεύονται μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Αμοιβαιότητα δε σημαίνει συνεισφορά, συναλλαγή και συνένωση των ιδιαίτερων ιδιοτήτων του καθενός μέλους αυτής της κοινωνίας με εκείνες των άλλων μελών. Με το αλληλοσυμπλήρωμα δε αυτό των διαφορετικών ατομικών ιδιοτήτων-δυνάμεων παράγεται η νοητική συνισταμένη της εξέλιξης σαν ενιαία παγκόσμια δύναμη.
Σε όλο τον πλανήτη βλέπουμε να απλώνεται μια φωνή συνειδητής αντίστασης απέναντι στη βία, την παραπληροφόρηση, την καταστροφή του «περιβάλλοντος», λες και το περιβάλλον είναι κάτι άλλο από τα όντα κι εμείς, τα όντα, θα μπορούσαμε να ζούμε έξω από αυτό. Σε όλο και περισσότερες συνειδήσεις εδραιώνεται η πεποίθηση ότι καθετί που διαχωρίζει τον έναν από τον άλλον και όλους μας από τον «κόσμο» γύρω μας είναι τεχνητό και κατασκευασμένο από τα υλικά της άγνοιας και του φόβου. Σε όλο τον πλανήτη, οι φωνές για άμεση δημοκρατία, για βιώσιμη επιχειρηματικότητα, για ανεκτικότητα, για μη βία, για νέες ηθικές αξίες όλο και πληθαίνουν.
Η απάντηση στη συνολική κρίση που διέρχεται ο πλανήτης βρίσκεται μέσα μας! Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουμε ότι η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι απλή, εμείς. Σε όλο τον κόσμο πληθαίνουν οι φωνές αναζητητών, διανοούμενων από διάφορες επιστημονικές ειδικότητες και κοινωνικούς χώρους και προσανατολίζονται στο ίδιο συμπέρασμα: εμείς είμαστε η λύση.
Το νέο ιδεώδες «εμείς» αποτελεί το επόμενο πνευματικό βήμα της ανθρωπότητας. Οι πρωτοπόροι της νέας συλλογικότητας είναι το «κρίσιμο» 2% του παγκόσμιου πληθυσμού, σε ΗΠΑ και Ευρώπη, που απαρτίζεται από ιδεολόγους οραματιστές κάθε κοινωνικής φυλετικής και οικονομικής προέλευσης, οι οποίοι αντιστέκονται στον κυνισμό και στον υλισμό και αναζητούν πρακτικούς τρόπους να εκφράσουν τον ιδεαλισμό τους. Δεν ταυτίζονται με κοινωνικές ή εθνικές ετικέτες, νιώθουν πολίτες του κόσμου, νιώθουν να τους αφορά άμεσα ότι συμβαίνει, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη και έχουν διευρυμένα περιθώρια ανεκτικότητας και ενσυναίσθησης συμπάθειας έναντι του «άλλου».
Στις διάφορες μαζικές καταστροφές, αρχίζοντας από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι το Τσουνάμι στον Ινδικό Ωκεανό, μετά το σεισμό της 26ης Δεκεμβρίου 2004, βλέπουμε το παγκόσμιο «κοινό» αίσθημα να υπερβαίνει τα όρια της αναλγησίας και ξαφνικά ο φόβος, ο τρόμος, η δυστυχία αρχίζουν να μοιράζονται σε όλους μας. Ο πλανήτης Γη την επόμενη της καταστροφής του Τσουνάμι βίωσε μια πρωτοφανή ενότητα, αφήνοντας να φανεί μέσα από μια χαραμάδα το φως της συμπόνιας, της ενότητας, της υπερπροσωπικής αγάπης, το φως της καρδιάς μας. Η μεγάλη δύναμη των μικρών προσπαθειών, η συζήτηση μέσα στην παρέα, την οικογένεια, την τάξη, η ΜΙΚΡΗ ΚΛΙΜΑΚΑ είναι η σχεδία που θα μας βοηθήσει στην επιβίωση στους «δύσκολους καιρούς», όταν εμείς θέλουμε να γίνουμε πρωτοπόροι του νέου «εμείς», που διδάσκει ταπεινοφροσύνη, ανεκτικότητα, υπομονή, μας κάνει καλούς ακροατές, γκρεμίζει τα τείχη που είχαμε χτίσει γύρω μας μέσα από προκαταλήψεις και «πρέπει».
Αυτό σημαίνει ότι η ανθρωπότητα προετοιμάζεται για μια συνολική μετάβαση από ένα εγωιστικό στάδιο εξέλιξης, προσανατολισμένο στην επιβίωση, σ΄ ένα παγκόσμιο στάδιο εξέλιξης που αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο. Μέσα στις διάφορες εποχές, χιλιάδες οραματιστές, ονειρευτές, φιλόσοφοι και πνευματικοί δάσκαλοι δίδαξαν τη συγχώνευση της ναρκισσιστικής-εγωιστικής προσωπικότητας μέσα σε μια αδελφότητα, την κοινότητα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τα προβλήματα και οι συνειδήσεις έχουν συντονιστεί σε ένα παγκόσμιο επίπεδο. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα προβλήματα της μετανάστευσης, τα μεταλλαγμένα φυτά, που μπορούν να επιμολύνουν με τον αέρα όλη την αγροτική παραγωγή, η καταπολέμηση των ναρκωτικών, η κλωνοποίηση, οι τιμές του πετρελαίου, τα αντιτρομοκρατικά μέτρα, η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η καταστολή της φτώχειας, της λειψυδρίας, της παιδικής εργασίας, η παγκόσμια ρύθμιση της χρηματική ρευστότητας, είναι ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο συνολικά, σε παγκόσμια κλίμακα.
Αυτό το παλιό «εμείς» κυρίως σε περιόδους πολέμων, επαναστάσεων, εξάπλωσης και καταπολέμησης θρησκειών, ήταν ένα πιο διευρυμένο «εγώ», η ένταξη του ατόμου σε μια ομάδα. Μέσα στο «εμείς» παλαιού τύπου, το «εγώ» χανόταν και ισοπεδωνόταν. Το άτομο παραδινόταν χωρίς όρους στους κόλπους της ομάδας και το «εγώ» θεωρείτο πηγή του κακού που έπρεπε να «θυσιαστεί» για το κοινό καλό. Το νέο «εμείς» σέβεται την ιδιαιτερότητα και την ανεξαρτησία κάθε «εγώ», χωράει και το ένα και το άλλο. Υπάρχει ελεύθερη βούληση και αυτονομία που γίνεται η ίδια η βάση της νέας αλληλεγγύης. Το «εγώ» αντί να συγχωνεύεται στη σούπα του «εμείς», παραμένει ακέραιο και αντλεί από τη συλλογικότητα την έμπνευση και τη δύναμη που χρειάζεται για την περαιτέρω ανάπτυξή του. Αντί για κανόνες, λειτουργεί αυτοδιαχείριση, αντί για αξιώματα και δόγματα έχουμε απορύθμιση και αντί για ιεραρχία έχουμε αυτονομία.
Οτιδήποτε ζούμε γύρω μας αντανακλά και καθρεφτίζει αυτό που συμβαίνει μέσα μας. Η συνείδηση τώρα που μεγαλώνει φέρνει στην επιφάνεια όλα όσα μείνανε ως τώρα κρυμμένα. Γι΄ αυτό είναι ο καιρός των αποκαλύψεων και των αποσυμβολισμών και η Αλήθεια είναι που θα ελευθερώσει τον Άνθρωπο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όσοι άνθρωποι άνοιξαν την καρδιά τους στον κοσμικό παλμό που αλλάζει, ανακαλύπτουν ότι στην αρχή όλα τους πάνε στραβά. Είναι ο δρόμος που ξεκινάει για το αίτιο της αρρώστιας. Διαλύουν τη σχέση τους, χάνουν τις δουλειές τους, εγκαταλείπουν συγγενείς και αυτούς που θεωρούσαν φίλους τους, η ζωή τους αλλάζει. Όποιος τα διαβάζει, η ζωή του αλλάζει, ποτέ δεν θα ξανακάνει κάτι με τον ίδιο τρόπο που το έκανε πριν, δεν θα ακούει πλέον, ούτε θα μιλάει με τον ίδιο τρόπο. Η δημιουργία της πραγματικότητάς μας συνδέεται με το πεπρωμένο μας, όταν αυτό το πετυχαίνουμε, μέσω των προθέσεών μας. Η ίδια η αρχή του χριστιανισμού κρύβεται στην πράξη, στο κίνητρο και την πρόθεση και όχι σ΄ αυτό που φαίνεται, το φαρισαϊσμό και την υποκρισία της «φιλανθρωπίας» αποστολών τροφίμων μεταλλαγμένων στους πεινασμένους συνανθρώπους μας.
