Οικονομία-Δίκαιο-Πολιτική-Θρησκεία - Πατριωτικός Σύνδεσμος

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Οικονομία-Δίκαιο-Πολιτική-Θρησκεία

Οικονομικό σύστημα: είναι ο τρόπος με τον οποίο οι κοινωνίες ρυθμίζουν τον προσπορισμό των υλικών αγαθών.
Ο προσπορισμός των υλικών αγαθών διακρίνεται σε:


1. Παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών που χρειάζεται ο κοινωνικός ιστός, με την ενεργοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ανθρώπων και μηχανών.

2. Κατανομή  των παραγόμενων και προσφερόμενων αγαθών στις κοινωνίες.

3. Κατανάλωση

Τα οικονομικά συστήματα, (οι τρόποι παραγωγής και κατανομής) στην μέχρι σήμερα ιστορία μας  είναι τρία.

1. Οικονομικό σύστημα διοικητικών εντολών. Ανοικτό ή συγκεκαλυμμένο. Όπου έχουμε, εξαναγκασμό ή παραχώρηση πλούτου, τιμωρία ή παραχώρηση προνομίων.

2. Παραδοσιακός τρόπος ή  παραδοσιακό οικονομικό σύστημα.  Όπου έχουμε αμοιβές ή ποινές, επιδοκιμασίες ή αποδοκιμασίες.

3. Οικονομικό σύστημα ρυθμιζόμενο ή αυτορυθμιζόμενο της  αγοράς. Όπου έχουμε κέρδος ή ζημία, πλούτο ή φτώχεια.

Και στα τρία συστήματα το προσδοκώμενο είναι η αμοιβή. Στο δε τρίτο η αμοιβή προσωποποιείται περισσότερο στο χρήμα.
Κανένα μα κανένα, από τα τρία συστήματα δεν είναι-ήταν κατάλληλο για την πραγματοποίηση της κοινωνικής ολοκλήρωσης, της ευνομίας, της ευζωίας.
Και τίθεται το ερώτημα. Τι  φταίει;  
Η ανωριμότητα;  
Οι επιτήδειοι;
Η έλλειψη του ισορροπητικού στοιχείου;


Ας κάνουμε μια γρήγορη αναδρομή στο παρελθόν.
Μετά την καταστροφή προηγούμενων πολιτισμών…
ή μ
ετά τις πρωτόγονες κοινωνίες, τις οποίες ο (Νάϊλς) θεωρεί  ως τις πρώτες κοινωνίες αφθονίας, έχουμε τις κοινωνίες των πόλεων-κρατών.

ΕΛΛΑΔΙΚΟΣ  ΧΩΡΟΣ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ

Αρχαιότερη Παλαιολιθική

600.000  έως  100.000

Μέση Παλαιολιθική

100.000  έως  33.000

Νεότερη Παλαιολιθική

33.000    έως  7.600

Νεολιθική

7.600      έως  6.900

Προκεραμική

6,900     έως  6.400

Αρχαιότερη Νεολιθική

6.400      έως  5.800

Μέση Νεολιθική

5.800      έως  4.800

Χαλκολιθική

4.800      έως  3.200

Πρώιμη Χαλκοκρατία

3.000      έως  1.900

Μέση Χαλκοκρατία

1.900      έως  1.600

Υστερη Χαλκοκρατία

1.600      έως  1.100

ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ

Παλαιολιθική Εποχή

300.000 έως 7.000

Νεολιθική Εποχή

7.000    έως  2.800

Αρχαία Σουμερική

2.800    έως  2.300

Ακκαδική

2.300    έως  2.200

Νέο Σουμερική

2.200    έως  2.000

Αρχαία Βαβυλωνιακή

2.000    έως  1.570

?      -3200 Π.Χ. Πελασγική           
3200-1900 π.Χ. Η Πρώιμη Χαλκοκρατία χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση τριών αυτόνομων πολιτισμών,(Ελλαδικός χώρος) του Πρωτοελλαδικού με κέντρο την ηπειρωτική Ελλάδα (κυρίως στην ανατολική Στερεά και την Πελοπόννησο), του Πρωτοκυκλαδικού με κέντρο τις Κυκλάδες, του Πρωτομινωικού στην Κρήτη... και (προσθέτουμε), του αυτόνομου πολιτισμού στην Μεσοποταμία, της Αρχαίας Σουμερίας ...Περισσότερα Εδώ ή
http://users.uoa.gr/~nektar/history/historia_abstract.htm#%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%91%20%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91


ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΗΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ, ΟΠΟΥ Ο ΗΓΕΤΗΣ-ΒΑΣΙΛΕΑΣ  ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ  ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΑ ΤΕΤΡΑΠΛΗ  ΕΞΟΥΣΙΑ, (ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ, ΙΕΡΑΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ) ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ  ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΑ,  ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, (ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΗΝ ΙΘΑΚΗ, ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ)  ΜΕΤΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΟΓΔΟΟ ΑΙΩΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΝΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ.
ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΡΟΛΟ ΕΠΑΙΞΕ Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΕΙΔΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ.


Ο αντιπραγματισμός
 (ανταλλαγή προϊόντων) στην προ-κερματική περίοδο, σε πολλούς λαούς είχε σαν μέτρα αξίας, αρχικά,  το βόδι, ποσότητα σιτηρών, δέρματα ζώων, κοχύλια, όπλα κι αργότερα ράβδους μετάλλων ή μέταλλα σε μορφή σύρματος. Επίσης ως μέσα συναλλαγής χρησιμοποιήθηκαν πέλεκεις, τρίποδες, λέβητες, οβελοί κ.α.
Κατά την Μινωική και Μυκηναϊκή περίοδο, δημιουργήθηκαν οι πρόδρομοι των νομισμάτων, τα τάλαντα, (πλάκες μετάλλων)  σε μορφή τεντωμένου δέρματος βοδιού (δοράς βοδιού).




'467 νῆες δ᾽ ἐκ Λήμνοιο παρέσταν οἶνον ἄγουσαι
πολλαί, τὰς προέηκεν Ἰησονίδης Εὔνηος,
τόν ῥ᾽ ἔτεχ᾽ Ὑψιπύλη ὑπ᾽ Ἰήσονι ποιμένι λαῶν.

χωρὶς δ᾽ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳ
δῶκεν Ἰησονίδης ἀγέμεν μέθυ χίλια μέτρα.
ἔνθεν οἰνίζοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,
ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δ᾽ αἴθωνι σιδήρῳ,
ἄλλοι δὲ ῥινοῖς, ἄλλοι δ᾽ αὐτῇσι βόεσσιν,
ἄλλοι δ᾽ ἀνδραπόδεσσι· τίθεντο δὲ δαῖτα θάλειαν.
'
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/omhros/il07.htm


ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
κι είχαν κρασί απ᾿ τη Λήμνο, που 'φεραν πολλά καράβια εκείθε,
σταλμένα από το γιο του Ιάσονα στους Αχαιούς, τον Εύνηο,
που 'χε γεννήσει στον Ιάσονα το βασιλιά η Υψιπύλη.
Στους γιους του Ατρέα, τον Αγαμέμνονα και το Μενέλαο, χώρια
είχε σταλμένα ο γιος του Ιάσονα κρασί, λαγήνια χίλια.
Εκείθε οι Αργίτες οι μακρόμαλλοι ψώνιζαν το κρασί τους,
κι έδινε ποιος χαλκό, ποιος σίδερο στραφταλιστό, ποιος πάλε
με βόδια ζωντανά του τ᾿ άλλαζε, ποιος με βοδιώ τομάρια,
ποιος και με σκλάβους, κι έτσι εχαίρουνταν πλούσιο τραπέζι πάντα.

‘δευτέρῳ αὖ βοῦν θῆκε μέγαν καὶ πίονα δημῷ,
ἡμιτάλαντον δὲ χρυσοῦ λοισθήϊ᾽ ἔθηκε.’ ΙΛΙΑΣ Ψ 750


Και βάζει βόδι για το δεύτερο, τρανό, καλοθρεμμένο,
κι ακόμα για τον τρίτο, τάλαντο μισό χρυσάφι βάζει.

ΒΑΣΙΛΕΙΣ      (ΚΥΡΙΩΣ)  ΣΤΗΝ
?      -3200 π.χ.  
Πελασγική
3200-1900 π.Χ.:Πρωτοελλαδική-Πρωτοκυκλαδική- Πρωτομινωική Εποχή.
1900-1600 π.Χ. Μεσοελλαδική, Μεσοκυκλαδική και Μεσομινωική Εποχή.
1600-1100 π.Χ.
Υστεροελλαδική Εποχή
1582 π.Χ.
       Κέκροπας βασιλιάς Αθηνών
(Η Αττική ονομάζεται από Κεκροπία Ακτική)
1574 π.χ
          Δευκαλίων  βασιλιάς στη Λυκώρεια (Παρνασσός)
1532 π.χ  
        Κραναός βασιλιάς Αθηνών
1529 π.χ  
       Κραναός βασιλιάς Αθηνών (Δευκαλίωνος κατακλυσμός)
1522 π.χ
         Αμφικτύων (υιός του Δευκαλίωνος) βασιλιάς  Θερμοπυλών–Αθηνών.
1521 π.χ
         Έλλην βασιλιάς στην Φθιώτιδα (υιός του Δευκαλίωνος)
1519 π.χ
         Αμφικτύων βασίλευε στην Αθήνα (και) το 1516.  
1519 π.χ   
      Κάδμος του Αγήνορος έφτασε στην Θήβα και έκτισε την Καδμεία,
1511 π.χ
         Εριχθόνιος   βασιλιάς  Αθηνών
?                      
Πανδίων  βασιλιάς  Αθηνών
1410 π.χ  
        Εριχθόνιος  βασιλιάς Αθηνών
1409 π.χ   
       Εριχθέας   βασιλιάς Αθηνών (υιός Πανδίωνος)
?                     
Πανδίων βασιλιάς Αθηνών (υιός Κέκροπος)
1330 π.χ
          Ατρέας   βασιλιάς Μυκηνών
1295 π.χ
          Αιγέας  βασιλιάς Αθηνών
1259 π.χ    
      Θησέας  βασιλιάς Αθηνών
Περισσότερα γιά το ΠΑΡΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟ


ΚΕΚΡΟΠΙΑ, ΑΚΤΙΚΗ, ΑΤΤΙΚΗ
(Πηγή: Πάριο Χρονικό)
1259 π.χ           Θησέας  βασιλιάς Αθηνών
1251 π.χ          
  Θησέας  βασιλιάς Αθηνών
(…τις 12 πόλεις σε αυτήν συνένωσε και πολιτεία και δημοκρατία  τους παρέδωσε…)
1230–1209 π.χ
  Μενεσθέας  βασιλιάς Αθηνών         
1218 π.χ   
        Οι Έλληνες εκστράτευσαν εναντίον της Τροίας
1209 π.χ
          Άλωση της Τροίας
1208 π.χ
          Δημοφώντας   βασιλιάς Αθηνών (και) το 1202 π.χ
1077 π.χ
          Μενεσθέας βασιλιάς Αθηνών (από 1088/9)
907 π.χ   
          Διόγνητος  βασιλιάς Αθηνών
895 π.χ
           Φερέκλειος  βασιλιάς Αθηνών
(Τότε ο Φείδων ο Αργείος κοινοποίησε τα μέτρα και σταθμά κατασκεύασε αργυρό νόμισμα που το έφτιαξε στην Αίγινα)
755 π.Χ.
            Ιδρύεται στον Πόντο η Τραπεζούντα.
754 π.Χ.
          Αρχή του καταλόγου των Εφόρων στη Σπάρτη.
753 π.χ  
           Αισχύλος  βασιλιάς Αθηνών  
752/1 π.Χ.
        Η κληρονομική βασιλεία των Αθηνών μετατρέπεται σε αιρετή, δεκαετούς διάρκειας, από άρχοντα βασιλικού οίκου.
722/1 π.Χ.        Δικαίωμα στην εκλογή βασιλέα έχουν και οι ευγενείς γαιοκτήμονες
682 π.Χ.            Η βασιλική θητεία μετατρέπεται σε ετήσια.

Η κοινωνική σύνθεση ήταν με βάση το γένος όπου τις περισσότερες εργασίες ασκούσαν τα μέλη της. (Ο Πρίαμος είχε 50 υιούς και 12 θυγατέρες μετά των συζύγων τους). Η κληρονομική πατριαρχία ή βασιλεία, διέθετε  γή (κτήματα), ζωικό πλούτο, εργαστήρια και θησαυροφυλάκιο, τα οποία κληροδοτούνταν από πατριαρχία σε πατριαρχία.  Ήταν ένα κλειστό αγροτοκτηνοτροφικό, οικονομικό σύστημα  αυτάρκειας, όπου το πλεονάζον προϊόν ήταν διαθέσιμο προς ανταλλαγή, προς αντιπραγματισμό.
 Δούλοι – εργάτες, γυναίκες και άνδρες, χρησιμοποιούνταν σε βοηθητικές εργασίες και ήταν προστατευόμενοι.


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

1.Πατριάρχης
2.Οικογένεια Πατριάρχη
3.Θεράποντες (Συνήθως διαφορετικού γένους με δεσμούς φιλίας και εμπιστοσύνης)
4.Θήτες (ελεύθεροι εργάτες, με αμοιβή, σε πολλές περιπτώσεις μόνο τροφή)
5.Δούλοι (κατά το πλείστον, γυναίκες για βοηθητικές εργασίες)
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ  ΜΟΝΑΔΑ

1. Οίκος
ΜΕΣΑ  ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ

1. Προϊόντα
2. Μέταλλα ή μεταλλικά αντικείμενα
3. Τάλαντο (μέταλλο σε σχήμα δοράς βοδιού, χάλκινο, αργυρό, χρυσό.)
ΑΞΙΕΣ  ΜΕΣΩΝ  ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ
 (ελλιπή στοιχεία)
Η αξία του τάλαντου μας είναι άγνωστη (ουδεμία σχέση με το τάλαντο των Αθηνών  που ισούταν με 6.000 δραχμές) και ασταθής, όπως άλλωστε και τα νομίσματα στις επόμενες χρονικές περιόδους.
      
1 βούς  = ½  τάλαντου χρυσού
1 γυναίκα σκλάβα = 4 βοών
(πολλὰ δ᾽ ἐπίστατο ἔργα, τίον δέ ἑ τεσσαράβοιον.
Μεταφρ. πολυτεχνίτρα, που όλοι τέσσερα την ξετιμούσαν βόδια.) ΙΛΙΑΔΑ Ψ 704
1 γυναίκα (Ευρύκλεια) = 20 βοών
(τήν ποτε Λαέρτης πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσι,
πρωθήβην ἔτ' ἐοῦσαν, ἐεικοσάβοια δ' ἔδωκεν,
μεταφρ. Που κάποτε ο Λαέρτης, για το παλάτι, μικρή κοπέλα την επήρε, πληρώνοντας είκοσι βόδια.) ΟΔΥΣΣΕΙΑ Α 430

Οι φόροι,
(αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο) στην Ομηρική εποχή δίνονταν σε είδος ή σε παροχή υπηρεσιών (αγγαρείες) και σε μορφή δώρων.
1.(Δώτινον) προς τους πατριάρχες – βασιλείς και ως συμμετοχή στις δαπάνες (πολεμικές, φιλοξενίας κ.α)  
2.(θέμιστον) όσον αφορούσε την απονομή δικαιοσύνης ( είτε ως ποινή, είτε ως αμοιβή).
3.(Αγγαρεία) προς τον πατριάρχη, τον Θεράποντα ή προς το κοινωνικό σύνολο.(π.χ. δρόμους, κτίρια, γεφύρια)
Σημείωση. Παρατηρώντας τους κτηνοτρόφους  στα βλαχοχώρια θα δούμε πως λειτουργούν παραδοσιακά και με τον ίδιο τρόπο όταν κουρεύουν τα πρόβατά τους ή όταν κάνουν μια γιορτή του χωριού τους, όπου συμμετέχουν από κοινού στις εργασίες και τα κόστη (π.χ. Αετομελίτσα – Ντένισκο στη γιορτή της κτηνοτροφίας)
4. Δικαίωμα χρήσης ή τέλος χρήσης, δίνονταν από κάποιον π.χ. δουλέμπορο  στον πατριάρχη επειδή του επετράπη σε ένα λιμάνι ή σε ένα χώρο να ανταλλάξει την πραμάτεια του. Αλλά αυτό είχε πάλι την μορφή δώρου και ήταν στην ευχέρεια του δουλέμπορου. Μπορούμε να το κατατάξουμε στα Έκτακτα Δώτινα.   
Στα έκτακτα  πρέπει να προσθέσουμε τους φόρους υποτέλειας που πλήρωνε ο ηττημένος ενός πολέμου. Επίσης τα λάφυρα, το πλιάτσικο και την σκύλευση. ‘Μοίραν
και γέρας


ἀλλ᾿ ὅτε δὴ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν,
μοῖραν καὶ γέρας ἐσθλὸν ἔχων ἐπὶ νηὸς ἔβαινεν  ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ 533


Στις πράξεις αντιπραγματισμού, αρχικά, δεν υπήρχαν έμποροι – μεσάζοντες. Ως  πρώτοι έμποροι, μετά την πτώση του Μυκηναϊκού, του Μινωικού πολιτισμού, και της Κρητικής θαλασσοκρατορίας, (πόλεμοι, σεισμός) όπου είχε αναπτυχθεί ένα συγκεντρωτικό αποθηκευτικό σύστημα (χρήση σφραγίδων),  παρουσιάζονται οι δουλέμποροι Φοίνικες και Τάφιοι.

Αργότερα θα αναπτυχθεί η εμπορική δραστηριότητα και η δραστηριότητα των μεσαζόντων από τους λοιπούς λαούς.
 
Σημείωση. Η λέξη έμ-πορ-ος  προέρχεται από το περάω – περώ και πορίζω και σήμαινε αρχικά ‘ο εν πόρω ών’  δηλαδή, ο ταξιδεύων κατά γή ή θάλασσα.


«ἔνθα δὲ Φοίνικες ναυσίκλυτοι ἤλυθον ἄνδρες,
τρῶκται, μυρί᾿ ἄγοντες ἀθύρματα νηὶ̈ μελαίνῃ.> ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ο 415

ἀλλά μ᾿ ἀνήρπαξαν Τάφιοι ληί̈στορες ἄνδρες
ἀγρόθεν ἐρχομένην, πέρασαν δέ τε δεῦρ᾿ ἀγαγόντες
τοῦδ᾿ ἀνδρὸς πρὸς δώμαθ': ὁ δ᾿ ἄξιον ὦνον ἔδωκε.» ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ο 427


( δὴ τότε Φοῖνιξ ἦλθεν ἀνὴρ ἀπατήλια εἰδώς,
τρώκτης, ὃς δὴ πολλὰ κάκ᾿ ἀνθρώποισιν ἐώργει  
ὅς μ᾿ ἄγε παρπεπιθὼν ᾗσι φρεσίν, ὄφρ᾿ ἱκόμεσθα
Φοινίκην, ὅθι τοῦ γε δόμοι καὶ κτήματ᾿ ἔκειτο.ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ξ 288-291




Μια μέρα εκεί μας ήρθαν Φοίνικες θαλασσοξακουσμένοι,
κλέφτες, στο μαύρο πλοίο τους άμετρες πραμάτειες κουβαλώντας'


Μια μέρα, απ᾿ τα χωράφια ως διάγερνα, μου χύθηκαν Ταφιώτες
κουρσάροι, κι ως με άρπαξαν, μ᾿ έφεραν σε τούτου εδώ του ρήγα
τ΄ αρχοντικό, κι αυτός επλέρωσε πολλά να με αγοράσει."


απ᾿ τη Φοινίκη κάποιος έφτασε, στους δόλους κατεχάρης,
κορμί χαμένο, που᾿ χε αρίφνητα κακά στον κόσμο κάνει.
Τα λόγια του το νου μου πλάνεψαν και ξεκινούμε αντάμα
για τη Φοινίκη, όπου του βρίσκουνταν και βιος πολύ και σπίτια.



Ας κάνουμε ένα γρήγορο ταξίδι εις την Μεσοποταμία του Τίγρη και του Ευφράτη

ΣΟΥΜΕΡΙΟΙ
Μη σημιτικός λαός προερχόμενος από την Μικρά Ασία μας λέει η (Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάννικα), από Κρήτη μας λέει η (εγκυκλοπαίδεια Ηλίου), από τα ανατολικά ή βόρεια της Μεσοποταμίας, μας λένε άλλοι.
Οι Σουμέριοι ανέπτυξαν τον αρχαιότερο πολιτισμό στην Μεσοποταμία από το 3500 – 2000 π.χ περίπου.
Κατοίκησαν στην εύφορη περιοχή ανάμεσα από τους δύο ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη και γι’ αυτό ονομάστηκε  Μεσο-ποταμία.   

Ίδρυσαν 12 πόλεις – κράτη, τις (Ούρ, Ουρούκ, Κίς, Σιππάρ, Ακσάχ, Λαράκ, Νιππούρ, Αντάμπ, Ούμα, Λαγκάς, Τιμπίρα, Λάρ(ι)σα)()
Kish, Uruk (in the Bible, Erech), Ur, Sippar, Akshak, Larak, Nippur, Adab, Umma, Lagash, Bad-tibira, and Larsa. με αυτόνομο πατριαρχικό-ιερατικό  σύστημα  που εξελίχθηκε σε βασιλείες.
Κάθε πόλη – κράτος είχε την δική της προστάτιδα θεότητα. Η θρησκεία τους ήταν πολυθεϊστική με κυρίαρχο θεό τον Ελνίλ και στα ιστορικά τους υπάρχουν αναφορές για ημίθεους.
Η πόλη Νιππούρ, για κάποιους μελετητές, ήταν η κατοικία των θεών.
Οι κώμες, οι πόλεις χωρίζονταν σε συνοικίες και αριθμούσαν από 25.000 έως 80.000 κατοίκους συνήθως. Για την πόλη Ουρούκ υπάρχουν αναφορές πως έφθασε τους 360.000 κατοίκους.
Οι Σουμέριοι σε γενικές γραμμές δεν ήταν πολεμοχαρής λαός. Σε ώρες κινδύνου καλούσαν τους πολίτες σε γενική επιστράτευση.

Από το 3250 π.χ. οι Σουμέριοι αποδέχθηκαν, σταδιακά, την εισροή των νομαδικών σημιτικών λαών, αρχικά στα περίχωρά τους και αργότερα στο εσωτερικό των πόλεών τους, είτε για βοηθητικές εργασίες, είτε για την ανάπτυξη του εμπορίου και μεταφορών. Να σημειώσουμε εδώ πως το 80% με 90% των Σουμερίων κατοικούσε στις πόλεις.   
Οι Σουμέριοι επιδίδονται στις εμφύλιες συρράξεις, ώσπου ο βασιλιάς Ετάννα, της πόλης – κράτους  Κίς, κατάφερε να τους  ενοποιήσει περί το 2800 π.χ. Στη συνέχεια όμως συνέχισαν και πάλι τις διαμάχες, με φυσικό επόμενο την εξασθένιση και παρακμή τους, από το 2500 π.χ.,  την κατάκτηση εδαφών τους, από τους Ελαμίτες αρχικά, (2530-2450 π.χ), του Ακκαδίους (σημίτες) αργότερα υπό την ηγεσία του βασιλιά Σαργών, (2350-2250 π.χ) περίπου και την χαριστική βολή από τους Αμορίτες (σημίτες) περί του 1900 π.χ.
Πιο αναλυτικά.
2425 π.χ. ο Εαννάτουμ πετυχαίνει την συνοχή και επέκταση των εδαφών της Σουμερικής, αλλά δεν θα κρατήσει για πολύ καθότι το…
2365 π.χ. ο διάδοχος του, Ουρουινιμγκίνα ο κοινωνικός μεταρρυθμιστής θα νικηθεί από τον Λουγκαλζαγκέσι (2370 – 2347 π.χ). Είναι μια περίοδος εναλλαγών πολιτικής, καθώς από το 2500 π.χ. περίπου οι λουγκάλ έχουν ανέλθει στις εξουσίες των πόλεων – κρατών και έχει συσσωρευτεί ο πλούτος στα χέρια επιτήδειων Ενσί, Λουγκάλ και εμπόρων. Χαρακτηριστικό της εποχής είναι η υπερβολική αύξηση των κειμένων-συμβολαίων πώλησης, από τις φρατριαρχικές  οικογένειες  προς τους γαιοκτήμονες λουγκάλ με αντάλλαγμα τρόφιμα ή μέταλλα προς αντιπραγματισμό. Τα μέλη των οικογενειών, οι ακτήμονες πιά, εργαζόντουσαν για ένα κομμάτι ψωμί. Την ίδια περίοδο τα εδάφη έχουν αυξημένα άλατα, λόγω καιρικών συνθηκών και οι καλλιεργητές παύουν την καλλιέργεια του σιταριού και εντείνουν την καλλιέργεια του κριθαριού ως πιο ανθεκτικό προϊόν, αλλά χωρίς σεβαστά αποτελέσματα. Παράλληλα οι Ακκαδαίοι ελέγχοντας το εμπόριο και τις φορολογικές οδούς, (αφού οι γαιοκτήμονες ασχολούνται περισσότερο με την αύξηση των γαιών τους)  επιφέρουν έλλειψη βασικών ειδών και καθιστούν τις πόλεις σε κατάσταση πείνας και εύκολη λεία για τον ήρωα, Σαργών.
2335-2279 π.χ. ο ήρωας Σαργών θα εδραιώσει την Ακκαδική αυτοκρατορία, ένα ολοκληρωτικό σύστημα με αυταρχική διακυβέρνηση, αλλάζοντας και επιβάλλοντας ένα νέο δίκαιο για τους Σουμέριους, το ‘οφθαλμόν αντί οφθαλμού’. Ιδρύει νέα πρωτεύουσα την Agade, με βιβλιοθήκη 20.000 κεραμικών κειμένων! την οποία πασχίζουν οι αρχαιολόγοι να ανακαλύψουν.
2255-2218 π.χ. ο εγγονός του Σαργών, Ναράμ-σιν προσπαθεί να διατηρήσει την αυτοκρατορία, αλλά σε ένα άδικο κυβερνητικό σύστημα είναι μάταιο.
Ο εναπομείναν λαός των Σουμερίων ξεσηκώνεται και ακολουθούν χρονιές αναρχίας, ώσπου…
(2144-2124 π.χ.) ο Gudea, (2120-2112 π.χ.) ο Utuhegal, και ο στρατηγός του, Ur-Nammu (2113-2095 π.χ.) επαναφέρουν τα εδάφη στην Σουμερική κυριαρχία και το προηγούμενο καθεστώς δικαίου, με τον πρώτο κώδικα δικαίου στην ιστορία της Μεσοποταμίας, (300) τριακόσια χρόνια πρίν τον κώδικα Χαμουραμπί, και συντείνουν σε μια εκ νέου ανάπτυξη του Σουμερικού πολιτισμού.
2095-2047 π.χ. ο γιός του Ur-Nammu, Shulgi θα συνεχίσει την αυτή πορεία, καθώς και ο Imbi-Suen, (2029-2004 π.χ.), ο τελευταίος των Σουμερίων, αφού ένας νέος, νομαδικός, σημιτικός επιδρομέας, οι Αμορίτες θα ισοπεδώσει εδάφη και Σουμέριους.
Έχει κοινωνικό ενδιαφέρον, να δούμε ένα κείμενο του 2000 π.χ. για τους Αμορίτες.
«Ο ΜΑΡ.ΤΟΥ,  που δε γνωρίζει το σιτάρι.... Ο ΜΑΡ.ΤΟΥ που δε γνωρίζει σπίτι, μήτε πόλη, ο αγροίκος των βουνών.... Ο ΜΑΡ.ΤΟΥ που σκάβει για να βρει τις τρούφες... που δε λυγίζει τα γόνατά του (για να καλλιεργήσει τη γη), που τρώει το κρέας ωμό, που δεν αποκτά κατοικία σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, που δε θάβεται μετά το θάνατό του.  Ετοίμασαν στάρι και gú-nunuz (δημητριακά), αλλά ο Αμορίτης θα τα φάει, δίχως καν να αναγνωρίσει τι περιέχουν»!