Όμως και οι λέξεις, γραπτές ή προφορικές, είναι επίσης ενέργεια και μπορούν να αποβούν εξαιρετικά δυνατές όσον αφορά τη μεταβίβαση πληροφοριών στο πεδίο του συνειδητού, προκαλώντας και αμφισβητώντας τον προγραμματισμό του. Με κάθε άτομο που αλλάζει τον τρόπο σκέψης του, βρισκόμαστε ακόμη ένα βήμα πιο κοντά στο σημείο όπου η ενέργεια της συνειδητοποίησης και της κατανόησης ισχυροποιείται μέσα στο συλλογικό νου της ανθρωπότητας και επομένως γίνεται διαθέσιμη σε όλους. Συνεχώς πλησιάζουμε σε αυτή την “κρίσιμη μάζα”, η οποία είναι απαραίτητη για να μπορεί να συντηρηθεί μια αλυσωτή αντίδραση, από τη στιγμή που ο συλλογικός νους έχει αρχίσει να γίνεται πηγή περισσότερο θετικών παρά αρνητικών επιρροών για μας τα “άτομα”, τα συνδεδεμένα μαζί του. Έτσι, θα βλέπουμε τους ανθρώπους να αλλάζουν με ταχύτητα που ξεπερνά κάθε προσδοκία.
Έτσι, όπως τα γονίδια, ή τα μόρια του DNA έχουν την καταπληκτική ιδιότητα να αντιγράφουν τον εαυτό τους και να διαιωνίζουν τη γενετική μεταβίβαση μεταξύ των γενεών, ομοίως και τα «μιμίδια» αυτοαντιγράφονται και μεταβιβάζουν μεταξύ των γενεών τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά κι από εγκέφαλο σε εγκέφαλο οι ιδέες, οι θεωρίες, ιδεαλιστικές ή υλιστικές, οι υποθέσεις, τα θρησκευτικά δόγματα και δοξασίες, ακόμα ο γραπτός και προφορικός λόγος, οι τέχνες, η μουσική, η μόδα, η συμπεριφορά.
Έχουμε προσλαμβανόμενες επίκτητες ψυχικές ιδιότητες και αυτές μεταβιβάζονται (κληρονομούνται) στους επιγόνους μας. Η κληρονομιά των επίκτητων σήμερα αναγεννάται και επικρατεί αντιμαχόμενη τους γενετιστές, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μόνο οι κληρονομούμενες μεταβιβάζονται. Η άμεση αιτία των μεταβολών που υφίστανται οι οργανισμοί, είναι οι εξωτερικές περιβαλλοντικές μεταβολές των συνθηκών ζωής. Έτσι είναι αναπόφευκτη η κληρονομική μεταβίβαση των επίκτητων ιδιοτήτων τους.

«ΟΧΙ»
Το κουμπί πατήθηκε προ καιρού από την κρίσιμη μάζα των Ελλήνων, δηλαδή κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, διότι η εκπαίδευση που έχουμε λάβει κινεί περισσότερο την προσοχή μας σε μαζικά φαινόμενα.
Ένα παγκόσμιο όραμα είχε αρχίσει να αναδύεται απ’ τα βάθη της Πανανθρώπινης Ψυχής και έχει αρχίσει σιγά-σιγά να αφυπνίζει εκατομμύρια ψυχές σ’ όλον τον κόσμο.
Η παρουσία των Ποντίων π.χ. στην Ουκρανία και στα μέρη τα οποία κατοικούν μέχρι σήμερα Έλληνες, αποτελεί απόδειξη ενός σχεδίου πρόνοιας που αφορά όλον τον Ελληνισμό και ως εκ τούτου συμβαίνει κάτι ανάλογο και σε άλλους λαούς.
Αμελητέοι ποσοτικά οι Έλληνες, αποτελούν ωστόσο «μέτρο» εξέλιξης για όλους τους υπόλοιπους λαούς.
Μόνιμος στόχος οι ολίγοι, διότι αυτοί που τους στοχοποιούν γνωρίζουν ότι η επιρροή τους δεν είναι αμελητέα αλλά παγκόσμια.
Αυτή η κρίσιμη μάζα ανοίγει το πράσινο φως για όλες τις υπόλοιπες.
Όταν το 62% των Ελλήνων ψήφισε «ΟΧΙ», στο δημοψήφισμα του 2015, σύσσωμα τα μέσα ενημέρωσης και οι κομματικοί μηχανισμοί ίδρωσαν για να παραποιήσουν το αληθινό μήνυμα και να το ερμηνεύσουν ο καθένας κατά τα συμφέροντά του.
Δεν ήταν άρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ήταν «ΟΧΙ» στην τοκογλυφία, την πλεκτάνη, την υποκρισία και το θράσος του ΔΝΤ, ήταν «ΟΧΙ» στην τρομοκρατία, στη γενοκτονία, στην εξαθλίωση και την αναγκαστική μετανάστευση. Ήταν «ΟΧΙ» στον βαρβαρισμό της υποδούλωσης του ανθρώπου στο χρήμα και σε ένα σκέπτεσθαι που δεν αρμόζει ούτε στους Έλληνες, ούτε στους Ευρωπαίους.
Αυτό είπαν οι Έλληνες στους Ευρωπαίους και σε όλους τους λαούς. Ότι όσο αποδεχόμαστε αυτό το καθεστώς παγκόσμιας αδικίας, έχουμε χάσει το νόημα και την αξία της ύπαρξής μας.
Ποιες είναι οι ψευδαισθήσεις των Ευρωπαίων που αφαιρεί το Όχι του Δημοψηφίσματος; Ας δούμε τις κυριότερες:
α) Το κοινό συμφέρον και η Ενότητα των λαών: Ήταν απάτη ενός ολιγαρχικού συμφέροντος ανάμεσα στα κράτη μέλη. Έτσι ονομάστηκε η έξαρση του ρατσισμού του εθνικοσοσιαλισμού και φυλετισμού ανάμεσα όχι μόνο στα έθνη, αλλά και στους βόρειους και νότιους, τους δυτικούς και ανατολικούς της ίδιας της χώρας (Ισπανίας-Αγγλίας-Γαλλίας-Ιταλίας-Γερμανίας) κ.λπ.
β) Πρόοδος-Αλληλεγγύη-Ανθρωπισμός: Αν οι αυτοκτονίες, η κατάθλιψη, η βία, η τρομοκρατία είναι πρόοδος, τότε έχουμε προοδεύσει πολύ. Θα την δούμε στους Ευρωπαίους εταίρους που μας υπερχρεώνουν με δόλο, χωρίς να μας αποζημιώνουν και χωρίς να μας επιστρέφουν το κατοχικό δάνειο. Θα τα δούμε επίσης στα εκατομμύρια άστεγους, απόρους, μετανάστες, ορφανά πολέμου, στο δουλεμπόριο, την εκπόρνευση και την παιδική εκμετάλλευση.
γ) Παιδεία: Φτωχοποίηση γλώσσας, διαστροφή εννοιών, απαξίωση ιδανικών-αξιών-αγαθών-αρετών, προσβολή ηθών, εθίμων, ιστορίας, πολιτισμού, ανθρωπιάς.
δ) Δικαιοσύνη-Ισότητα-Δημοκρατία: Εκατομμύρια πλέον τρώνε από τα σκουπίδια, οι φτωχοί φτωχαίνουν και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Οι εταίροι ψηφίζουν οι Έλληνες να παίρνουν φάρμακα γενόσημα και να τρώνε μεταλλαγμένα και απαξιώνουν το Δημοψήφισμα στη χώρα που γέννησε την Δημοκρατία.
ε) Ειρήνη: Το πιο μεγάλο ψέμα δεν το δείχνουν μόνον οι πόλεμοι έξω από την πόρτα μας αλλά και μέσα στο ίδιο μας το διαμέρισμα μέχρι και μέσα μας. Πριονίζουμε το κλαδί που καθόμαστε.
Ούτε ο Εφιάλτης, ούτε ο Σόλων θα πίστευε πως στη χώρα που γέννησε την Δημοκρατία, το Δημοψήφισμα κάποτε θα το θεωρούσαν βδέλυγμα που εξυπηρετεί το διχασμό και τον εμφύλιο σπαραγμό. Ο Πλάτων δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το 2015, στην πλατεία Συντάγματος κάποιοι θα έκαναν διαδήλωση για να βγουν από το σπήλαιο της ανεργίας, της πείνας, της φτώχειας και το ποδοπάτημα της αξιοπρέπειάς τους και στη συνέχεια εκείνοι που αδιαφορούσαν για όλα αυτά να διαδηλώνουν έξω από την Βουλή των Ελλήνων ότι προτιμούν να έρθουν και άλλα χειρότερα μνημονιακά μέτρα στο σπήλαιο, παρά να πάψουν να θεωρούνται Ευρωπαίοι. Τέτοιοι Ευρωπαίοι θέλουμε να είμαστε; Αυτό ήταν το όραμα όλων των πολιτών, των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η υποταγή σε ένα όραμα δίχως αύριο όπως το ζουν οι χιλιάδες των αποφοίτων που αναγκάζονται να μεταναστεύουν; Εκείνοι που είχαν υποτιμήσει την ελληνική παιδεία και γι’ αυτό σπούδασαν στο εξωτερικό, αναγνωρίζοντας την εξαθλίωση της κρατικής εκπαίδευσης στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στο εξωτερικό για να ζήσουν εκεί, αφού το μέλλον της Ελλάδας έγινε πλέον σκοτεινό εξαιτίας της στάσης τους.