Η ανάπτυξη των Σουμερίων στηρίχθηκε σε ένα σύνθετο σύστημα,(Μικτό Σύστημα) δημόσιας και ιδιωτικής οικονομίας, όπου άλλοτε υπερείχε το ένα από το άλλο και άλλοτε υπήρχε μια τρόπον τινά  ισορροπία, με τα συνεπακόλουθά τους.
Ανέπτυξαν την αλιεία, την κτηνοτροφία, την  γεωργία, (σιτάρι, κριθάρι, σουσάμι, φοίνικες, κ.α) με αρδευτικά και αποξηραντικά έργα,  το εμπόριο, τις μεταφορές, (διά ξηράς και ποταμών),  την βιοτεχνία, όπως υφαντική, σκυτοτομία, αγγειοπλαστική, μεταλλοτεχνία, την γραφή, την εκπαίδευση και ένα πρώιμο λογιστικό σύστημα φόρων, αφιερωμάτων και κεντρικής αποθήκευσης(1).
Η κοινωνική σύνθεση είχε ως αρχή τον ναό, το ζιγκουράτ, ( με κορυφαίο ηγέτη τον ιεράρχη Ενσί). Τα κτήματα των ναών θεωρούνταν δημόσια περιουσία και απασχολούσαν πλήθος εργαζομένων, όπως βοσκούς, κηπουρούς, τεχνίτες, εμπόρους, μαγείρους, αγγειοπλάστες, κ.α. Την διαχείριση της συλλογής και αναδιανομής σε είδος, ασκούσε ο Ενσί με τους ιερείς και κυβερνητικούς υπαλλήλους.
Την δημόσια περιουσία εκμεταλλεύονταν με δύο τρόπους.
1. άμεση εκμετάλλευση. Όπου απασχολούσαν εργάτες με ημερομίσθιο (μερίδα φαγητού, μπύρας) και μηνιαίο (π.χ. λάδι, ύφασμα). Τα πλεονάσματα από την αναδιανομή τα εμπορευόντουσαν (αντιπραγματισμός) για τις επιπλέον ανάγκες του ναού και των κοινοτήτων.
2. έμμεση εκμετάλλευση. Όπου δημόσια κτήματα δίδονταν προς εκμετάλλευση (ενοίκιο) και εισέπρατταν μέρος της παραγωγής, την μορτή. Η μορτή κυμαίνονταν συνήθως (σε περιόδους κοινωνικής σταθερότητας) από 1/6 έως 1/3 της παραγωγής.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΣΟΥΜΕΡΙΚΗΣ  ΠΟΛΗΣ - ΚΡΑΤΟΥΣ
1. Ενσί, ήταν θρησκευτικός ηγέτης, κυβερνήτης και διαχειριστής των κτημάτων  του ναού.
2. Λουγάλ, ήταν οι γαιοκτήμονες, οι ευγενείς, οι οποίοι στην πορεία έγιναν κυβερνήτες. Υπάρχουν αναφορές για κυβερνήτες με διπλή ιδιότητα, Ενσί & Λουγάλ.  
3. Καλλιεργητές, βοσκοί, αλιείς, τεχνίτες, διοικητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι ανήκαν σε συνοικίες και ένα ναό.  
4. Δούλοι, ήταν ξένοι, αιχμάλωτοι πολέμου, οφειλέτες ή κατάδικοι.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ  ΜΟΝΑΔΑ
Οίκος (2).
ΜΕΣΑ  ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ

1. Προϊόντα
2. Μέταλλα ή μεταλλικά αντικείμενα

Η παροχή εργασίας(3), ήταν ένα είδος εισφοράς προς το κοινό συμφέρον, από τους πολίτες των πόλεων – κρατών και  από τους κατάδικους ή οφειλέτες  με αντάλλαγμα την ελευθερία τους. Για την παρουσία δούλων στις πρώτες περιόδους δεν υπάρχουν αναφορές. Πλήθος αναφορών για δουλεμπόριο και μισθοφόρους έχουμε κατά τα τέλη του πολιτισμού των Σουμερίων, όταν πια το εμπόριο πήραν στα χέρια τους οι σημιτικοί λαοί και όταν οι πόλεις – κράτη των Σουμερίων είχαν εξασθενίσει από τις επιδρομές.   
Εκτός από την γλώσσα, τα σχολικά κείμενα, τα εμπορικά και διοικητικά κείμενα που άφησαν πίσω τους οι Σουμέριοι, κληροδότησαν στις σημιτικές φυλές αρκετά τεχνολογικά και πολιτιστικά επιτεύγματα, όπως..
Χρήση τροχού, επεξεργασία μετάλλων, μέτρα και σταθμά, πολεοδομικό σχέδιο, κώδικα δικαίου, ημερολόγιο επτά ημερών, διαχωρισμός του κύκλου σε 360 μοίρες κ.α.

Αξιοσημείωτο το απόσπασμα - αναφορά για τις μεταρρυθμίσεις του βασιλιά Urukagina το οποίο διεσώθη και μας πληροφορεί για το σύστημα οικονομίας, τις εισφορές σε είδος και μια τρόπον τινά ‘σεισάχθεια’ της εποχής.

Φαίνεται πως οι Ensi και οι γαιοκτήμονες, είχαν αποκτήσει υπερβολικά πλούτη σε βάρος των λαών και είχαν καταφέρει να εκμεταλλεύονται τα δημόσια και ιερά (κτήματα και ζωικό πλούτο) για δικό τους όφελος.
Φαίνεται επίσης, πως οι γαιοκτήμονες σε συνεργασία με τους Ενσί, με την μέθοδο της τοκογλυφίας, των υπερβολικών εισφορών, των κατασχέσεων είχαν προξενήσει εξαθλίωση στο λαό και αύξηση της δουλείας.
Ο Urukagina με τις μεταρρυθμίσεις που επέβαλε, απάλλαξε τους λαούς από τους επαχθείς ελέγχους, τις κατασχέσεις, την καταλήστευση, την τοκογλυφία και τα χρέη, που είχαν υποστεί από την τάξη των ιερέων – εφόρων – γαιοκτημόνων.
Φαίνεται επίσης πως κατέσχεσε τις περιουσίες των ιερέων και εφόρων και τις κατέταξε στην ιδιοκτησία των ναών  προς δημόσια εκμετάλλευση.
Την εισφορά σε είδος για μία ταφή μείωσε σε   …
φρατζόλες            από 420 σε 80    
λαγήνια μπύρες       από  7  σε  3    
γαλόνια κριθάρι      από 14   σε  0   
γαλόνια κριθαρι       από  7   σε 3,5   

Επίσης απαγόρευσε το αυταρχικό δικαίωμα των ισχυρών, να αγοράζουν τις ιδιοκτησίες των οφειλετών, ή των αδυνάτων κάτω του κόστους.
Περισσότερα γιά Μεταρρυθμίσεις Urukagina εδώ ή  http://history-world.org/reforms_of_urukagina.htm
Παρόμοια θα συναντήσουμε σε διάφορες εποχές αργότερα και σε διάφορους χώρους, με πιο τρανταχτό παράδειγμα, την διάταξη ‘LAESIO ENORMIS’ ‘ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΒΛΑΒΗ’ στην εποχή του Βυζαντίου, (934 μ.χ) κατά την οποία ο αγοραστής έχανε την γη, χωρίς αποζημίωση, εφόσον την είχε αποκτήσει σε τιμή κάτω του μισού της δίκαιης αξίας.
Κάτι ανάλογο είναι το θέμα με τα κόκκινα δάνεια της εποχής μας. Ας ελπίσουμε να υπάρξει στο άμεσο μέλλον ένας άλλος Ρωμανός Λεκαπηνός, ένας άλλος Urukagina…

(). ‘Λάρσα Λάρσα σ’ είδα κι λαχτάρσα’
‘ εν τω πελασγών ύδατι εμφαίνει κύων έχον πτερυγίοις δυσί, εκ των κάτω έστε, πολεμούσιν  τοις αδελφοίς εν μέσω ποταμών.’
 
(1). Παρόμοιο σύστημα αποθήκευσης, έφεραν στο φως, οι ανασκαφές στην Κρήτη.
(2). …‘Based on this fact, we have to assume that fratrilineal succession would, in fact, be the norm also for the head position (just as it obviously was the norm for all other positions within the worker gangs)’ … http://cdli.ucla.edu/pubs/cdlj/2009/cdlj2009_006.html
(3). (… The large-scale employment of indentured persons and of slaves is of no concern in this context. Evidence of male slavery is fairly rare before Ur III, and even in Ur III and in the Old Babylonian period slave labour was never an economically relevant factor. It was different with female slaves. According to one document, the temple of Baba employed 188 such women; the temple of the goddess Nanshe employed 180, chiefly in grinding flour and in the textile industry, and this continued to be the case in later times. For accuracy's sake it should be added that the terms male slave and female slave are used here in the significance they possessed about 2000 and later…)
http://www.iraqwho.com/History_TheSumerians.asp
(4). http://realhistoryww.com/world_history/ancient/Misc/Sumer/ur_nammu_law.htm



Οι πόλεμοι διακρίνονται σε ληστρικούς, επεκτατικούς, γοήτρου, αντεκδίκησης, θρησκευτικούς, επαναστατικούς και τελευταία σε πολιτικούς, ψυχρούς και οικονομικούς - επεκτατικούς - ληστρικούς.  

Εάν ο Ηρόδοτος είπε πως ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων θα επιχειρήσουμε να χαρακτηρίσουμε πως είναι πατέρας των παρανοϊκών.

‘εκ της πολεμίας ζήν’


Η ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ  ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ  ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ.  ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ  ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ-ΑΡΧΗΓΩΝ  ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ- ΦΑΤΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ.

Η απληστία οδηγεί στην  ληστεία, στην πειρατεία, στην ζωοκλοπή και σε επεκτατικούς πολέμους για να αυξάνονται  τα θησαυροφυλάκια και για να εργάζονται άλλοι για άλλους.  Σε κάποιους αρχηγούς φυλών αυτό είναι επιτρεπτό έχοντας και την ευλογία από τον Θεό τους και σε κάποιους άλλους ο Θεός όχι μόνο δεν το επιτρέπει αλλά επιφέρει την τιμωρία. Για τους άθεους, (όπως κάποιοι σημερινοί πολιτικοί μας) ισχύει το ‘ ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι…’  και μην λησμονούμε τον Αλή Πασά και όποιο σκυλολόι (από το σκύλον = λάφυρο. ‘μην μας παρεξηγήσουν οι ζωόφιλοι φίλοι μας’)  έχει περάσει από την ιστορία.

Για να μην παρεξηγηθούμε. Δεν έχουμε καμία διάθεση να ‘χαϊδέψουμε τα Ελληνικά αυτιά μας, προς την του Ελληνοκεντρισμού ευχαρίστησιν,’ ούτε να υπερθεματίσουμε, υπέρ ή κατά άλλου ή άλλων λαών ή κοινωνικών τμημάτων. Διάθεσή μας είναι η λογική και το δίκαιο των πορισμάτων μετ’ αποδείξεων, όσον αφορά την ιστορία της οικονομίας. Πίστη μας είναι πως η επιστήμη της ιστορίας και η επιστήμη της οικονομίας πρέπει να διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, πολύ δε περισσότερο σε αυτούς που επιλέγουν τον άθλο της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Σκοπός μας είναι:
1. η πληροφόρηση και ο προβληματισμός  γι’ αυτούς που βρίσκουν το θέμα ενδιαφέρον.
2. ο Πατριωτικός Σύνδεσμος να αποτελεί έναν φυσικό και ιδεατό χώρο συνάντησης, ανθρώπων, ιδεών και δημιουργίας  με βάση το Ανθρώπινο Δίκαιο.
(βιώνουμε τον τελευταίο καιρό μια διαμάχη μεταξύ του Δημοσίου Δικαίου και του Ιδιωτικού Δικαίου με πρωταρχικό τον οικονομικό παράγοντα. Πίσω απ’ αυτή την διαμάχη κρύβεται μια άλλη, αυτή, μιας ελίτ, των πολυεθνικών και των Λαών με πρωταρχικό πάλι τον οικονομικό παράγοντα. Οι διαμάχες αυτές μπορούν να αποδυναμωθούν όταν υπερισχύσει το Ανθρώπινο Δίκαιο.)  
ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ ΔΙΟΤΙ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΟ ΕΜΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΚΙΝΔΥΝΟΙ.  Ο ΕΝΑΣ  ΕΙΝΑΙ Η  ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ.
ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΙΤ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ. ‘ΑΦΟΥ Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΕΠΕΦΕΡΕ ΤΟΣΑ ΔΕΙΝΑ, ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΗΔΗ ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΥΜΕ.

Έτσι από την υποβολή οδηγούμαστε στην υπερβολή του τέταρτου τύπου της οικονομίας, Δηλαδή από την Βασιλική στην Σατραπική, από την Σατραπική στην Πολιτική και από την Πολιτική στην Ιδιωτική. Όμως κατά τον Πλάτωνα η υπερβολή μιας κατάστασης επιφέρει το αντίθετό της, αφού βέβαια περάσει από τις τέσσερεις φάσεις, της δημιουργίας, της ανόδου, της καθόδου και της πτώσης.  



Μετά την κατάλυση των Σουμερικών πόλεων, από τους Ελαμίτες και τους Αμορίτες – σημίτες, εγκαθίστανται στα απομεινάρια του Σουμερικού πολιτισμού, οι φυλές  που ζούσαν εντός και εκτός των συνόρων των Σουμερικών πόλεων – κρατών και αλληλοσκοτώνονται για το ποιος θα κυριαρχήσει στρατηγικά ή ιερατικά.
Ασσύριοι   2250 – 612 π.χ
Χετταίοι    2000 – 200 π.χ
Εβραίοι     1800 – 587 π.χ
Φοίνικες    1500 – 571 π.χ

A
ναλυτικότερα για τα βασίλεια που αναπτύχθηκαν.


Ασσυρίων       1940 –  612 π.χ
Βαβυλωνίων    
1750 – 1570 π.χ
Κασσιτών        
1570 – 1159 π.χ
Μηδών              
843 –   559 π.χ
Χαλδαίων          
625 -   539 π.χ
Περσών(Κύρος)  
559 – 530 π.χ
Καμβύσης          
530 – 522 π.χ
Δαρείος              
521 – 486 π.χ
Ξέρξης               
486 – 465 π.χ
Διάδοχοι             
465 – 330 π.χ

Εβραίοι      1800 – 587 π.χ

Έξοδος & εγκατάσταση        1300 – 1200 π.χ (Υκσώς)
Κριτές                                
1200 – 1020 π.χ
Σαούλ                              
 1020 – 1000 π.χ
Δαυίδ                                
1000 -   961 π.χ
Σολομών                             
 961 – 922 π.χ
Βασίλειο Ισραήλ                   
 922 – 721 π.χ
Βασίλειο Ιούδα                      
922 – 587 π.χ
Εξορία/επιστροφή/καταστροφή 587 – 70 π.χ

Το Εβραϊκό θρησκευτικό, ιερατικό στοιχείο, είχε τον πρώτο ρόλο στις κατακτήσεις, στην κοινωνική οργάνωση, στο κοινωνικό δίκαιο, στις εναλλασσόμενες εξουσίες και στις εκάστοτε συμμαχίες.
Μετά την διάσπαση τους,
(922 π.χ) σε δύο βασίλεια, ο Omri (876 – 869 π.χ)  προσπαθώντας να ισχυροποιηθεί, συνάπτει ειρήνη με τον Jehoshaphat (873 – 849) του άλλου βασιλείου, (παντρεύει την κόρη του Athaliah με τον Jehorma γιό του Jehoshaphat ) καθώς και με τους Φοίνικες, παντρεύοντας τον γιό του  Ahab (869 – 850) με την Jezebel, κόρη του βασιλιά της Τύρου.
Σε αυτή την χρονική περίοδο η λατρεία του Βαάλ, στους μεγαλοπρεπείς  ναούς της Σαμάρειας και Ιερουσαλήμ,   υπερισχύει στους εβραίους αριστοκράτες και σε μεγάλο μέρος του λαού, έναντι στην λατρεία του Γιαχβέ.
Το ιερατείο του Γιαχβέ, όμως, αποδείχθηκε πιο δυνατό από το ιερατείο του Βαάλ, αφού με επικεφαλή τον Ηλία τον Θεσβίτη στο ένα βασίλειο και τον Ιωσία (Josiah
640-609) στο άλλο βασίλειο, κατήργησαν όλες τις άλλες θρησκείες και εδραίωσαν την λατρεία του Γιαχβέ γενικότερα.
Η διαμάχη μεταξύ των ιερατείων, αποδυνάμωσε τον εβραϊκό λαό με αποτέλεσμα να καταληφθούν από τους Ασσύριους αρχικά και τους  Χαλδαίους Βαβυλώνιους (Ναβουχοδονόσωρ) αργότερα, για να καταλήξουν στην εξορία και Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία.

Η κοινωνική συνοχή, η οικονομία και η εξουσία σε αυτούς τους νομαδικούς λαούς είχε έναν αυστηρό ιερατικό χαρακτήρα.

Για τους Αιγύπτιους
, επειδή χρήζει ξεχωριστού κεφαλαίου θα ασχοληθούμε αργότερα. Άξιον σημείωμα είναι πάντως πως το Ελληνικό και Αιγυπτιακό στοιχείο ήταν πάντοτε σε αρμονική συμβίωση έως το 640 μ.χ, όπου με την επιδρομή των Αράβων (επί Άμρ) Μωαμέθ – ανών, άλλαξε από φιλικό σε εχθρικό.

Στην Αίγυπτο, Χαναάν και Υκσώς εποχή.
ΓΕΝ. 47,14
Ο δε Ιωσήφ συνεκέντρωσεν όλον τον άργυρο που υπήρχεν εις την Αίγυπτον και εις την Χαναάν, πωλών τον σίτον, τον οποίον ηγόραζον οι κάτοικοι. Έτσι δε ο Ιωσήφ συνεκέντρωσεν όλον το αργύριον στον οίκον του Φαραώ.
ΓΕΝ. 47,15
Και εξηντλήθησαν όλα τα αργύρια από την Αίγυπτο και την Χαναάν. Διά τούτο ήλθαν όλοι οι Αιγύπτιοι προς τον Ιωσήφ και του είπαν: δος μας ψωμί διατί να αποθάνωμεν ενώπιον σου. Τα αργύριά μας έχουν πλέον εξαντληθεί.
ΓΕΝ. 47,16
Ο Ιωσήφ τους είπε. Αφού δεν έχετε άλλα αργύρια, φέρετέ μου τα ζώα σας και αντί αυτών θα σας δώσω άρτους, αφού έχει εξαντληθεί πλέον ο άργυρος σας.
ΓΕΝ. 47,17
Έφεραν λοιπόν τα ζώα τους οι Αιγύπτιοι προς τον Ιωσήφ και εκείνος τους έδωσε άρτους αντί των ίππων, αντί των προβάτων, αντί των βοών και αντί των όνων και διέθρεψεν αυτούς με άρτους αντί όλων των ζώων που είχε πάρει υπό υην κατοχή του.
ΓΕΝ.  47,18
Επέρασε και το έτος εκείνο και ήλθον προς αυτόν το δεύτερον έτος λέγοντάς του: μήπως τάχα και θα επιτρέψεις ποτέ συ ο κύριος μας να εξοντωθούμε? Εφ’ όσον έχουν εξαντληθεί τα αργύριά μας, η περιουσία μας και τα ζώα μας και είναι πλέον δικά σου, δεν υπολείπεται πλέον εις ημάς ει μόνον να θέσωμεν υπό την εξουσίαν σου τον εαυτόν μας και την γη μας.
ΓΕΝ. 47,21  
και τον λαόν έκαμε δούλον του, από το ένα έως το άλλο άκρο και καθ’ όλα τα όρια της γης της Αιγύπτου.


Στην Βαβυλώνα, στην πόλη που ίδρυσε ο Νεβρώδ και έγινε ξακουστή στα χρόνια του Ναβουχοδονόσωρ, κατοικούσε ένα κράμα φυλών από σημίτες, άριους και χαλδαίους. Εκεί έχουμε τις πρώτες αναφορές τοκισμού, όπου στον ‘κώδικα’ του βασιλιά Χαμουραμπί ορίζεται τόκος 20% σε δάνειο αργύρου με υποχρέωση εξόφλησης σε άργυρο ή με ανάλογη ποσότητα σιτηρών. Την διαχείριση της παραγωγής και κατανομής των προϊόντων είχε η κεντρική εξουσία.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΩΝ, ΚΡΑΣΙΟΥ, ΛΑΔΙΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ  ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΑ, ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ.
ΜΙΛΗΤΟΣ, ΕΦΕΣΟΣ, ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΟΣ, ΣΑΜΟΣ  Κ.Α.
Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ  ΕΚΤΟΣ  ΑΠΟ ΠΛΟΥΤΟ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΖΗΤΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ.
ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΑΡΧΙΚΑ ΣΤΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ  ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΚΑΤΟΠΙΝ.
ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΩΝ  ΠΕΡΙΟΧΩΝ.

ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ  ΠΟΛΕΙΣ – ΚΡΑΤΗ,  Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΝΕΟΠΛΟΥΤΩΝ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ Ή ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΕΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ,  ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ, ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ.
ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΑΙΩΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΩΝ.
ΟΙ  ΑΝΑΤΑΡΑΧΕΣ  ΣΥΝΤΕΛΟΥΝ  ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ  ΤΗΣ  ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ  ΣΕ  ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΡΙΘΜΟ ΠΟΛΕΩΝ – ΚΡΑΤΩΝ  ΜΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΥΣ  ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ,  ΤΟΥΣ,  ΠΕΡΙΑΝΔΡΟ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ, ΠΟΛΥΚΡΑΤΗ ΣΤΗΝ ΣΑΜΟ, ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝ
Α, ΦΕΙΔΩΝ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ, ΓΕΛΩΝ ΣΤΙΣ ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ, ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΣΙΚΥΩΝΑ (παππούς του Κλεισθένη των Αθηνών).

Ο
Ι ΑΛΚΜΕΩΝΙΔΕΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ ΚΑΙ Ο ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ ΤΗΝ ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΑΠΟ ΤΟ 1600 π.χ. ΕΩΣ ΤΟ 148 π.χ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΡΙΑΚΟΣΙΩΝ ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΟΛΕΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΩΝ.
Η ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ  ΠΡΟΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ, ΑΝΑΠΤΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ.

ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ  Η  ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΘΑ ΕΠΙΖΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ.
ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΥΡΥΠΟΝΤΙΔΩΝ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΑΛΛΑ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣ.
(ΣΥΝΕΒΗ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΥΠΗΡΧΕ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΣ, ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΥΣ).
ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΑΝΘΗΛΗ ΚΑΙ ΔΕΛΦΟΥΣ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΕΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΤΗΝ ΠΥΛΑΙΑ ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ.
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΓΩΓΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ.

Η νομοθεσία του Δράκοντα, όριζε πως ο πολίτης  μπορούσε να εγγυηθεί θέτοντας ως ενέχυρο το άτομό του σε περίπτωση δανείου ή μερτικού επί της παραγωγής. Όταν οι όροι δεν τηρούνταν, ο πολίτης κινδύνευε να γίνει δούλος ή να πωληθεί εκτός πόλεως.(Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία 12).
Η ανισσόροπη κοινωνική και οικονομική κατάσταση οδηγεί σε εξεγέρσεις και οικονομικές κρίσεις.
Επεμβαίνει ο Σόλωνας το 593 π.χ με την Σεισάχθεια όπου τα χρέη προς το δημόσιο και προς τους ιδιώτες  ακυρώνονται και όσοι αθηναίοι πολίτες είχαν δεσμευτεί να προσφέρουν μερίδιο της παραγωγής τους (εκτήμοροι) αποδεσμεύτηκαν. Όσοι είχαν καταλήξει δούλοι εντός ή εκτός Ελλαδικού χώρου απελευθερώθηκαν.
Χωρίζει τους πολίτες της Αθήνας σε τέσσερεις τάξεις ανάλογα με την περιουσία τους. Σε πεντακοσιομέδιμνους, σε τριακοσιομέδιμνους ή ιππείς, σε διακοσιομέδιμνους ή ζευγίτες και στους  θήτες.

‘Οικονομίαι δε εισί τέτταρες, ως εν τύπω διελέσθαι (τας γαρ άλλας εις τούτο εμπιπτούσας ευρήσομεν)
1.
Βασιλική
2.
Σατραπική
3.
Πολιτική
4.
Ιδιωτική
’ Αριστοτέλους, Οικονομικός Β’

Για τα οικονομικά Α’ και Β’ πολλά έχουν γραφτεί…

Τα συγγράμματα του Αριστοτέλη κληροδοτήθηκαν στον Θεόφραστο
. Ο Θεόφραστος τα κληροδοτεί στον μαθητή Νηλέα. Οι κληρονόμοι του Νηλέα (λέγεται) τα έκρυψαν σε υπόγεια, (στην Μικρά Ασία) όπου λόγω της υγρασίας κάποια καταστράφηκαν ή βλάφθηκαν. Οι Πτολεμαίοι προσπαθούν εναγωνίως να τα αγοράσουν, αλλά οι κληρονόμοι του Νηλέως και οι μεσάζοντες τότε τους περιπαίζουν. Ο Απελλικών ο Τήϊος, ένας νομισματοκόπος και αργυραμοιβός τα αγοράζει πλουτίζοντας την βιβλιοθήκη του στην Αθήνα. Όταν ο Σύλλας κατακτά την Αθήνα στέλνει αυτά στην Ρώμη, όπου διακοσμούν τις βιβλιοθήκες των αγράμματων ηγεμόνων της Ρώμης. Τελικά ο γραμματικός Τυραννίων,  αντέγραψε και διασκεύασε κατά βούληση κάποια από αυτά. Τα υπόλοιπα πιθανόν βρίσκονται ‘εις χείρας αγνώστων ή γνωστών’, σίγουρο είναι πως η μετέπειτα διαδρομή τους άγνωστη είναι.    