Στο μεταξύ, η Τουρκία αρχίζει να διαλύεται και ταυτόχρονα αρνείται να το πιστέψει.
Η συνεχής εχθρική στάση της Γερμανίας προς την Ελλάδα, κίνησε τους νόμους μιας ταπείνωσης χειρότερης από αυτήν έζησε μετά τον Χίτλερ.
Και πάλι η Ελλάδα ήταν η αφορμή. Όχι για να καθυστερήσει τις σκοτεινές δυνάμεις, όπως τότε, αλλά για να ξεσκεπάσει το προσωπείο του καπελώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη Γερμανία.
Τα Μέσα Ενημέρωσης στην Ελλάδα, παίζοντας πάντα τον ρόλο του εμπρηστή ή του πυροσβέστη –ανάλογα με τις περιστάσεις–, αποσιώπησαν την σημασία του δεύτερου μηνύματος που έστειλαν οι Έλληνες με την αποχή τους από τις κάλπες.
Το Δημοψήφισμα γίνεται αφορμή αυτοπροσδιορισμού και αυτογνωσίας. Τα προσωπεία πέφτουν και η αληθινή μας ταυτότητα φανερώνεται. Καιρός να δούμε ποιοι είμαστε και να διεκδικήσουμε ότι μας αξίζει.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Η παύση των παρακάτω προβλημάτων
Εξ΄ εκμετάλλευσης ΑΣΤΕΓΟΙ
Εξ΄ αδικίας ΑΝΕΡΓΟΙ
Εκ πλεονεξίας ΑΠΟΡΟΙ
Εξ΄ αδιαφορίας ΑΝΑΞΙΟΠΑΘΟΥΝΤΕΣ
Εξ΄ ανάγκης ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ

Η έναρξη φοροαπαλλαγών συστήματος στα εξής:
ΚΑΤΟΙΚΙΑ-Δικαιοσύνη-Ήθος-Σύνταγμα-Δημοκρατία
ΕΡΓΑΣΙΑ-Μόρφωση-Παιδεία-Αξίες-Συμπεριφορά
ΔΙΑΤΡΟΦΗ-Οικολογία-Περιβάλλον-Σκέπτεσθαι-Μέτρο
ΥΓΕΙΑ-Πρόνοια-Επικοινωνία-Τρόπος ζωής-Αρχές
ΑΣΦΑΛΙΣΗ-Ανθρωπισμός-Πολιτισμός-Όραμα-Ταυτότητα

ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ
1. ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
2. ΘΕΣΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
3. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΣΠΕΊΡΩΣΗΣ-ΜΜΕ & ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
4. ΤΑΜΕΙΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΟΡΩΝ
5. ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ-ΕΝΤΥΠΑ-ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ κ.τ.λ.

ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΔΡΑΣΗΣ
1. Αποστολική δράση ενεργοποίησης της Εκκλησίας του Δήμου, σε κάθε νομό και κεφαλονήσι της χώρας, για την συσπείρωση ατόμων, συλλογικοτήτων και κινήσεων, που οι σκοποί τους συμβάλλουν ή συμπορεύονται με τους κοινούς μας στόχους. Βοηθούμε στην επικοινωνία και στην αυτοστελέχωσή τους στην Συσπείρωση και το Δημοβούλιο.
2. Χρειάζεται οργανωμένο κέντρο επικοινωνίας. Ενεργοποιούμε τους φιλέλληνες και την ομογένεια για στήριξη και συμμετοχή. π.χ. δημιουργούμε μια ταινία με τις δράσεις των ομάδων της Συσπείρωσης, που να εμπνέει και όχι να ευλογεί τα γένια μας.
3. Φανερώνουμε ανοιχτά τους στόχους και σκοπούς της Συσπείρωσης, προσφέροντας λύσεις και προτάσεις (διαθέτει άφθονες το Λαϊκό Κίνημα, αλλά πάντα χρειάζονται κι άλλες). Τιμούμε με την παρουσία μας όσες περισσότερες συγκεντρώσεις μπορούμε, με πνεύμα αλληλεγγύης, σε κάθε κίνημα και όχι για να ανταποδώσει την υποστήριξη. Προσέχουμε ο ένας τον άλλο με το πνεύμα της λοξής φάλαγγας. Ο καθένας προστατεύει τον διπλανό του.
4. Διοργανώνουμε ομιλίες σε κάθε χώρο και μέσο ενημέρωσης που είναι συνεργάσιμο δωρεάν και δεν πληρωνόμαστε για τις μεταξύ μας υπηρεσίες. Δημιουργούμε ένα επαναστατικό ημερολόγιο, με θέσεις, προτάσεις λύσεις που συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας και της χώρας. Ταυτοχρόνως, ενισχύουμε οικονομικά τον αγώνα μας. Αν είμαστε τίμιοι, δε θα μας λείψει τίποτα απ΄ όσα χρειαζόμαστε. Η επιτακτική ανάγκη της αποκατάστασης των πολλών, θα νικήσει τελικά την πλεονεξία των λίγων. Πρέπει να γίνουμε το φως για όσους θέλουν να βγουν από την παγίδα.
5. Δημιουργούμε κέντρα καταγγελιών των κρατικών αυθαιρεσιών σ΄ όλη την ελληνική επικράτεια και παρεμβαίνουμε αλύπητα από χίλιες μεριές. Καλούμε όλους τους ανέργους (25%) της χώρας, να συσπειρωθούν σε ένα νέο δικό τους κόμμα και δίνουμε βήμα και φωνή σε όσες συλλογικότητες αγνοούνται βάναυσα από το κράτος και τα μέσα, π.χ. γυναικών, συνταξιούχων, φοιτητών κ.α.
Αν οι σύγχρονοι έλληνες πολίτες δεν εκπαιδευτούν όχι για να ‘ναι άξιοι να λέγονται έτσι, αλλά πρώτα απ’ όλα για να λειτουργούν ως τέτοιοι, η δημοκρατία θα παραμένει ένας πύργος στην άμμο.
Σαφώς λοιπόν χρειάζονται μελέτες αλλά πολύ περισσότερο χρειάζονται ανοιχτά σχολεία επιμόρφωσης σ’ όλη τη χώρα. Το μοντέλο είναι αυτοδιαχειριζόμενο κι απολύτως εθελοντικό και για τη στελέχωση των διαφόρων τομέων εκπαίδευσης όσο και για την ενεργοποίηση του πυρήνα του κοινοτικού κυττάρου, που είναι η μεταφορά παιδείας και συμμετοχής στα κοινά. Μια τέλεια κοινότητα θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ένα ανοιχτό σχολείο και ένα πρότυπο δράσης ανθρωπιάς και φιλότιμου για να ποτίζεται η ρίζα που κοντεύει να ξεραθεί.

ΜΕΛΕΤΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ
Η ανθρώπινη εξελικτική πορεία, είναι η ενστικτώδης διαχρονική τάση της κατάκτησης όλων των αγαθών, σε κάθε επίπεδο που βιώνει την ύπαρξή του, με αποκορύφωμα την ταύτισή του με το ίδιο το Αγαθό και την Πηγή του. Αυτό είναι και το σημείο κλειδί για την Παγκόσμια Πνευματική Συνείδηση όλων των λαών, οι οποίοι συμφωνούν διαχρονικά, αν και μέσα από διαφορετικά είδη θρησκευτικής πίστης, με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση μιας παγκόσμιας δυναμικής, που συνίσταται σε μια κοινή επίγνωση που πρεσβεύει, το νόμο του κύκλου και της εξέλιξης, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοσμικό επίπεδο. Το γεγονός της κατάρρευσης του δυτικού πολιτισμού στις μέρες μας, σηματοδοτεί ο θάνατος και η Ανάσταση της οντότητας του Ελληνισμού διαχρονικά, κινητοποιώντας ένα ντόμινο κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, επιστημονικής και πνευματικής παγκόσμιας αναμόρφωσης και αναγέννησης.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ίδια η εξέλιξη αποτελεί βασικό ένστικτο, ανάγκη, λειτουργία, δύναμη, ιδέα και επίτευγμα, αλλά πρώτα-πρώτα νόμο της ανθρώπινης ύπαρξης και υπέρτατο Αγαθό που ξεπερνά την υλική δυαδικότητα του πόνου και της ηδονής, υπερβαίνοντας ακόμα και την ίδια την ευδαιμονία μέσα στην ίδια την Ουσία της Αγάπης, που καθιστά τον Άνθρωπο Λόγο.
Έπειτα θα συνδέσουμε σε αυτό τον κορμό τα αγαθά όλων των επιπέδων, σε έναν και μόνο πίνακα, ώστε να δούμε στη συνέχεια, α) ποιες ανάγκες αντανακλούν τα αγαθά, β) από ποια ένστικτα εξυπηρετούνται και γ) ποια είναι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις μας, δ) οι ικανότητες και οι δυνάμεις μας, ε) οι λειτουργίες και η τεχνογνωσία μας για την εκπλήρωση του προορισμού των αγαθών που υπηρετούν την εξέλιξη των πάντων. Τα ένστικτα είναι θεματοφύλακες των αναγκών, προκειμένου να καλυφθούν με την ενεργοποίηση ικανοτήτων και δυνάμεων κατάλληλων για να έλξουν κάθε αγαθό. Η έλλειψη επίγνωσης των συσχετισμών αυτών των ενεργειών, οδήγησε όλες τις κοινωνίες σε πτώση. Η αποκατάστασή τους στη θέση που τους αρμόζει μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου, είναι μια ανακατανομή ποιοτήτων και ιδεών που οδηγεί σε μια νέα κοσμοθεώρηση της ζωής, ατομικά και συλλογικά. Το πιο απλό πράγμα που θα παρατηρήσει κανείς, είναι ότι η αποκατάσταση της οικονομίας είναι ο τελευταίος κρίκος προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες του ανθρώπου, αλλά ο ωστόσο, και ο πιο κρίσιμος, καθώς επισημαίνει την αναγκαιότητα μιας γενικότερης αλλαγής του τρόπου σκέπτεσθαι και ζωής σε όλη τη Γη.
Η αρχιτεκτονική δόμηση ενός κράτους θα έπρεπε να έχει σύσταση μιας Βουλής των 500, οι οποίοι διαχειρίζονται τις φωνές από κάθε Εκκλησία του Δήμου και να εργάζεται με συνέπεια στη νομοτέλεια των λειτουργιών και των υπευθυνοτήτων πέντε επικρατειών με τις οποίες θα συνδέονται τα νομοτελειακώς συνδεδεμένα υπουργεία. Η εφαρμογή αυτού του μοντέλου διαθέτει την δυναμική μιας ταχύρυθμης ανασυγκρότησης. Διότι η συμφωνία νόμων-δράσεων-λειτουργιών μνήμης-βούλησης, έλκει ενεργητική δύναμη ζωής και δημιουργίας από τα άτομα και τις συλλογικότητες που δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά αλλά με συνεργασία και αλληλοσυμπλήρωση, διότι απλά κατανοούν ότι είναι προς συμφέρον όλων και όχι των λίγων.
Η αποτυχία των πολιτικών, των κομμάτων και των κυβερνήσεων έγκειται στο γεγονός ότι κινήθηκαν με επίκεντρο προσωπικά συμφέροντα και κέρδη. Όταν αντί για το κέρδος, το επίκεντρο γίνει ο άνθρωπος, τότε οι ανθρώπινες σχέσεις και οι κοινωνίες θα αλλάξουν, φανερώνοντας έναν πολιτισμό που θα χαίρεται να ζει κάθε άνθρωπος πάνω στη γη.
Συγκροτούμε πολιτικό φορέα – κίνημα, στον οποίο μπορούν να μετέχουν όλοι οι πολίτες που ασπάζονται και δέχονται να εργαστούν για τις πιο πάνω αρχές και όσα επιμέρους εξειδικευμένα θα εκθέσουμε από κοινού.
Δεχόμαστε στο κίνημα όλους τους πολίτες, ακόμα και εάν είναι μέλη υπάρχοντος κόμματος, με το όρο της αληθινής βούλησης και συστράτευσης στον κοινό κινηματικό σκοπό.
Το κίνημα έχει στόχο την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας και θέτει στον καταστατικό του όρο αυτοδιάλυσης πέντε (5) χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, ώστε να μην αποτελέσει ένα ακόμα μηχανισμό φαυλοκρατίας και καταδυνάστευσης του ελληνικού λαού.
Σας καλούμε σε προσυπογραφή και ενεργό συμμετοχή.
Για το σκοπό αυτό καλούμε όλες τις δημοκρατικές πατριωτικές δυνάμεις της Χώρας και του Ελληνισμού σε συσπείρωση για την υπεράσπιση και την αναγέννηση της Πατρίδας μας, σε κοινό αγώνα, με την δημιουργία ολοκληρωμένου προγράμματος.

Το ΖΗΤΗΜΑ σήμερα είναι να μπορέσουμε να διακρίνουμε την Εξάρτηση, την Υποτέλεια, το Αξιολογικό πρόβλημα, τον Εθνομηδεμισμό, που έχουμε οδηγηθεί, λόγω της παθητικότητάς μας και της ανικανότητάς μας ως άνθρωποι ναν λειτουργήσουμε με καθαρό νου. Οι ιδέες μας για τη ζωή και τον άνθρωπο πάσχουν από έλλειψη οράματος που να εμπνέει τη δράση μας.
Η ΙΔΕΑ της Μελέτης και διατύπωσης του οράματος της νέας Κοινωνίας μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να θυμηθούμε το όνειρο που είχαμε παιδιά, την ελευθερία στη σκέψη, το λόγο και την κίνηση. Αυτό το όραμα μπορεί να γίνει η Κλήση συντονισμού παρεμβατικής δράσης και διενέργειας δημοψηφισμάτων για την αλλαγή της πραγματικότητας.
Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ είναι λογική και απλή. Χρειάζεται Διάκριση στόχων και προτεραιοτήτων σε άμεσες-βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες, μακροπρόθεσμες. Ταυτόχρονα, είναι αναγκαία Πανελλήνια εκστρατεία ενημέρωσης, ώστε οι έλληνες να γνωρίσουν τι ακριβώς συμβαίνει, για να μπορέσουν να διαμορφώσουν ολοκληρωμένη θέση για τις προτεραιότητες. Αυτές.
ΕΡΓΑΛΕΙΟ σ’ αυτή την πορεία αποτελεί η Ενεργοποίηση Κέντρου Επικοινωνίας δημιουργία Οργανωτικής υποδομής και δράση σε κάθε τομέα, Οργάνωση Πανελλαδικού Συνεδρίου.
Ο ΣΚΟΠΟΣ της κινητοποίησης αυτής είναι ο Συντονισμός λαϊκών και συλλογικών δυνάμεων από το υπάρχον σύστημα.
Το ΠΡΟΒΛΗΜΑ της Καταπάτησης των νόμων και του Συντάγματος χωρίς διάκριση εξουσιών οφείλεται στο Διανοιακό αυτισμό και τον Εγωκεντρισμό του σημερινού ανθρώπου.
Χρειάζεται ΕΣΤΙΑΣΗ στην Αναθεώρηση ανθρώπινων δικαιωμάτων και τρόπου αναγωγής επιπέδου ζωής-επιβίωσης-βίου-«ευ ζην».
Η ΑΝΑΓΚΗ να προσφύγουμε στο ΔΝΤ-Μνημόνιο-Σύμβαση-Δάνεια, είναι επίπλαστη και έχει στόχο να οδηγήσει στον Πλειστηριασμό Δημόσιου Πλούτου και να επιφέρει Φόβο, ανασφάλεια, εγκληματικότητα.
Η ΛΥΣΗ είναι το εξανθρωπισμένο βιοτικό σύστημα, η Ανθρωποκεντρική οικονομία και επιδότηση, στην δημιουργία Ανεξάρτητης Οικονομικής Ζώνης, η Μετοχοποίηση δημόσιας περιουσίας στην Ακύρωση του επαχθούς δανείου καθώς και την Εκκλησιαστική ενίσχυση.

Μελέτη για την σωτηρία της ανθρωπότητας από την παρακμή
Πρὶν ἀπὸ ὀτιδήποτε θὰ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τὶ ἀκριβῶς γυρεύουμε. Ποιὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ πρόβλημα, καὶ τελικὰ ποιο εἶναι τὸ αἴτημα.
Ἂν τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ εὐημερία, τότε δεν ἔχουμε παρὰ να βροῦμε πλουσιότερους καὶ να τοὺς εἴμαστε χρήσιμοι.
Ἂν τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ ἐλευθερία, τότε θὰ πρέπει να ἀλλάξουμε ῥιζικὰ τὸν τρόπο ποῦ σκεφτόμαστε. Ἡ ἐλευθερία συνοδεύεται καὶ ἀπὸ δυο ἄκομα καταστάσεις. Τὴν αὐτονομία καὶ τὴν αὐτάρκεια. Δεν γίνεται να εἶσαι ἐλεύθερος ἂν δεν εἶσαι αὐτόνομος καὶ αὐτάρκης. Βεβαία ἡ αὐτονομία καὶ ἡ αὐτάρκεια, στο σύστημα στο ὅποιο ζοῦμε, εἶναι μᾶλλον ἀνέκδοτα. Προφανῶς λοιπόν, ἢ ἀποχαιρετάμε τὴν ἐλευθερία, ἢ ἀλλάζουμε τις συνθῆκες ὥστε να εἴμαστε αὐτάρκεις, ἀφοῦ ὃ αὐτάρκης, δεν ἔχει λόγο να κυβερνιέται ἀπὸ ἄλλους, ἄρα εἶναι καὶ αὐτόνομς.