Πρώτο κοινωνικό σύστημα, πολίτευμα, ήταν η Συνεταιριστική Πατριαρχία
, όπου ο κάθε οίκος είχε τον πατριάρχη του, τον εκπρόσωπό του. Η αλληλοβοήθεια μεταξύ των φατριών (π.χ. οχεία - βάτεμα), η ανταλλαγή ειδών, οι αμυντικές ανάγκες ενάντια στους εκάστοτε επιδρομείς, συνέβαλαν σε ευρείες συγκεντρώσεις και σε χωροταξικές διατάξεις με πύργους, ανάκτορα, οικισμούς, αμυντικά τείχη. Οι συνεργασίες, αλλά και οι διαμάχες (π.χ. εδαφικές διεκδικήσεις) διαμόρφωσαν τους κανόνες δικαίου, τους θεσμούς των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.
Αργότερα με την διεύρυνση της κώμης, και την ανάπτυξη των πόλεων – κρατών δημιουργείται το πολίτευμα της Βασιλείας
. Η βασιλεία διακρίνεται σε κληρονομική, κληρωτή ή αιρετή. Η βασιλεία στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν κληρονομική και ισόβια. Διακρίνεται επίσης σε μεγάλα και σε μικρά βασίλεια, αναλόγως των εδαφικών εκτάσεων.
Οι ανάγκες, αρχικά αμυντικές και οικονομικές ή επεκτατικές αργότερα, συμβάλλουν σε συμμαχίες πόλεων – κρατών, σε ομοσπονδίες, όπως π.χ. η Αθηναϊκή Συμμαχία.
Η  εξουσία, η βασιλεία επί μεγάλης εδαφικής επικράτειας και επί άλλων μικρότερων βασιλείων ή σατραπών ονομάστηκε Αυτοκρατορία
.  
  
Η Σατραπική
ήταν τμήμα και παράγοντας συντήρησης μεγάλων βασιλείων, αυτοκρατοριών.

Ακολουθεί, μετά την εξασθένιση των βασιλικών θεσμών και την ανάληψη εξουσιών από αξιωματούχους (π.χ. πολέμαρχοι) ή από άρχοντες που εξελίχθηκαν σε γαιοκτήμονες το πολίτευμα της Αριστοκρατίας
.
Η εξάπλωση των γαιοκτημόνων, ο τιμαριωτισμός
, οδηγεί σε στενο-χωρία και στην εκμετάλλευση των λαών προς όφελος τους.

Η Στενο – χωρία αναγκάζει τους λαούς σε εξεγέρσεις  και στην εμφάνιση της Τυραννίας
.

ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Το πολίτευμα της Σπάρτης,  (Δικέφαλος Κληρονομική Βασιλεία), ήταν ένα στρατιωτικό ολιγαρχικό σύστημα, όπου την εξουσία ασκούσαν, η γερουσία και οι πέντε έφοροι.

Τώρα αν κάποιοι (δεξιοσκεπτόμενοι  ή αριστεροσκεπτόμενοι) θεωρούν (για τους δικούς τους λόγους ο καθένας) πως ήταν μια κομουνιστική πολιτεία, λόγω των κοινών συσσιτίων, συσκηνιών,  τις  Βούες τις Αγέλες και τον χαρακτηρισμό δημόσιοι δούλοι για τους είλωτες, δικό τους πρόβλημα ή δικαίωμα αν θέλετε.

(Φαύλως έχει περί τα κοινά χρήματα τοις Σπαρτιάταις. Ούτε γάρ εν τω κοινώ της πόλεως έστιν, ουδέν πολέμους μεγάλους αναγκαζομένοις πολεμείν, εισφέρουσι τε κακώς, διά γάρ το των Σπαρτιατών είναι την πλείστην γην ούκ εξετάζουσιν αλλήλων τας εισφοράς. Αποβέβηκέ τε τουναντίον τω νομοθέτη του συμφέροντος, την μεν γάρ πόλιν πεποίηκεν αχρήματον, τους δε ιδιώτας φιλοχρημάτους.)  Αριστοτέλους Πολιτ. Β

1. Δικέφαλος βασιλεία
(από τις οικογένειες Αγιδών και Ευρυποντιδών) με μειωμένες εξουσίες σε αντίθεση με την ομηρική πολιτεία. Από το 500 π.χ. απαγορεύτηκαν οι μεταξύ τους γάμοι και οι από κοινού εκστρατείες. Οι 2 βασιλείς συμμετείχαν στη Γερουσία συμπληρώνοντας τον αριθμό 30.
2. Γερουσία
(28 μέλη άνω των 60 ετών) ήταν υπεύθυνη για θέματα εξωτερικής πολιτικής, για δικαστικές υποθέσεις εγκλημάτων και για θέματα πολέμου ή ειρήνης σε συναίνεση με τους εφόρους.
3. Έφοροι
διαχειρίζονταν την εκτελεστική εξουσία, τους πολέμους ή τους όρους ειρήνης, την οικονομική διαχείριση, την επιτήρηση των βασιλέων. Δίκαζαν όλες τις αστικές υποθέσεις, ερμηνεύοντας τους άγραφους νόμους αυθαίρετα και κατά το δοκούν.
4. Απέλλα
, το σύνολο των Σπαρτιατών πολιτών (άνω των 30 ετών) με δικαίωμα λόγου μόνο αν το επέτρεπαν οι έφοροι, εξέλεγαν δε τους εφόρους, γερουσιαστές, παιδονόμους, δια βοής.

Κοινωνική σύνθεση

Σπαρτιάτες
. Οι έχοντες πολιτικά δικαιώματα, κάτοικοι της Σπάρτης, οι οποίοι ήταν μόνο στρατιώτες, αφού δεν ασκούσαν καμία άλλη εργασία, καθώς θεωρούσαν πως το εμπόριο, η βιοτεχνία και η γεωργία ήταν δουλειές για κατακτημένους λαούς. Ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν στα συσσίτια, ισόποσα, ανεξαρτήτως της οικονομικής τους δυνατότητας.
(κατά μήνα έφερε, αλφίτων μέδιμνον, οίνου χόας οκτώ, τυρού πέντε μνας, σύκων ημιμναία πέντε, προς δε τούτοις εις οψωνίαν μικρον τι κιμιδή νομίσματος) Πλούταρχου Λυκ.
<τα φιδίτια ήταν ασφαλής τρόπος να γίνονται οι μη εύποροι πένητες και οι πένητες πενέστεροι> Ιστορία Α Ανδρέου Μ. Ανδρεάδου.
Την αποκομιδή εσόδων είχαν από την εκμετάλλευση των ειλώτων που δούλευαν στα ιδιωτικά κτήματά τους. Σε καιρούς ειρήνης επιδίδονταν στο κυνήγι, στην κρυπτεία και στην ξενηλασία.
Τα πολιτικά δικαιώματα έχαναν όταν υπεδείκνυαν στρατιωτική δειλία, λιποταξία, (και τους αποκαλούσαν Τρέσαντες εκ του τρέω) ή όταν έχαναν την υλική ανεξαρτησία (και τους αποκαλούσαν Υπομείονες) και (τα παιδιά αυτών Μόθακες).  
Περίοικοι
. Ζούσαν στην περιοχή του Ευρώτα. Δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα. Ασχολούνταν με βιοτεχνικές και με υποτυπώδεις εμπορικές εργασίες και πολλοί από αυτούς σύστηναν  συντεχνίες.  Όταν ο πληθυσμός της Σπάρτης λιγόστεψε, ποσοστό αυτών απέκτησε πολιτικά δικαιώματα και σταδιακά κατέστησαν το κυριότερο αστικό στοιχείο.
Είλωτες
ήταν δούλοι δημόσιοι, συνδεδεμένοι, συνδεόμενοι με κομμάτι γης. Κάθε είλωτας ήταν χρεωμένος σε έναν σπαρτιάτη (αλλά ο σπαρτιάτης δεν μπορούσε ούτε να τον πωλήσει ούτε να τον ελευθερώσει ούτε να τον φονεύσει). Απαγορευόταν να κατέχουν πολύτιμα μέταλλα, και απέδιδαν οι μεν είλωτες της Μεσσηνίας το μισό της παραγωγής οι δε της Σπάρτης …

Ειδικότερα

Οι σπαρτιάτες πολίτες δεν ασχολούνταν με το εμπόριο, την βιοτεχνία, με αποτέλεσμα η αριστοκρατία να εξαντλείται, η πείνα στα κάτω στρώματα να αυξάνεται, κυρίως στους είλωτες, (αφού τους φερόντουσαν ως κατακτητές, προκειμένου να καλύπτουν τα συσσίτια, φιδίτια) και μαζί και οι εξεγέρσεις, (κατά τον πελοποννησιακό  πόλεμο σφαγιάσθηκαν με δόλιο τρόπο 2000 είλωτες επειδή ήταν έτοιμοι να επαναστατήσουν) και το μεσαίο κομμάτι οι (επισφαλείς σύμμαχοι, οι περίοικοι), να ανέλθει ως η επόμενη αστική δύναμη.

Σοβαρή δημοσιονομική πολιτική δεν υπήρχε, καθώς στηριζόταν στην εκμετάλλευση των ειλώτων και στην λαφυραγωγία για ίδιον όφελος περισσότερο.
‘ο Παυσανίας μετά την μάχη των Πλαταιών έλαβε το δέκατο πάντων των διανεμηθέντων εμψύχων και αψύχων. (Ηρόδοτος 81).

'
Ο Κλεομένης έλαβε ‘κατά τους εθισμούς’ το τρίτον των εξάκις χιλίων ταλάντων μετά την άλωση της Μεγαλουπόλεως.'

Η Σπάρτη δεν είχε μεταλλεία. Υπήρχε ένας φόβος όσον αφορά την φορολόγηση των συμμάχων. Οι σπαρτιάτες απαλλάσσονταν του φόρου. Η ‘καλάμη’ ήταν μια μορφή Δώτινου για την ιερωσύνη των βασιλέων και εκδηλώνονταν περισσότερο με την δωρεά χοιρινών σφαχτών, ήταν δε γενικής φύσεως και όχι μόνο για τους περίοικους.
Η σπαρτιατική φιλοχρηματία συνέτεινε περισσότερο στην αδιαφορία τους στο να συνεισφέρουν  στα κοινά και η τάση τους προς ανάδειξη πλούτου περιορίζονταν στα ποίμνια περισσότερο και καθόλου στην ανάπτυξη έργων πολιτισμού. (εδώ στήριξαν οι εβραίοι την συγγένειά τους  με τους σπαρτιάτες, προκειμένου να πετύχουν συμμαχία, μη λαμβάνοντας υπόψη πως οι σπαρτιάτες  είχαν Δωρική καταγωγή, και οι επιγαμίες (με τους Καδμείους π.χ)   πριν η σπαρτιατική κοινωνία εξελιχθεί σε ένα κλειστό κοινωνικό σύστημα δεν ήταν απαγορευμένες).

Οι πολεμικές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, οι εξεγέρσεις των ειλώτων, (σε μια ημέρα οι είλωτες σκότωσαν 300 σπαρτιάτες)
ό τρομερός σεισμός του 462 π.χ.  η ολέθρια υιοθέτηση του Κρητικού θεσμού της σοδομείας, η αγαμία, η οψιγαμία  συνέβαλλαν σε σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα. Στη Σπάρτη οι περιουσίες μεταβιβάζονταν κληρονομικά στους πρωτότοκους. Οι υστερότοκοι αναγκάζονταν να εγκατασταθούν εκτός του κλήρου. Οι περισσότεροι προτιμούσαν να έχουν μόνο έναν υιό. Σε πολλές περιπτώσεις δύο υστερότοκοι έπαιρναν μία γυναίκα από κοινού.
Οι προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος, με την επάνοδο των τρεσόντων και των υπομειώνων, η θέσπιση της τιμωρίας της αγαμίας και οψιγαμίας, η προικοθηρία, δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αντίθετα πρόσθεσαν περισσότερα προβλήματα,
καθώς μας λέγει ο Αριστοτέλης. ‘ο γεννών πολλά τέκνα, εγέννα πολλούς πτωχούς’
Στην ανάπτυξη της προικοθηρίας συνετέλεσαν οι μεγάλες περιουσίες των γυναικών. Στα χρόνια του Αριστοτέλη οι γυναίκες κατείχαν τα 2/5 της γης.
Κατά τον Λάμπρου. ‘Ιστορία της Ελλάδος’.  η προσέλκυση της γυναίκας στα νέα δόγματα διευκόλυνε την μεγάλη κοινωνική επανάσταση του 3ου αιώνα.

Ο πληθυσμός της Σπάρτης
κατά τους 4ο – 5ο αιώνα κυμαίνονταν μεταξύ
12000 – 20000 πολιτών
 (Στα χρόνια του Αριστοτέλη  οι πολίτες κατήλθαν στους 1000)
80000   περιοίκων

125000 – 190000 ειλώτων

Στους Μηδικούς πολέμους οι σπαρτιάτες παρέταξαν  5000 οπλίτες
Στον πελοποννησιακό πόλεμο οι σπαρτιάτες παρέταξαν  2000 οπλίτες
Στην εκστρατεία του Αγησιλάου κατά των περσών οι σπαρτιάτες παρέταξαν 30 μόνο σπαρτιάτες οπλίτες, 2000 νεοδαμώδεις και 6000 συμμάχους.

Και ο ψυχανώμαλος  Μακιαβέλι νομίζοντας πως διδάχθηκε από τον  πελοποννησιακό πόλεμο είπε. ‘ το νεύρον του πολέμου είναι οι καλοί στρατιώτες και όχι τα χρήματα’. Ας μην ήταν οι σύμμαχοι να συμβάλλουν στις πολεμικές δαπάνες, ο χρηματισμός των σπαρτιατών από τους πέρσες και η τραγική έκβαση της αθηναϊκής εκστρατείας στη Σικελία και θα βλέπαμε τι καταφέρνει  ‘το νεύρον του πολέμου’ χωρίς χρήματα.

Μετά την νίκη τους, την οποία σε μεγάλο βαθμό την όφειλαν στην εισφορά των συμμάχων τους (καθώς οι σύμμαχοι δεν ήθελαν να είναι υποτελείς στους Αθηναίους) οι σπαρτιάτες ξεπέρασαν τους Αθηναίους στην ωμότητα και αυθαιρεσία  γι'
αυτό και παρομοιάσθηκαν ‘ προς καπηλίδας εγχεούσης όξος εις το κιρνώμενον τοις Έλλησιν ήδιστον ποτό της ελευθερίας.’

Νόμισμα .  Φειδώνειον

Ο αντιπραγματισμός στην Σπάρτη διατηρήθηκε ακόμη και όταν κυκλοφορούσαν τα νομίσματα. Δηλαδή έκαναν την ανταλλαγή προϊόντων και την διαφορά της αξίας την πλήρωναν σε νόμισμα.
Κατά το τέλος του 5ου αιώνα οι σπαρτιάτες απέρριψαν την νομισματική μεταβολή. Συνέβη δε να καταργήσουν,
να απαγορεύσουν τα αργυρά και χρυσά νομίσματα και να επιτρέψουν μόνα τα σιδηρά. Πλούταρχος Λυκουργ.

Το 412 π.χ. οι σπαρτιάτες αναγνωρίζουν την περσική κυριαρχία των πόλεων της Μικράς Ασίας  έναντι περσικού χρυσού. Συμμάχησαν με τους πέρσες, εναντίον των Αθηνών, πρόσφεραν μία δραχμή αντί τριωβόλου στους ναύτες των Αθηνών και καρπώθηκαν όλα τα λάφυρα από τις πολεμικές νίκες.

Να σημειωθεί πως στη Σπάρτη λειτουργούσε λαφυροφυλάκιο.
Το 387 – 386 π.χ. η Σπάρτη αναμόρφωσε τον στρατιωτικό οργανισμό της συμμαχίας (κατά το Αθηναϊκό σύστημα) όπου επέβαλε και στους μη Πελοποννήσιους  συμμάχους την υποχρέωση να παρέχουν ωρισμένο αριθμό ανδρών. Εφάρμοσε δε και το σύστημα της εξαγοράς.

Επειδή ο χαλκός και ο σίδηρος στο χρόνο φθείρονται λόγω οξείδωσης και τα νομίσματα  αλλοιώνονται από την χρήση, γι αυτό δεν έχουν διασωθεί σιδερένια και χάλκινα νομίσματα. (μερικά τάλαντα που έχουν διασωθεί, είναι επειδή ήταν σε πολύ μεγάλη ποσότητα).



ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ
‘Εις την ιστορίαν του πολιτισμού και την Πολ. Οικονομίαν  η εφεύρεσις του νομίσματος εξαίρεται ως ανυπολογίστου σημασίας και αποδίδεται εις την ευφυΐαν του Έλληνος.
Το πρώτο νόμισμα,  το οποίο έκοψε τον 8ο π.χ αιώνα η Φώκαια, είχε έμβλημα την φήμη και ήτο χρυσούν.’
Ακολουθούν οι στατήρες της Αίγινας (χελώναι), της Κορίνθου (Πήγασος), της Αθήνας (Γλαύκες)  και των αποικιών στις Συρακούσες, Σικελία, Εύξεινο Πόντο, Μικρά Ασία.

Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο τα νομίσματα εκδίδονταν από τις πόλεις-κράτη. Αυτές, ανεξάρτητα από την έκταση και τη δύνα­μή τους, είχαν αυτόνομη οικονομία και διαφορετικό νόμισμα η κάθε μία, που ξεχώριζε από τους τύπους του. Η κάθε πόλη απεικόνιζε στα νομίσματά της παραστάσεις οικείες στους πολίτες της, που προέρχονταν από την ιστορία της, τη μυθολογία της, τα χαρα­κτηριστικά προϊόντα της. Έκοβαν κυρίως αργυρά νομίσματα, λιγότερα χρυσά και από τον 4ο αι. π.Χ. πολλά χαλκά. Πολύ σπάνια χρησιμοποιούσαν το σίδηρο και άλλα κράματα. Η Αίγινα, η Κόρινθος και η Αθήνα έκοψαν τα πρώτα αργυρά ελληνικά νομίσματα και διέδωσαν τη χρήση του νομίσματος στον υπό­λοιπο τότε γνωστό κόσμο...  https://argolikivivliothiki.gr

Η Αθήνα υποχρεώνει τους συμμάχους της να χρησιμοποιούν το δικό της νόμισμα.
Με τα μεταλλεία του Λαυρίου να της παρέχουν άφθονη πρώτη ύλη, εδραιώνει την νομισματική της υπεροχή και το τετράδραχμο της Αθήνας κυκλοφορεί σε όλη την τότε επικράτεια, από την Ιταλία ως την Βαβυλώνα και από τον Εύξεινο Πόντο έως την Αίγυπτο.
Το 478 π.χ ιδρύθηκε  η Δηλιακή Συμμαχία όπου φυλάσσονταν το κοινό ταμείο της Συμμαχίας 150 (περίπου) Ελληνικών πόλεων-κρατών (η κεντρική τράπεζα της εποχής) (προς αντιμετώπιση εξωτερικών εχθρών π.χ Περσών) ώσπου ο Περικλής να το μεταφέρει στην Αθήνα το 454 πχ. (αίτιο του Πελοποννησιακού πολέμου)
Για τις μεταφορές εμπορευμάτων  με πλοία απαιτούνταν κεφάλαια. Η απαρχή των δανείων, τα θαλασσοδάνεια, με υψηλό ρίσκο. Ως τράπεζες της εποχής, αρχικά λειτούργησαν οι ιεροί ναοί και τα ταμεία των δήμων. Αργότερα οι ιδιώτες.
Θεσπίζεται ο Ναυτικός Κώδικας της Ρόδου μεταξύ  479 και  475 π. Χ.

Οι Φοίνικες, λαός ναυτικός και εμπορικός, χρησιμοποίησαν νομίσματα πολύ αργότερα. (κατά τα άλλα μας έδωσαν το αλφάβητο)  εδώ γελάμε!!!



Πάμε όμως να δούμε τι μας λέγει ο Αριστοτέλης επί του θέματος, του νομίσματος και του τοκετού του νομίσματος.

...Αφού λοιπόν εφευρέθη το νόμισμα από την ανάγκη των ανταλλαγών, δημιουργήθηκε το άλλο είδος της χρηματιστικής το καπηλικό, το οποίο αρχικά λειτούργησε ίσως απλά, αργότερα, όμως, με την εμπειρία λειτούργησε με περισσότερη τέχνη, για το πώς και πόσο, ανταλλασσόμενο,  θα αποδώσει περισσότερο κέρδος.  Γι’ αυτό υπάρχει η γνώμη ότι η χρηματιστική ασχολείται κυρίως με τα του νομίσματος και έργο αυτής είναι το να εφευρίσκει τρόπους για να κερδηθεί περισσότερο χρήμα. Διότι είναι παραγωγική πλούτου και χρημάτων. Διότι υπάρχουν οι υποστηρίζοντες ότι πλούτος είναι, το πλήθος των νομισμάτων, διότι με αυτό ασχολείται η χρηματιστική και η καπηλική. Άλλοι πάλι θεωρούν το νόμισμα φλυαρία απλώς και συμβατικό καθ’ ολοκληρίαν, χωρίς καμμία εκ φύσεως αξία και ότι αν μεταβληθούν οι συμφωνίες – καταστάσεις δεν θα έχει καμμία αξία και δεν θα είναι χρήσιμο για την προμήθεια των αναγκαίων (προς το ζην) και ότι ενώ κάποιος θα έχει πολλά νομίσματα θα στερηθεί πολλές φορές την αναγκαία τροφή. Αν και φαίνεται παράδοξο πως υπάρχει πλούτος,  όταν κάποιος κινδυνεύει να πεθάνει από πείνα, όπως στην μυθολογία ο Μίδας, όπου με την απληστία της ευχής του, όλα τα παρατιθέμενα σε αυτόν μεταβάλλονταν σε χρυσό.
Γι’ αυτό και οι ορθώς σκεπτόμενοι ζητούν να διακρίνεται ο πλούτος από την χρηματιστική. Διότι είναι άλλο η χρηματιστική και άλλο ο κατά φύσιν πλούτος και αυτή ανήκει στην οικονομική, η δε καπηλική  είναι παραγωγός χρημάτων- πλούτου  όχι ασφαλώς πάντοτε, παρά μόνο διά της ανταλλαγής χρημάτων. Πιστεύεται δε πως  ασχολείται αυτή μόνο με το νόμισμα. Διότι το νόμισμα είναι το αντικείμενο και ο σκοπός της ανταλλαγής. Και ο πλούτος από αυτή την χρηματιστική δεν έχει όρια...

8-33…Διότι, η αυτού του είδους απόκτηση πραγμάτων αυτάρκειας, με σκοπό την ευχάριστη ζωή, δεν είναι απεριόριστη, όπως ο Σόλων λέει στο ποίημά του. ‘κανένα φανερό όριο πλούτου δεν έχει τεθεί στους ανθρώπους’.   Διότι σε αυτό το είδος πλούτου υπάρχει όριο, όπως και σε άλλες τέχνες. Διότι σε καμμιά τέχνη τα όργανα δεν είναι απεριόριστα, ούτε κατά την ποσότητα, ούτε κατά το μέγεθος, ο δε πλούτος είναι πλήθος οργάνων και της οικιακής και της πολιτικής οικονομίας. Φανερό είναι λοιπόν ότι υπάρχει φυσικός τρόπος απόκτησης πλούτου, για την οικιακή και πολιτειακή οικονομία και οι λόγοι, μας είναι γνωστοί.
9 Υπάρχει και ένας άλλος τρόπος απόκτησης πλούτου, τον οποίο ονομάζουν και δίκαια  αυτόν ονομάζουν,  χρηματιστική, διά την οποία δεν υπάρχει όριο πλούτου και αποκτημάτων. Πολλοί δε, νομίζουν ως μία και την αυτήν με την προαναφερθείσα, λόγω της γειτονίας. Αλλά ούτε η αυτή είναι ούτε μακράν αυτής είναι. Είναι δε η μεν φυσική, η δε όχι φυσική, αλλά διά κάποιας εμπειρίας και τέχνης πραγματοποιείται.
Ας αρχίσουμε την μελέτη περί αυτής. Κάθε κτήματος ή αποκτήματος διπλή η χρήση είναι. Και στις δύο περιπτώσεις χρησιμοποιείται το ίδιο πράγμα αλλά όχι κατά τον ίδιο τρόπο. Ο ένας είναι ο αρμόζων στη φύση του πράγματος, ο άλλος δεν είναι ο αρμόζων στη φύση του πράγματος. Π.χ του υποδήματος η χρήση είναι διττή, η μία είναι να το φοράει κάποιος και η άλλη να το ανταλλάσει με άλλο είδος. Και οι δύο αυτοί τρόποι είναι τρόποι χρήσης του υποδήματος. Διότι και αυτός που ανταλλάσει με νόμισμα ή με τροφή με τον έχοντα ανάγκη το υπόδημα, χρησιμοποιεί το υπόδημα, αλλά όχι κατά τον αρμόζοντα τρόπο, διότι το υπόδημα δεν κατασκευάσθηκε για να ανταλλάσσεται. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κτήματα-αποκτήματα. Διότι η ανταλλαγή ισχύει για όλα, άρχισε δε από τις φυσικές ανάγκες των ανθρώπων ένεκα της αφθονίας ενός είδους και της ελάττωσης άλλου είδους, απαραίτητων στην ανθρώπινη ζωή.  Είναι φανερό λοιπόν ότι δεν είναι μέρος της φυσικής

απόκτησης πλούτου η καπηλική (η μεταπώληση επί κέρδους και κάπως αισχροκερδώς). διότι,  με αυτή, η ανταλλαγή πραγματοποιείται  σύμφωνα με τις ανάγκες. Στην αρχική λοιπόν κοινωνική ένωση (οικογένεια) φανερό είναι ότι δεν είχε αυτή (η καπηλική) κανένα λόγο ύπαρξης, αλλά παρουσιάζεται όταν η κοινωνική ένωση γίνεται πολυπληθέστερη.  Διότι οι μεν (οικογένεια) είχαν τα πάντα κοινά, οι δε ζώντας χωριστά είχαν ανάγκη, άλλοι άλλων και πολλών πραγμάτων και αναγκάζονταν να κάνουν ανταλλαγές, όπως και πολλά βάρβαρα έθνη κάνουν τώρα. Ανταλλάσουν κάποια χρήσιμα προς άλλα χρήσιμα και τίποτα επιπλέον. Π.χ.  κρασί με σιτάρι δίνουν και παίρνουν όπως και άλλα χρήσιμα. Αυτός ο τύπος ανταλλαγής, ούτε παρά φύσιν είναι ούτε κάποιο είδος χρηματιστικής (διότι για την αναπλήρωση της κατά φύσιν αυτάρκειας γίνεται.) από αυτό το είδος ανταλλαγής γεννήθηκε εκείνο για το οποίο ομιλούμε. Διότι, όταν από και σε, απομακρυσμένες χώρες άρχισε να γίνεται η εισαγωγή των ελλειπόντων και η εξαγωγή των πλεοναζόντων, από ανάγκη προέκυψε η χρήση του νομίσματος. Διότι δεν ήταν ευμετακόμιστον   καθετί  κατά φύσιν αναγκαίο (προς το ζην). Γι’ αυτό χάριν των ανταλλαγών, συμφώνησαν να δίνουν και να παίρνουν, κάτι το οποίο να είναι από τα χρήσιμα και να είναι ευκολομεταχείριστο για τις ανάγκες της ζωής. Όπως π.χ. σίδηρος ή ασήμι, ή κάτι άλλο, για το οποίο αρχικά καθόρισαν το μέγεθος και το βάρος, έθεσαν δε τελικά, ιδιαίτερο γνώρισμα, για να απαλλαγούν από τις συχνές μετρήσεις.  Διότι το ιδιαίτερο γνώρισμα ετέθη ως απόδειξη της αξίας του. Αφού λοιπόν εφευρέθη το νόμισμα από την ανάγκη των ανταλλαγών, δημιουργήθηκε το άλλο είδος της χρηματιστικής το καπηλικό, το οποίο αρχικά λειτούργησε ίσως απλά, αργότερα, όμως, με την εμπειρία λειτούργησε με περισσότερη τέχνη, για το πώς και πόσο, ανταλλασσόμενο,  θα αποδώσει περισσότερο κέρδος.  Γι’ αυτό υπάρχει η γνώμη ότι η χρηματιστική ασχολείται κυρίως με τα του νομίσματος και έργο αυτής είναι το να εφευρίσκει τρόπους για να κερδηθεί περισσότερο χρήμα. Διότι είναι παραγωγική πλούτου και χρημάτων. Διότι υπάρχουν οι υποστηρίζοντες ότι πλούτος είναι, το πλήθος των νομισμάτων, διότι με αυτό ασχολείται η χρηματιστική και η