Τὸ σύστημα στηρίζεται στην κατασκευὴ ἀναγκῶν. Μὲ κάθε ἀνάγκη που κατασκευάζει καὶ ἀποδεχόμαστε, μας δένει μὲ ἄκομα ἔναν λόγο. Ἄρα ἡ ὁλικὴ ἀρνήσῃ τῶν ἀναγκῶν που μας προτείνεται να ἔχουμε, εἶναι ἕνα σοβαρὸ βῆμα για τὴν κατακτήσῃ τῆς ἐλευθερίας. Οἱ περισσότερες ἀνάγκες εἶναι παράγωγα φόβου καὶ ἰδεοληψίας.
Πραγματικότητα, εἶναι τὸ σύνολο τῶν συμβάσεων που κάνουμε, για να ὁρίσουμε τὴν καταστάσῃ τῶν πραγμάτων. Σὲ μία πραγματικότητα, τὰ πράγματα ἀλληλοϋποστηρίζονται ὥστε να ἐπαληθεύονται καὶ ὅλα μαζὶ να εἶναι μιᾷ δεδομένη καταστάσῃ. Αὐτὸ ὅμως δεν σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μία πραγματικότητα, ἀλλὰ ἀντίθετα ὁ καθενὰς φτιάχνει τὴν δίκια τοῦ, μὲ βάσῃ τις ἀρχὲς καὶ τις ἀξίες τοῦ. Ὁποῖος ἀποδέχεται μιᾷ πραγματικότητα, ἐπειδὴ ἁπλᾶ τοῦ τὴν προτείνουν, ἐπειδὴ τὸν ξεγέλασαν ἢ ἐπειδὴ εἶναι βολικότερο ἀπ’τὸ να φτιάξει μιᾷ δικῇ τοῦ, εἶναι ἄξιος τῆς μοίρας του. Ἡ ἀποδοχὴ ξένης πραγματικότητας σημαίνει ἄμεσα κατάργηση τῆς αὐτονομίας, ἀφοῦ ἄλλος μοιράζει τοὺς ῥόλους, καὶ ἔμμεσα ὁδηγεὶ καὶ στην ἀπώλεια τῆς αὐταρκείας, ἀφοῦ ὁ ἀποδεχόμενος, δέχεται ὄσες ἀνάγκες του ὁρίσουν ἄλλοι ὅτι ἔχει.
Τὸ δυσκολότερο ἀπ’ ὅλα εἶναι να δεχτεὶ κανεὶς να ἀλλάξει ὅλα ὅσα ἤξερε μέχρι τώρα, προκειμένου, να ἀποκτήσει ἐλευθερίᾳ. Ἡ ἐλευθερία εἶναι μία καταστάσῃ ὄχι ἀπαραίτητα εὔκολη. Δεν εἶναι ζήτημα ἐγωισμού, ὥστε να τὴν ἔχει κανεὶς καὶ να τὴν ἐπιδεικνύει, οὔτε προϊὸν ἀρρωστημένου ῥομαντισμοῦ. Εἶναι ἡ θεμελιώδης ἀποδοχὴ τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἱκανότητας καὶ τῆς χρησιμότητάς του. Μόνο μέσῳ τῆς ἐλευθερίας προάγονται οἱ πνευματικὲς ἀρετές, που ὁ ἄνθρωπος μπορεὶ να προσφέρει καὶ που εἶναι αὐτὲς που δίνουν νόημα στην ὑπάρξῃ τοῦ ἀνθρώπου ὣς εἶδος. Αὐτὸ βεβαία δεν σημαίνει ὅτι ἡ ἐλευθερία εἶναι δικαίωμα, ἀλλὰ κατακτήσῃ. Ὅποτε δεν εἶναι για ὅλους, ἀλλὰ μόνο γι’ αὐτοὺς που τὴν ἀξίζουν. Ἔδω εἶναι καὶ τὸ κλειδί! Ὁποῖος δέχεται ξένες πραγματικότητες, ἀπαξιώνει τὴν ἐλευθερία του καὶ μοιραία τὴν χάνει. Ἐν προκειμένῳ, ἡ καταστάσῃ τῶν πραγμάτων στην κοινωνία σήμερα, εἶναι τέτοια, ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἀπαξίωσαν τὴν ἐλευθερία τοὺς, πρὸς χάριν τῆς εὐημερίας. Τὰ περὶ ποιότητας ζωῆς εἶναι ἁπλῶς δικαιολογίες, γιατὶ ζωὴ χωρὶς ἐλευθερία δεν ἔχει καμία ἀπολύτως ποιότητα. Ἡ ποιότητα ζωῆς, εἶναι μιᾷ δικαιολογία που χρησιμοποιήθηκε πολύ. Στην πραγματικότητα εἶναι συγκεκαλυμμένη ὕβρις, ὅταν ξεπερνάει τὰ ὅρια τῆς αὐταρκείας.
Εἶναι δύσκολο να δεχτεὶ κανείς, ὅτι τὸ αὐτονόητό του, εἶναι ὕβρις. Γι’ αὐτὸ καὶ συνεχίζουν ὅλοι να κανοῦν τὰ ἰδία που τοὺς σκλαβώνουν αἰῶνες τώρα. Αὐτὸ εἶναι ζήτημα διαπαιδαγώγησης. Οἱ κρατοῦντες, ἔχουν φροντίσει καὶ ἔχουν διαλύσει τὴν οἰκογένεια, ὥστε τὰ παιδιὰ να μὴν ἔχουν συγκεκριμένο δρόμο στον ὅποιο θὰ βαδίσουν, καὶ παράλληλα ἔχοντας διαφθείρει τις μητέρες, μεγαλώνουν παιδιὰ ἄβουλα καὶ ἀνόητα, ὅτι πρέπει για να εἶναι δουλοπάροικοι.
“Δώσε τοὺς στολίδια καὶ γιορτές, καὶ θὰ γίνουν οἱ ἄντρες, γυναῖκες καὶ δεν θὰ ζητιάνε ἐλευθερία καὶ δεν θὰ σὲ ἐνοχλοῦν πια” εἶπε ὁ Κροῖσος στον νεαρὸ Κυρό, προκειμένου να κυβερνήσει ἀνενόχλητος τοὺς Λυδούς…
Ἡ λύσῃ δεν πρόκειται να δοθεὶ τώρα. Τώρα ἔχουμε πόλεμο. Ἡ μητέρες ἔχουν τῇ λύσῃ στα χέρια τοὺς. Ἂς διαμορφώσουν τὰ παιδιὰ τοὺς κατάλληλα. Ἂν δράσουν, για να ἰκανοποιήσουν τὸ ἐγὼ τοὺς, καὶ τις φοβίες τοὺς, τότε ὁ κόσμος θὰ συνεχίσει να εἶναι τὸ ἴδιο χάλια. Χρειαζόμαστε νέου τύπου ἀνθρώπους, μεγαλωμένους μὲ βάσῃ τὴν ἐλευθερία. Μόνον τότε, δεν θὰ ὑπάρξει χῶρος για πολιτικοὺς κομπογιαννίτες, καὶ νωθροὺς καὶ ἀβούλους πολίτες.

Η ελληνική ιδέα πολιτισμικό δώρο σ’ όλους τους λαούς της γης
H ελληνική ιδέα είναι δυνατόν να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο και τα έθνη ενώ θα καταρρέει το υπάρχον σύστημα. Επομένως δεν πρέπει να μας ανησυχεί η τελική έκβαση αλλά το μεσοδιάστημα. Εάν περιοριστούμε στα επιμέρους προβλήματα των ελλήνων και δεν διευρύνουμε τον αγώνα μας για τους συμπολίτες μας σε όλη τη γη, δηλαδή μεταφέρουμε το όραμά μας για τα προβλήματα που αγγίζουν όλους τους λαούς της γης, τότε θα ενεργοποιηθεί έργο αποκατάστασης θα επιτευχθεί με συντονισμό συλλογικοτήτων διεθνώς που καλύπτουν όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Με την έννοια αυτή μπορεί να είναι επίσης ένας ενεργοποιητής συντονισμού τοπικών συλλογικοτήτων που προς το παρόν βολεύουν με την αδράνειά τους πολλές εφησυχασμένες συνειδήσεις που τους αρκεί να λένε ότι ανήκουν κάπου είτε για άλλοθι είτε για βιτρίνα αλλά σπάνια ενσυνείδητα και με υπευθυνότητα. Η γειτονιά, η συνοικία, ο οικισμός, η κοινότητα, και οι διάφοροι σύλλογοι και σωματεία θα βρουν ένα νόημα ύπαρξης που ουσιαστικά έχουν χάσει.

Νέες Ανθρώπινες Κοινωνίες
Εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλον τον κόσμο περιμένουν να βιώσουν και οι υπόλοιποι ότι ο καθένας πρέπει πρώτα απ’ όλα ν’ αναλάβει τις ευθύνες της ζωής του. για να μπορούμε να έχουμε δωρεάν παιδεία, κατοικία, μέσα μεταφοράς, κοινωνική ασφάλιση και απασχόληση, νερό, αέρα και υγεία.