καπηλική. Άλλοι πάλι θεωρούν το νόμισμα φλυαρία απλώς και συμβατικό καθ’ ολοκληρίαν, χωρίς καμμία εκ φύσεως αξία και ότι αν μεταβληθούν οι συμφωνίες – καταστάσεις δεν θα έχει καμμία αξία και δεν θα είναι χρήσιμο για την προμήθεια των αναγκαίων (προς το ζην) και ότι ενώ κάποιος θα έχει πολλά νομίσματα θα στερηθεί πολλές φορές την αναγκαία τροφή. Αν και φαίνεται παράδοξο πως υπάρχει πλούτος,  όταν κάποιος κινδυνεύει να πεθάνει από πείνα, όπως στην μυθολογία ο Μίδας, όπου με την απληστία της ευχής του, όλα τα παρατιθέμενα σε αυτόν μεταβάλλονταν σε χρυσό.
Γι’ αυτό και οι ορθώς σκεπτόμενοι ζητούν να διακρίνεται ο πλούτος από την χρηματιστική. Διότι είναι άλλο η χρηματιστική και άλλο ο κατά φύσιν πλούτος και αυτή ανήκει στην οικονομική, η δε καπηλική  είναι παραγωγός χρημάτων- πλούτου  όχι ασφαλώς πάντοτε, παρά μόνο διά της ανταλλαγής χρημάτων. Πιστεύεται δε πως  ασχολείται αυτή μόνο με το νόμισμα. Διότι το νόμισμα είναι το αντικείμενο και ο σκοπός της ανταλλαγής. Και ο πλούτος από αυτή την χρηματιστική δεν έχει όρια. Διότι όπως η ιατρική ζητώντας να θεραπεύει δεν έχει όρια, όπως και κάθε τέχνη δεν έχει όρια (διότι αυτό θέλουν να κάνουν) αλλά τα μέσα γι’ αυτούς τους σκοπούς δεν είναι απεριόριστα (διότι ο σκοπός λειτουργεί για όλα ως όριο) έτσι και αυτής της χρηματιστικής δεν υπάρχει όριο όσον αφορά τις επιδιώξεις της, σκοπός της δε, είναι αυτός ο πλούτος και η απόκτηση χρημάτων. Στην δε  οικονομία  (επιστήμη της οικονομίας) υπάρχουν όρια, όχι στην χρηματιστική (επιστήμη της χρηματιστικής), διότι αυτό δεν είναι έργο της οικονομίας (οικιακής οικονομίας). Γι’ αυτό στην μεν (οικιακή οικονομία) φαίνεται να υπάρχει ανάγκη όρίου κάθε πλουτισμού, στη πραγματικότητα βλέπουμε να συμβαίνει το αντίθετο. Διότι όλοι οι εμπορευόμενοι, αυξάνουν απεριόριστα τα χρήματά τους. Αιτία αυτού είναι η συγγένεια της χρηματιστικής (επιστήμη της χρηματιστικής), και της (επιστήμη της οικονομίας), οικονομικής. Διότι η απόκτηση είναι σκοπός και της μεν (επιστήμη της οικονομίας) και της δε (επιστήμη της χρηματιστικής). Διότι η προσπάθεια προς απόκτηση είναι κοινή, αλλά όχι κατά τον ίδιο τρόπο, της μιας σκοπός  είναι η πληρότητα, της άλλης  σκοπός είναι η αύξηση. Έτσι ώστε μερικοί να νομίζουν ότι αυτό είναι έργο της (επιστήμης της οικονομίας) και να επιμένουν  ότι πρέπει αυτή  ή να διαφυλάττει το νόμισμα επ’ άπειρον ή να το αυξάνει επ’ άπειρον
. Αιτία αυτής της διάθεσης είναι διότι  φροντίζουν μόνο διά το ζην και όχι διά το ευ ζην. Επειδή λοιπόν, προς το ζην οι επιθυμίες δεν έχουν όριο, γι’ αυτό επιθυμούν να είναι άπειρα και τα μέσα της ζωής. Όσοι δε επιθυμούν και την ευζωίαν, επιδιώκουν

και τις σωματικές απολαύσεις, ώστε, επειδή στα της απόκτησης πλούτου, φαίνεται κι αυτό πως ενυπάρχει, όλη η φροντίδα στρέφεται προς την απόκτηση χρήματος. Και απ’ αυτό δημιουργήθηκε το άλλο είδος της χρηματιστικής. Και επειδή καθ’ υπερβολή επιδιώκουν την απόλαυση, ζητούν τα μέσα που παρέχουν αυτή την υπερβολική απόλαυση. Και εάν δεν μπορούν να το πετύχουν δια της χρηματιστικής, με άλλους τρόπους προσπαθούν, χρησιμοποιώντας κάθε τρόπο αφύσικο. Διότι της ανδρείας φυσικός σκοπός δεν είναι τα χρήματα αλλά η γενναιότητα. Ούτε της στρατηγικής και της ιατρικής (σκοπός το κέρδος) αλλά η νίκη και η υγεία. Αυτοί δε τα πάντα κάνουν για την απόκτηση χρήματος, σαν αυτό να είναι ο προορισμός και προς αυτόν τον προορισμό να οδηγούν όλες τις ικανότητες. Για την μη αναγκαία χρηματιστική είπαμε, και ποια είναι αυτή και για ποιους λόγους μας χρειάζεται, αλλά και για την άλλη την οικονομική μιλήσαμε που επιδιώκει φυσικώς (δια την εξεύρεση τροφής)  και δεν είναι αυτή απεριόριστη, αλλά έχει όρια….

...Για την μη αναγκαία χρηματιστική είπαμε, και ποια είναι αυτή και για ποιους λόγους μας χρειάζεται, αλλά και για την άλλη την οικονομική μιλήσαμε που επιδιώκει φυσικώς (δια την εξεύρεση τροφής)  και δεν είναι αυτή απεριόριστη, αλλά έχει όρια….
…επειδή αυτή είναι διπλή όπως είπαμε προηγουμένως, η μεν καπηλική η δε οικονομική, η οποία  είναι αναγκαία και αξιέπαινη, ενώ η  ανταλλακτική είναι επικριτέα δικαίως (διότι δεν είναι φυσική αλλά δια της ανταλλαγής νομισμάτων) γι’ αυτό και δίκαια μισείται η τοκογλυφία διότι δημιουργεί κέρδος από το νόμισμα, και όχι από την χρήση για την οποία το νόμισμα εφευρέθη. Διότι ενώ δημιουργήθηκε για την ανταλλαγή, ο τόκος το πολλαπλασιάζει. Εξ’ ού  και αυτό το όνομα έλαβε, διότι τα γεννώμενα είναι όμοια προς τους γεννήτορές τους,  ο δε τόκος είναι γέννηση νομίσματος από νόμισμα. Έτσι ώστε είναι κατ’ εξοχή παρά φύση η απόκτηση χρήματος…

Τύποι  οικονομικών συναλλαγών

1. Προϊόν - Προϊόν
2. Προϊόν - Χρήμα - Προϊόν
3. Χρήμα - Προϊόν - Χρήμα
4. Χρήμα - Χρήμα

Ο τόκος λοιπόν, αγαπητοί μας,  ήταν/είναι παρά φύσιν. (διότι τα γεννώμενα είναι όμοια προς τους γεννήτορές τους)
Ο τόκος λοιπόν,  αγαπητοί
μας, που σε συνδυασμό με τις υπέρογκες στρατιωτικές και διοικητικές δαπάνες, αυξάνει τους φόρους και ισοπεδώνει τους λαούς.
Θα το δούμε πιό κάτω  στην Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο.
Όπως θα δούμε και το τρανταχτό παράδειγμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που ενώ ήταν σε κατάσταση συνεχών πολέμων, με εναλλαγές στις πολιτικές και τις εξουσίες, με περιόδους αστάθειας και παράλογων διοικητικών δαπανών, με την παράλογη συσσώρευση πλούτου σε εκκλησίες, μοναστήρια και φέουδα, ουδέποτε συνέβη στάση πληρωμών, για οκτακόσια
(800) χρόνια διατήρησε σταθερό νόμισμα και συνεχή ανάπτυξη στο εμπόριο και την βιοτεχνία. Αναρωτιέστε γιατί?  Επειδή απαγορευόταν ο τόκος, επειδή ο κορμός της οικονομίας της ήταν οι συντεχνίες, επειδή η εξουσία ασκούσε εποπτεία.
Ο τόκος λοιπόν, αγαπητοί μ
ας, που στην εποχή μας συσσωρεύεται στα νησιά τύπου Κέιμαν και στο city του Λονδίνου, αφορολόγητος.

Σημείωση: πριν μας επιτεθούν, της νέας μόδας, οι άθεοι, οι νενέκοι και οι προσκυνημένοι. Ο τόκος γεννήθηκε στη θάλασσα με τα ναυτοδάνεια. Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και για ορισμένες περιπτώσεις υπήρχε τοκισμός αλλά περιορισμένος. τον οποίο θα τον μελετήσουμε παρακάτω...



ΕΙΔΗ ΦΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
1. φόρος
λατ. Tributum) ‘ποσόν καταβαλλόμενον υπό υποτελούς προς αποκλειστικόν όφελος του κατακτητού.’ (Ανδρεάδης)    O φόρος δεν είναι άλλο παρά μορφή πάγια και συστηματοποιημένη του  θεσμού της λαφυραγωγίας τον οποίο συναντήσαμε στον Όμηρο και βρίσκουμε σε πιο ευρύτερη κλίμακα στα βασίλεια της ανατολής. (Ciccotti.)
2. σύνταξις
ποσό καταβαλλόμενο για την πραγματοποίηση κοινών σκοπών και όχι προς αποκλειστικό όφελος του εισπράττοντος.
3. τέλος
ποσό έμμεσης υποχρεωτικής καταβολής, σε ομαλούς καιρούς, από όλους τους πολίτες.
4. εισφορά
 ποσό εκτάκτου και άμεσης καταβολής σε εξαιρετικές περιστάσεις.


Αξίζει τον κόπο να σταθούμε στη σύνθεση των πολιτικών συστημάτων τ
ης Αθηναϊκής Πολιτείας, για να κατανοήσουμε αργότερα την οικονομική ανάπτυξη, τους οικονομικούς κύκλους και την ανωριμότητά μας ως πολίτες.
 
Πολιτεύματα Αθηνών

Η εξέλιξη των πολιτευμάτων στην αρχαία Αθήνα.

Αρχικά, οι ευπατρίδες άρχοντες, οι βασιλείς, ήταν ισόβιοι. Το 750 π.χ περίπου ορίσθηκαν δεκαετείς, αργότερα  μονοετείς, ώσπου να θεσπιστεί ο κλήρος κατόπιν λαϊκών αντιδράσεων.
Ο θεσμός της βασιλείας που ακολούθησε την συνεταιριστική πατριαρχία
, αρχικά είχε προστατευτικό χαρακτήρα για τους υπηκόους. Η τάση όμως, προς τον πλουτισμό και για ευρύτερες εξουσίες μετάλλαξαν τον χαρακτήρα της σε  ολιγαρχία.
Ο Δράκων, δεν είχε προβεί σε κάποια μεταρρύθμιση. Στην ουσία συνέλεξε τους άγραφους νόμους και τους κατέγραψε, διατηρώντας το υπάρχον τότε πολιτικό καθεστώς. Οι Αθηναίοι πολίτες, αρχικά δεν ασχολήθηκαν με το εμπόριο. Τις επαγγελματικές αυτές δραστηριότητες ασκούσαν οι μέτοικοι. Οι μέτοικοι και κυρίως οι Γεφυραίοι, ασκούσαν το επάγγελμα του αργυραμοιβού και σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε τραπεζίτες.
Οι ευπατρίδες γαιοκτήμονες ασχολούνταν με την πολιτική εξουσία και οι γεωργοί, οι μικροϊδιοκτήτες και οι  εκτήμοροι (1/6) καλλιεργούσαν τα κτήματα αποδίδοντας την συμφωνημένη ποσότητα συγκομιδής. Οι μικροϊδιοκτήτες λόγω της ανάπτυξης του εμπορίου και των κακών σοδειών δεν μπορούσαν να αποκομίσουν κέρδη και αναγκάζονταν σε πιστώσεις, δανεισμούς και επιβαρυντικούς τόκους, έως να χάσουν την γη τους και στο τέλος και την ελευθερία τους. Το αγροτικό πρόβλημα που προέκυψε επέφερε πενία, απαισιοδοξία και αντιδράσεις.

Όπως στους Σουμέριους, όπως σε κάθε εποχή που παρουσιάζονται ανάλογα κοινωνικά, οικονομικά προβλήματα οι εξεγέρσεις είναι αναμενόμενες. Θα το συναντήσουμε σε όλες σχεδόν τις περιόδους της ιστορίας.