Εκατομμύρια έχουν βιώσει ότι όλα είναι ένα και αναλαμβάνουν ευθύνες αποκατάστασης στα κακώς κείμενα της μικροκοινωνίας τους. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι προσφέρονται εθελοντικά χωρίς μισθό σε υπηρεσίες αλληλεγγύης. όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι θέλουν να γίνουν φωτεινά παραδείγματα, που θα εμπνεύσουν και άλλους με τον τρόπο τους να τολμήσουν να γίνουν ζωντανοί φάροι φωτός. Η οικονομική έλλειψη έφερε την επίγνωση ότι πράγματι το χρήμα δεν εξαγοράζει την αληθινή ευτυχία αλλά μόνο τις απομιμήσεις της. Ότι ο αληθινός πλούτος δεν είναι στα υλικά αγαθά αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις. ότι αυτό που καταρρέει είναι οι ψεύτικες αξίες και τα είδωλα και οι σχέσεις που τροφοδοτούν η παθητικότητα κι η ανευθυνότητα των ανθρώπων. καταρρέει ένας πήλινος πολιτισμός.

Το Οικουμενικό Σύνταγμα των Ελλήνων
Ο Νέος Πολιτισμός της Οικουμενικής Αναγέννησης που ανθίζει μέσα από τις στάχτες, πιστοποιεί εκ των ιδεών της «εκ της Ελλάδος το Νέο Φως». Οι αναθεωρήσεις και οι καινοτομίες σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής θα αποτελέσουν παγκόσμιο φαινόμενο στον 21ο αιώνα. Το ελληνικό πνεύμα λόγω κρίσιμων αναγκών θα βρει λύσεις, καθώς «και οι θεοί πείθονται ένεκα αναγκών». Ο πυρήνας του νέου πολιτισμού θα είναι ως:
Το πέμπτο στοιχείο μια νέα ΠΑΙΔΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Το τέταρτο μια ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ και ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.
Το τρίτο μια ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΥ.
Το δεύτερο μια ΤΕΧΝΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ
Το πρώτο μια ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΟΤΥΠΙΑ.
Η Οικουμενικότητα ενός Συντάγματος, έγκειται στο γεγονός ότι μπορεί να διασφαλίζει τα οικουμενικά αγαθά ή τις παγκόσμιες αξίες, που διέπουν όλους τους λαούς, τα έθνη και τις θρησκείες της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου, η γενική αποδοχή των ανθρώπων είναι αυτή που μπορεί να το υιοθετήσεις σαν Σύνταγμα που αρμόζει στην νέα οικουμενική ανθρωπότητα που γεννιέται την ίδια στιγμή, που καταρρέει το αποτυχημένο πολιτισμικό μοντέλο της παγκόσμιας τάξης.
Αυτός ο πολιτισμός του «έχειν» της τρομοκρατίας, των φόβων, της εξαπάτησης και της διαφθοράς καταρρέει σαν ένα ολόκληρο σύστημα ιδεών και κάθε δύναμη και ενέργεια που είχε οικειοποιηθεί περνάει στις δημιουργικές δυνάμεις του Νέου Πολιτισμού του «είναι» σε μια νέα Οικουμενική Ανθρωπότητα. το κοινοτικό πρότυπο αυτοδιοίκησης είναι συνυφασμένο με το ελληνικό γένος από τα χρόνια της προϊστορίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η εξέλιξή του, μαζί με τη γλώσσα, οδήγησαν στην Δημοκρατία και σε μια νομοθεσία μοναδική που θα γίνει αργότερα Ρωμαϊκή, Ευρωπαϊκή κι Αμερικάνικη, δηλαδή η βάση της νομοθεσίας όλων των λαών.

Ο θεσμός της Πολιτείας
Η Δημοκρατία υφίσταται ως πολίτευμα συνυφασμένο με την Αρχή μιας Πολιτείας που προάγει πολίτες κι όχι μιας αυτοκρατορίας που παράγει υπηκόους. επομένως, μόνον η εφαρμογή των προδιαγραφών μιας αληθινής Πολιτείας μπορεί να θεμελιώσει τον Νέο Πολιτισμό. Η Εκκλησία του Δήμου, η ισονομία, η ισηγορία, η ισοπολιτεία λειτουργούν με αυτοδιοίκηση, αυτοδιαχείριση που βασίζεται στην αυτοδιάθεση και αυτοστελέχωση ενεργών πολιτών που οι ικανότητές τους αξιοποιώντας αξιοκρατικά.
Το κοινοτικό κύτταρο δημιουργεί Δήμους και οι Δήμοι-Πόλεις συνιστούν την πολιτεία, που βασικό σκοπό έχει να προάγει την ευδαιμονία των πολιτών. Ως εκ τούτου, ως αληθινές πολιτείες εννοούνται αυτές που επιτυγχάνουν το ζητούμενο κι αποτυχημένες εκείνες που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν όσα αρμόζουν στους πολίτες τους.
Όπως οι Δήμοι-Πόλεις απαρτίζουν τους Νομούς μιας Πολιτείας, έτσι οι πολιτείες απαρτίζουν Συμπολιτείες και οι Συμπολιτείες την Οικουμενική Ανθρωπότητα. Η αδελφοποίηση και η συνεργασία μεταξύ Δήμων ή Πολιτειών, που αν και ζουν σε διαφορετικές Ηπείρους, έχουν ωστόσο κοινές δημιουργικές τάσεις, εκφράσεις ή και προϊόντα όσον αφορά στο εμπορικό επίπεδο, αποτελεί βασικό θεσμό μιας ώριμης ανθρωπότητας που συναποφασίζει αποδεχόμενη αυτό το Σύνταγμα, ότι όλοι οι Λαοί και τα Έθνη οφείλουν να συνεργαστούν πολυεπίπεδα και με τρόπο πρωτόγνωρο, για τα δεδομένα της ανταγωνιστικότητας του παρελθόντος πολιτισμού.
Η Νομοθεσία του Δικαίου της Πολιτείας ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ καθηκόντων και αρμοδιοτήτων ή υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, μεταξύ πολιτών και πολιτείας, δηλαδή την κοινωνική συμβίωση.
Σε μια αληθινή πολιτεία οι πολίτες γνωρίζουν ότι όταν θέτουν το κοινό συμφέρον υπεράνω του προσωπικού, ζουν ασφαλέστερα ενώ διασφαλίζουν και τις προσωπικές τους επιδιώξεις με μέτρο ότι η ελεύθερη ανάπτυξη του ενός να μη γίνεται εις βάρος κάποιου άλλου πολίτη. Οι πολίτες δεν εφαρμόζουν τον νόμο από το φόβο της τιμωρίας αλλά από την επίγνωση της χρησιμότητάς του. Επομένως, το κατά Νόμον Ζην είναι μια ενσυνείδητη επιλογή κι όχι ένας ασυνείδητος πειθαναγκασμός.
Η σωστή διοίκηση εξασφαλίζει την εφαρμογή των νόμων της Πολιτείας, ενώ στη λανθασμένη διοίκηση βρίσκουμε τις αιτίες που καθιστούν το Σύνταγμα κουρελόχαρτο και την πολιτεία απάνθρωπο κράτος. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τυχαίο ότι και ο Σωκράτης και ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης και ο Αλέξανδρος και ο Πλήθων ο Γεμιστός, όπως και πολλοί άλλοι προ και μετά αυτών εκτιμούσαν ότι η Μοναρχία είναι ο φραγμός στο δεσποτισμό των ολίγων (ολιγαρχία) και την ανευθυνότητα των πολλών (δημοκρατία). Σε μια τέτοια πολιτεία, ο ηγέτης δεν ασκεί αυθαίρετα εξουσία αλλά το έργο του ελέγχουν και βοηθούν οι άριστοι της πολιτείας.
Ο καταμερισμός της εργασίας των πολιτών είναι ανάλογος με τις φυσικές, νοητικές και πνευματικές ικανότητες και προσόντα κάθε πολίτη. Ο γιατρός δεν αμείβεται περισσότερο από τον εργάτη ή τον αγρότη κι όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Ο ενάρετος βίος των πολιτών βασίζεται στην αρετή που υπάρχει εν δυνάμει στην ανθρώπινη φύση και γι’ αυτό είναι θεμελιώδες η πολιτεία να προάγει το κατά Φύσιν Ζην και άλλα τέσσερα λειτουργήματα εκτός της αρετής που αποτελούν και το βασικό κορμό της πολιτειακής παιδείας, την άσκηση ή εργασία, τη μελέτη και εκπαίδευση, την επιστήμη και τη γνώση, το λόγο και τη συμπεριφορά.
Η αναλογία του αριθμού των πολιτών στους πέντε παραγωγικούς πυλώνες της Πολιτείας είναι: Αγροκτηνοτρόφοι, Ναυτικοί, Τεχνίτες, Εργάτες 5/10, Έμποροι Βιοτέχνες-Βιομήχανοι 4/10, Επιστήμονες-Καλλιτέχνες 3/10, Πολιτειακοί Λειτουργοί, Κυβερνήτες 2/10, Πνευματικοί Δάσκαλοι 1/10. Βρέφη, παιδιά, έφηβοι και νεαροί καλύπτονται πλήρως από την Πολιτεία. Στη συνέχεια υπηρετούν την ασφάλεια της Πολιτείας για πέντε μήνες και ως εργαζόμενοι στη συνέχεια από 25 ετών καλύπτουν τις ανάγκες της επόμενης γενεάς και των ηλικιωμένων που παίρνουν σύνταξη 45 ετών. Τέσσερις ώρες εργασίας την ημέρα θα είναι αρκετές στο μέλλον για την ευημερία μιας υγιούς πολιτείας. Προς το παρόν έχουμε να εργαστούμε όσο χρειάζεται.
Η ελεύθερη ενέργεια και ένα νέο οικολογικό περιβάλλον σε συνδυασμό με την απλούστευση της επικοινωνίας των ανθρώπων πρόκειται να επιφέρει ταχύρρυθμες αλλαγές στις κοινωνίες των ανθρώπων.
Το νέο Οικονομικό Σύστημα θα είναι η Οικονομία της αφθονίας και θα βασίζεται σε μια νέα οικολογική ενέργεια που δεν θα παράγει ρύπους ή βλαβερές ακτινοβολίες και θα παρέχεται παγκοσμίως δωρεάν σε κάθε πολιτεία, που θα αποδέχεται αυτό το Σύνταγμα.
Φωτισμός, θέρμανση, υδροδότηση και επικοινωνία θα παρέχονται δωρεάν, όπως και οποιαδήποτε εκπαιδευτική μέριμνα και ιατρική φροντίδα. Τα παιδιά θα μπορούν να γεννιούνται χωρίς καισαρική, αλλά με φυσιολογικό ανώδυνο τοκετό και χωρίς τα ψυχολογικά σύνδρομα που δημιουργεί ο αποχωρισμός και η θερμοκοιτίδα. Οι νέοι γονείς θα λαμβάνουν γονική παιδεία από την Πολιτεία και η κοινωνική μέριμνα μαζί με την παιδεία θα έχουν δια βίου δωρεάν κάλυψη. Οι ηλικιωμένοι δεν θα μπαίνουν στο περιθώριο της ζωής αλλά θα εκπαιδεύσουν τους γονείς, ώστε να μεταφέρεται η εμπειρία και η παράδοση.
Η Γη ανήκει σε όλους. Ο καθένας μπορεί να καλλιεργεί όση έκταση γης θέλει, για όσο θέλει και η χρήση περνάει σε επόμενους πολίτες.
Οι συνεργασίες μεταξύ των επιστημονικών κοινοτήτων και των ερευνητικών κέντρων θα φέρουν στο φως νέες τεχνολογίες και νέα δομικά υλικά. Τα όρια των Δήμων και η νέα πολεοδομία θα επιτρέπουν πλέον σε κάθε άνθρωπο να ζει ανθρώπινα καθώς κάθε σπίτι θα μπορεί να έχει αυλή και κήπο κατάλληλο, για να παράγει τροφή. Νέα μέσα συγκοινωνίας που θα λειτουργούν με αντιβαρυτική, θα αλλάξουν το πρόσωπο της καθημερινότητας που έχουν συνηθίσει οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων.
Πραγματική πόλη σημαίνει εγώ φωνάζω από το κέντρο και μ’ ακούει ο άλλος στην περιφέρεια. Μέχρι εκεί. Παραπάνω δεν έχει. Οι πολίτες αυτοί γνωρίζονται μεταξύ τους. Αληθινή πόλη, ανθρώπινη που παράγει κάποια πράγματα και τα ανταλλάσσει με άλλες, με το θεσμό της φιλαδελφείας, ο οποίος είναι ήδη θεσμοθετημένος και λειτουργεί, να γίνονται αδελφοποιήσεις πόλεων, λόγω κοινών ενδιαφερόντων. Έχει ας πούμε κοινό ενδιαφέρον η Φλωρεντία, η Ν. Υόρκη και η Αθήνα στο θέμα της μόδας. Και ασχολούνται μ’ αυτό και συνεργάζονται σ’ αυτό. Έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Άλλες πόλεις έχουν την παραγωγή κτηνοτροφικών προϊόντων, κάποιες άλλες αγροτικών προϊόντων. Κάποιες άλλες αδελφοποιούνται γύρω από κάποια επιστήμη.
Η αδελφοποίηση κατατείνει στη δικτύωση των κοινοτήτων και των πολιτειών ώστε να εξειδικεύσουν ταχύρρυθμα τους κλάδους που η καθεμιά αναπτύσσει με τη δική της ευφυΐα. Ο χειρότερος εγκέφαλος που υπάρχει πάνω στη γη, παρ’ όλα αυτά έχει κάτι, μια κουτοπονηριά που έχει σκεφθεί, που ο έλληνας δεν θα τη συλλάβει ποτέ. Θα τη μοιραστεί αυτή τη γνώση με τους υπόλοιπους λαούς, θα βάλει ο καθένας την εξειδίκευση της ευφυΐας του, τι έχει βρει και θα προαχθεί ταχύρρυθμα όλο το επιμέρους λειτούργημα. Και τούτο θα γίνει σε κάθε τέχνη και σε κάθε επιστήμη και σε κάθε πολιτεία. Κάθε λαός θα βάλει το καλύτερό του, το απόσταγμά του για ένα κοινό πολιτισμό. Θα είναι το καλύτερο, το καλύτερο απ’ όλα. Θα μπορούν να είναι όλοι μέτοχοι σ’ αυτό.
Σε επίπεδο τεχνολογίας, έχουν διαμορφωθεί ήδη κάποιες αξίες και παραδοχές μιας συναντίληψης, π.χ. μιλάμε για την πειθαρχία της γιαπωνέζικης βιομηχανίας, την γερμανική τεχνολογία, την ιταλική αισθητική, τους έλληνες της NASA, αλλά ακόμα δεν έχουμε φανταστεί το αποτέλεσμα του συνδυασμού τους. Είναι απαραίτητο να συνομολογήσουμε ότι κάθε λαός έχει αναπτύξει ιδιαίτερες ικανότητες και συγκεκριμένες ακτίνες ευφυΐας ώστε συνεργαζόμενες να αποδίδουν το πλέον άρτιο οικουμενικό επίτευγμα, την δημιουργία και την προσφορά του υψηλότερου δυνατού επιπέδου αγαθών.
Η διάδοση και επικράτηση της Ελληνικής γλώσσας τα πεντακόσια χρόνια της Ελληνιστικής περιόδου μας υποδεικνύουν την προδιαγραφή του Ελληνικού Λόγου ως Διδασκάλου της Οικουμένης. Η άρνηση της Οικουμενικής του Αποστολής αποτελεί και την αιτία της πτώσης του.
«Ξεχύθηκε ανά πάσαν την οικομένην ο Έλληνας ως ένας τέλειος Δάσκαλος», ερμητικά W.Skott. Α΄ τόμος.
Οι μητέρες και οι δάσκαλοι έχουν τη λύση για να διαμορφώσουν νέες υγιείς γενεές, μεγαλωμένες με ελευθερία και με οδηγό την εξέλιξη και την αγάπη. Ελπίζω, πιστεύω και ευλογώ τα παραπάνω να γίνουν πνευματικό προσκλητήριο Δασκάλων και Μητέρων που προορίζονται να προετοιμάσουν τις νέες γενεές του Ανθρώπου.

Θα είναι μία υλοποίηση του οράματος του κυβερνοχώρου. Μοιραζόμαστε τα αγαθά της γνώσης, τα πάντα, τα αγαθά ενός πραγματικά πανανθρώπινου πολιτισμού. Και θα’ χουν βάλει όλοι το λιθαράκι τους σ’ αυτό. Και ο Έλλην Δάσκαλος αυτό πρέπει να τους διδάξει. Ότι αυτό το πρότυπο είναι ο Δάσκαλος κι εσείς πρέπει να γίνετε Δάσκαλοι, άρα πρέπει να προσφερθείτε.
Η προαγωγή μίας νέας Πανεπιστήμης που θα αξιοποιεί ταυτόχρονα όλα τα εξειδικευμένα επιστημονικά επιτεύγματα, θα ενεργοποιήσει τη δημιουργία νέων επιστημονικών κατευθύνσεων. Σε κάθε έκφραση στο χώρο της Τέχνης, η αναγωγή της Ιδέας περί Ανθρώπου και περί Ζωής θα οδηγήσει σε νέες τάσεις εκλέπτυνσης που θα έχουν επίκεντρο την αλήθεια, την ελευθερία, την ομορφιά, την ειρήνη, την ενότητα και την αγάπη. Οι άνθρωποι θα έχουν καθημερινή επαφή με την τέχνη όχι μόνο στους δρόμους και τους χώρους της πολιτείας ή στα μουσεία που θα είναι ανοιχτά για όλους, αλλά και ως δημιουργοί καθώς θα υπάρχει δυνατότητα κάθε ανθρώπου να ασχολείται όχι μόνο με όποια επιστήμη τον ενδιαφέρει, αλλά και με όποια τέχνη τον εκφράζει. Το ίδιο θα ισχύει και για τα αθλήματα. Κι όταν το σώμα κορεστεί από τα αθλήματα, τότε όπως είχαν προβλέψει οι έλληνες φιλόσοφοι, ο άνθρωπος στρέφεται στο μέγιστο και ισόβιο άθλημα της ελευθερίας. Η ζωή στην Πολιτεία προσφέρει μια πληθώρα εκφράσεων τέχνης, αθλημάτων και ασχολιών, αλλά η ελευθερία αποτελεί άθλημα της ψυχής και του πνεύματος.
Γι’ αυτές και πολλές ακόμα αξίες που διατυπώθηκαν από το Ελληνικό πνεύμα, η Ελλάδα θα αποτελεί παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού, παιδείας και των Ολυμπιακών Αγώνων με σήμα τους 5 κύκλους, ουδέτερη Ζώνη Ειρήνης και διαλόγου των Οικουμενικών Πολιτειών.
Η Πολιτεία, η Νομοθεσία και η Ηγεσία διασφαλίζεται εάν πράγματι προσφέρει Παιδεία Ελληνικού πολιτισμού για ενεργούς πολίτες που διαθέτουν ενιαία Ιστορική συνείδηση και ζουν τα αποτελέσματα μιας αξιοκρατικής κοινωνίας σαν ένα συνεχές θαύμα. Έναν τρόπο ζωής με θεμέλιο το «Αιεν Αριστεύειν».

Ο Κόκκος του Σίτου
Ο Ζεϊμπέκικος φίλε μου είναι ο χορός
των αγγέλων που έπεσαν στη γη.
Σκόρπισαν τα φτερά τους με τους αέρηδες
των ανθρώπων και τα δάκρυα.
Τα δάκρυά τους γίναν όνειρα Ελευθερίας και Αγάπης
που ποτίζουν τις καρδιές μας.
Κάθε δειλινό μέσα στα μάτια μου
τα μάτια τους, την ψυχή μου,
πλημμυρίζω από κείνο το πέταγμα.
Είναι σα θύμηση μακρινή αυτή η χαρά,
που φέρνει κύματα συγκίνησης και δάκρυα.
Σε τούτο το ξεχείλισμα θυμάμαι
ότι μακρύς είναι ο δρόμος
και η Αγάπη του Ανθρώπου
χορός λεβέντικός Ζωής και Ανάστασης.
Και η ματιά μου καρφώνει πάντα τον Ήλιο
ψάχνει να βρει την καρδιά μου
διώχνει τα σύννεφα και την αγκαλιάζει
παίρνει μια ανάσα και επιστρέφει εδώ κάτω
να την μοιράσει.
Βασιλιάς και ιερέας μαζί, δίχως τίτλους ανθρώπινους
πολέμησα και πολεμώ αιώνες τώρα
τους σκοτεινούς θεούς αυτού του κόσμου,
θεούς βλοσυρούς, εκδικητικούς, τυραννικούς φόβων και ενοχών.
Είμαι ο πρώτος και ο έσχατος, και έρχομαι πάντα πρώτος
να ξοφλήσω παλιούς λογαριασμούς, πριν από κάθε μεγάλο ξημέρωμα.
Τούτος ο τόπος είναι εκείνος που αγάπησα
τόσο που να απαρνηθώ τιμές και δόξες και να βουτήξω στην Αλήθεια
που ανάβλυζε από τις μνήμες και τα οράματά του.
Τούτος το τόπος φτωχός σε υλικά αγαθά
μα πλούσιος στην ψυχή
είναι το περίσσευμα της καρδίας αυτού του κόσμου
και οι αρετές του, σπάνια αγριολούλουδα,
που όσοι και αν τα ποδοπάτησαν ακόμα να, το άρωμά τους αναδύεται.
Η ψυχή μου είναι οι ψυχές των φωτεινών πνευμάτων που ανάστησε
οι ψυχές εκείνων των τίμιων αγωνιστών, που πότε με την πένα,
και πότε με το ξίφος, πάντα σε αρμονία τούτα τα δυο,
σπείρανε Φως, Ελευθερία και Δικαιοσύνη στους αιώνες.
Ναι, τούτος ο λαός είναι ο μόνος που γονάτισε τους αιώνες
και γι’ αυτό τον φοβούνται, τον φθονούν, τον πολεμούν
και όλο γυρεύουν τον αφανισμό του,
γιατί η παρουσία του και μόνο τους θυμίζει, ότι τούτη η ψυχή
γεμάτη από τη μεγαλοσύνη της ελευθερίας,
πριν από τον ίδιο το χρόνο γεννήθηκε.
Εκείνοι που με αναγνώρισαν
βρέθηκαν να πετάνε με αετού φτερά
και η φωνή μου ένα έγινε με τη δική τους,
γιατί εγώ είμαι ο αετός της ερήμου
και η φωνή η βοώντος εν τη ερήμω
μέχρι να ακούσουν και να δουν
όλοι οι κουφοί και οι τυφλοί
που πλανιώνται μέσα στην έρημο
που φτιάξανε μες στην ψυχή τους
και είμαι πάντα εδώ, ακοίμητος, πύρινος
και άπειρος παλμός Ζωής, πάντα ερχόμενος
να σου θυμίζω όσα ξέχασες, να ακούω τα παράπονά σου,
να αφουγκράζομαι τους αναστεναγμούς σου της προσφυγιάς και του ξεριζωμού,
να ζω τις δυστυχίες και τα βάσανά σου,
να κάνω λάβαρο εκείνα για τα οποία πάλεψες
και έχυσες ποτάμι το αίμα σου.
και όταν ντύνεσαι τη δουλοπρέπεια, τον αυτοσαρκασμό,
την κοροϊδία και τη βλαστήμια,
έρχομαι στη συνείδησή σου, γκρεμίζοντας τα τείχη
του νου σου που αμπαρώθηκες,
να σου φωνάξω μη ξεχνάς,
δεν είναι δικός σου αυτός ο Θεός που υπηρετείς,
δεν είσαι γεννημένος για πιόνι κανενός
και άμα σου κόψανε τους δρόμους και απελπίστηκες,
βγες πάλι πάνω στα βουνά της πίστης.
Κανείς δεν ξέρει τούτα τα βουνά καλύτερα από σένα.
Μην ξεχνάς, πως ψεύτικοι Θεοί υποκρισίας σε ξεπούλησαν
αμέτρητες φορές στα σκλαβοπάζαρα του κόσμου.
Αυτοί που βάλανε τα αδέλφια μεταξύ τους να αλληλοσφάζονται.
Ξύπνα και θυμήσου τι σε έκανε πάντα να μάχεσαι
και απαρνήσου ό,τι σε αποκοιμίζει.
Άσε τα αρχαία σου στολίδια, και πήγαινε στον ποταμό για να πλυθείς,
γιατί ο Ξέρξης είδε την αλαζονεία σου και ζύγωσε.
Προετοιμάσου, θα είμαι εκεί ξανά, στις Θερμοπύλες και το Μαραθώνα,
το Σούλι, το Μανιάκι, το Χάνι της Γραβιάς.
Έλα στα Δερβενάκια, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία,
τα βουνά της Αλβανίας και τη Θράκη
και τα Νησιά δεξά, ζερβά, αντένες της ψυχής μου,
την Κρήτη και την Κύπρο, έλα στην Μικρασία και την Πόλη.
Θα είμαι εκεί να σου δώσω τα νέα σου στολίδια
μετάξι από τους αναστεναγμούς σου,
διαμάντια από τα δάκρυά σου, μαργαριτάρια από τους λόγους σου,
χρυσάφι από την υπομονή σου, ρουμπίνια από το αίμα σου,
και ασήμι ελέους για κείνους που σε πρόδωσαν.
Ευλογημένα είναι τα πάθη σου, ένα προς ένα τα περπάτησα
και δίνω πρώτος το παρών στο Γολγοθά σου.
Είμαι η σάλπιγγα της Ανάστασής σου
της δικής σου Ανάστασης, εσένα που σε ξεγελάσανε, σε έκαψαν ζωντανή,
σε αλυσοδέσανε και σε βιάσανε, σε εξευτελίσανε
και σε έσυραν στη λάσπη.
Είναι τα πάθη σου τα ίδια που σου δείχνουνε
το δρόμο του προορισμού σου και όχι εγώ.
Εγώ είμαι μονάχα ο κόκκος του σίτου,
το σύμβολο μονάχα του προορισμού, της αυταπάρνησης
και της θυσίας για να Αναστηθείς.
Γιατί για σένα γράφτηκε από το χέρι του Θεού
«και εδόξασα και πάλιν δοξάσω».
Και ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του για σένα Έλληνα
και δεν την παίρνει πίσω.
Για εσένα που τρέχεις μπροστά
δίχως μια ζώνη ασφαλείας
με ένα ραντάρ μονάχα μέσα στην καρδιά σου
και ένα λόγο βαθύ, πύρινο, ακατάλυτο και αδιάφθορο.
Πατέρα τη φωνή του γιου σου άκου τώρα
και όλους εδώ κάνε τους ένα, ένα νου, μια ψυχή,
μια συνείδηση, μια φωνή, ποτάμι πύρινο Αγάπης,
Αλήθειας και Ζωής, Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ανάστασης,
για τις χαμένες πατρίδες όλων των λαών,
γιατί η δικαίωση κάθε αγώνα είναι να συνεχίζεται.

29-012016
Γ. Κλειδαράς