Ο Σόλων (594 π.χ) απήλλαξε την μητέρα γη από τους λίθινους όρους, πάνω στους οποίους λαξεύονταν οι υποθήκες και τοποθετούνταν στα κτήματα των μικροϊδιοκτητών. ‘Ο Σόλων θεωρείτε είς εκ των σπουδαιοτάτων μεταρρυθμιστών ιστορικώς.’  Για να ισοσκελίσει τις οικονομικές ζημίες υποτίμησε το νόμισμα, την μνά, μειώνοντας το βάρος της δραχμής από 6  γραμμάρια σε 4,36. Δηλαδή 100 δραχμές ίσον με 73 παλαιάς κοπής.

Σε κοινωνίες όπου υπερτερεί το δίκαιο, η σωφροσύνη, το ισορροπητικό στοιχείο, τα προβλήματα επιλύονται, σε κοινωνίες όπου υπερτερεί το άδικο και η ιδιοτέλεια, απλούστατα διαιωνίζονται.

Προέλευση Τυραννίας

‘Κατά τα κοινώς παραδεδεγμένα η αρχαιοτέρα τυραννίς ανεφάνη εξ αντιδράσεως κατά της ολιγαρχίας. Το διαδεχθέν την Ομηρικήν βασιλείαν ολιγαρχικόν καθεστώς, ταχέως απεδείχθη πολύ βαρύτερον εκείνης δια τους πένητας, δεν εβράδυνε δε να καταστεί αφόρητον.  Αλλ’ ο δήμος δεν είχε τα μέσα ν’ απαλλαγή των μαστιζόντων αυτών δεινών, αν δεν ηγείτο αυτού ανήρ πεπροικισμένος με πολιτικά και πολεμικά χαρίσματα…   (Ανδρεάδης) σελ. 137

‘οι τύραννοι ήσαν ουχί δημαγωγοί, αλλ’ αντιπρόσωποι της κατά τον 6ον αιώνα σχηματισθείσης πλουτοκρατίας. Τούτο αποδεικνύεται και εκ των όσων γνωρίζομεν περί της αρχικής σταδιοδρομίας πολλών εκ των ιδρυτών των δυναστικών τυραννιών και εκ του γεγονότος ότι η ανατροπή των ολιγαρχικών υπέθετε διαθεσίμους πόρους προς σύμπηξιν ενόπλου δυνάμεως. Τέλος δε και της μετά την επιτυχίαν ακολουθείσης πολιτικής, ήτις εστρέφετο κυρίως περί μεγάλα πλουτολογικά ζητήματα: νόμισμα και μεταρρυθμίσεις, νόμους περί εργασίας, μεγάλα δημόσια έργα, αποικιακή πολιτική συνδυαζομένης προς συμμαχίας, κ.τ.λ. (Perci Ure)
(Αθήνα - Πεισίστρατος 561-528 π.χ Σπάρτη – Νάβις 206-192 π.χ)


Πρό της σεισάχθειας και τις αιματηρές εξεγέρσεις, οι πολιτικές παρατάξεις ήταν δύο. Οι ευπατρίδες (Αλκμεωνίδες) και οι αγρότες.
Μετά το Κυλώνειο άγος και την Σεισάχθεια οι πολιτικές παρατάξεις ήταν τρείς.
Οι Πεδιαίοι (γαιοκτήμονες) με αρχηγό τον Λυκούργο, οι Παραλιακοί (έμποροι, ναυτικοί) με αρχηγό τον Μεγακλή και οι Διακριαίοι (βοσκοί, μικροϊδιοκτήτες, γεωργοί) με αρχηγό τον Πεισίστρατο.
Ο  Πεισίστρατος καταλαμβάνει την εξουσία (561 π.χ)
, αλλά Λυκούργος και Μεγακλής συνεργάζονται και καταφέρνουν την εκδίωξη του. Ο Πεισίστρατος επανέρχεται το 540 π.χ και ηγεμονεύει, με βάση τους νόμους του Σόλωνος, έως το θάνατό του, το 528 π.χ.

Ιδρύει τον πρώτο τραπεζικό οργανισμό, την πρώτη αγροτική τράπεζα και χορηγεί δάνεια στους μικροκαλλιεργητές, οι οποίοι επιλέγουν τον τρόπο εξόφλησης με καταβολή του 1/20 της σοδειάς είτε σε προϊόν είτε σε χρήμα. Θεσμοθετεί τα ειρηνοδικεία, τα συμφιλιωτικά δικαστήρια με αποκεντρωτικό χαρακτήρα.  
Ξεκινά τις βάσεις (εκατόμπεδον) του Παρθενώνος, κτίζει τους ναούς του Ολυμπίου Διός και Πυθίου Απόλλωνος, οχυρώνει την ακρόπολη και την κάτω πόλη, σχεδιάζει και εκτελεί σύστημα ύδρευσης – αποχέτευσης, βελτιώνει το οδικό δίκτυο.
Εδραιώνει τις γιορτές, Παναθήναια και Διονύσια και την πόλη ως μέγα θεατρικό και εμπορικό κέντρο.
Κτίζει το Λύκειο για την εκπαίδευση και πνευματική ανάπτυξη των νέων. Τα έργα Οδύσσεια, Ιλιάς  και Ησιόδου διδάσκονται και γίνονται προσιτά στον λαό.

Ο Πεισίστρατος ήτο μέγας πολιτικός διότι,  μετέβαλλε το προηγούμενο πατριαρχικό, τιμαριωτικό, κλειστό οικονομικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης, (γαιοκτημόνων και μικροϊδιοκτητών),  σε ανοικτό εποπτευόμενο οικονομικό σύστημα μικτού χαρακτήρα, ωθώντας το με την ανάπτυξη του εμπορίου, της γεωργικής παραγωγής και της  βιοτεχνίας σε ένα ειρηνικό αποικιοκρατικό σύστημα συνεργασίας.

Ο ισχυρισμός αυτός είναι διότι, η αποικιοκρατική ανάπτυξή του δεν συντελέστηκε με πολέμους αλλά με την διπλωματία περισσότερο.

Μετά τον θάνατο του Πεισιστράτου ο υιός Ίππαρχος συνεχίζει την πολιτική του πατέρα του και η Αθήνα κυριαρχεί σε όλους τους τομείς, πολιτιστικούς, παραγωγικούς, εμπορικούς. Στο σύνολο οι Πεισιστρατίδες κυβέρνησαν περί τα πενήντα έτη.

Για να το κατανοήσουμε όμως καλύτερα, πρέπει να επισημάνουμε τις αντίρροπες, ανταγωνίστριες δυνάμεις, στον χώρο εκείνης της εποχής.
Στον εσωτερικό χώρο οι γαιοκτήμονες. Στον εξωτερικό χώρο, της ξηράς, οι Σπαρτιάτες. Στον εξωτερικό χώρο, της θαλάσσης, οι Φοίνικες. Ζωτικός χώρος λέγεται στην πολεμική και στην διπλωματία.
Όλες αυτές οι ανταγωνίστριες δυνάμεις, (οι γαιοκτήμονες, οι Σπαρτιάτες, οι Φοίνικες), αλλά και το διεθνές τότε ιερατείο των Δελφών, (χρηματίζονταν από τους παραπάνω εχθρούς των Πεισιστρατιδών)  συνεργάσθηκαν  προκειμένου να σταματήσουν την πολιτική και οικονομική ανάπτυξη των Αθηνών και την ελάττωση του ζωτικού τους χώρου.  
Επίσης στον εσωτερικό χώρο, οι Γεφυραίοι αργυραμοιβοί, (Φοινικικής καταγωγής μας λέει ο Ηρόδοτος) έχαναν κέρδη από την μείωση της ζήτησης για δάνεια και τοκισμούς.
Η συνταγή ανά τους αιώνες γνωστή.  Δ-ο-λ-ο-φ-ο-ν-ί-α   και στάχτη στα μάτια των λαών.
Και ο λαός, αφού οι γαιοκτήμονες, οι Σπαρτιάτες, οι Φοίνικες και οι Φοίνικες Γεφυραίοι, πέτυχαν το σκοπό τους, δοξάζει τους τυραννοκτόνους Γεφυραίους…

Η ενδυνάμωση του μεσαίου κορμού της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, του ισορροπητικού στοιχείου, ήταν άλλος ένας σημαντικός παράγοντας επιτυχίας των Πεισιστρατιδών.
Το αντίθετο συμβαίνει σήμερα, με την καταρράκωση της μεσαίας τάξης, προκειμένου οι επιτήδειοι διεθνιστές να καταλάβουν την εξουσία. Οι κοινωνίες των άκρων όμως δεν έχουν υψηλό προσδόκιμο ζωής. Και επειδή η λέξη διεθνιστής ηχεί παράξενα στα αυτιά μας, κανείς δεν είναι ενάντια σε μια παγκόσμια συνεργασία με βάση το δίκαιο και τον αλληλοσεβασμό. Πολλοί όμως είναι ενάντια στην επικυριαρχία του 1% των επιτηδείων, επάνω στο 99% των λαών και ακόμη περισσότεροι ενάντια  σε κάθε απολυταρχική δομή.

Μετά την δολοφονία του Ιππάρχου, δυστυχώς ο Ιππίας δεν ήτο αντάξιος των άλλων Πεισιστρατιδών. Κυβέρνησε τυραννικά, με ωμότητα, συλλέγοντας  παράλογους εξοντωτικούς φόρους  και το χειρότερο, έφθασε έως την προδοσία των Αθηνών και όλης της Ελλάδος, με την μωροφιλοδοξία του και αντεκδίκηση του,  αφότου με συνθήκη εγκατέλειψε την πόλη το 510 π.χ.


Έως την ανάληψη των καθηκόντων του Κλεισθένη, η Αθήνα βίωσε μια διετία αναταραχών.
Η Σπάρτη (511 π.χ) με βασιλέα τον Κλεομένη, προσπαθεί να διαμορφώσει τις πολιτικές καταστάσεις των Αθηνών, χρησιμοποιώντας τον Ισαγόρα. Δημιουργούνται ταραχές και στάσεις.

Ο Κλεισθένης, υιός του Μεγακλή και της Αγαρίστης και εγγονός του Τυράννου της Σικυώνος Κλεισθένη
, εκπρόσωπος των αριστοκρατών γαιοκτημόνων. με δημοψήφισμα πήρε εντολή να εξελίξει τους νόμους του Σόλωνος.

Πολιτογραφεί τους ξένους. Ξένοι τότε στην Αθήνα ήταν αριθμός δούλων και έμποροι κυρίως.
Οι ξένοι έμποροι είχαν συσσωρεύσει πλούτο και είχαν τόση  εθνική και φοροδοτική συνείδηση, όση έχουν οι μέτοχοι των ξένων πολυεθνικών στην Ελλάδα και όχι μόνο.
Απελευθερώνει έναν αριθμό δούλων και τους εντάσσει στους περίοικους με σκοπό την αύξηση της γεωργικής παραγωγής.
‘Εφόνευσε την μαύρη Ελληνική γίδα της διχόνοιας, αυτή την κατάρα που μας δέρνει αλύπητα’, με το να ανακατατάξει τις φυλές και τα διοικητικά τμήματα των Αθηνών.
Η Αθήνα ήταν διαιρεμένη σε τέσσερεις φυλές και στις πολιτικές παρατάξεις των πεδιαίων, των παραλιακών και των διακρίων, με αντιπροσωπευτική βουλή των τετρακοσίων.
Αύξησε τον διαχωρισμό των φυλών από τέσσερεις σε δέκα, όπου σε κάθε φυλή αντιστοιχούσε ένας γενάρχης – ήρωας και την βουλή σε πεντακοσίων.
Έδωσε δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης και υποδιαίρεσε την κάθε φυλή σε τριττύς, (αστικόν, αγροτικόν και παράλιον) δημιουργώντας μερικά κοινωνικά σύνολα, συμπληρώνοντας έτσι, τα κενά που υπήρχαν και με σκοπό να μειώσει τις έντονες έχθρες ανά φυλή και ανά τάξη, ώσπου όλοι μαζί να συναντιούνται εις το κέντρο.
Με τις νέες κατατάξεις και την ελεύθερη εγκατάσταση, πετυχαίνει την αποδυνάμωση των γαιοκτημόνων – ευπατριδών. Για να γίνει πιο κατανοητό. Οι τέσσερεις φυλές είχαν στη βουλή εκατό εκλεγμένους η κάθε μια. Με το νέο πολιτικό σύστημα η κάθε φυλή έχει πενήντα.
Η βουλή των πεντακοσίων διαιρούνταν σε δέκα επιτροπές, μία από κάθε φυλή. Κάθε επιτροπή (πρυτανεία) κυβερνούσε για 35-36 ημέρες, εναλλάξ και μετά από κλήρωση ανά έτος.

Η  σύνθεση των αρχόντων είχε. Επώνυμος, Πολέμαρχος, Θεσμοθέτες (6), Γραμματέας…


Η αλήθεια είναι πως ο Κλεισθένης κυβέρνησε τυραννικά  περισσότερο κι απ’ τον Πεισίστρατο και συνεργάσθηκε με το ιερατείο, την Πυθία, για να προσδώσει κύρος.
Ήταν αναμφίβολα μια πολιτική μεγαλοφυΐα.
Οι σημερινοί πολιτικοί μας όμως, είναι απλά ιερόσυλοι, με το να χρησιμοποιούν τα ονόματα Κλεισθένης, Καποδίστριας, σε δήθεν και ανούσιες μεταρρυθμίσεις.  

Ο ανταγωνισμός των τάξεων, ο τοπικισμός, οι φρατριααρχικές και θρησκευτικές διαφορές, αλλά και η εκμετάλλευση δια της τακτικής του διαίρε και βασίλευε  από τους γαιοκτήμονες, αποδυναμώθηκαν. Όλοι οι πολίτες Αθηναίοι συμμετείχαν στην διακυβέρνηση.
Όπως θα δούμε αργότερα, η υπερβολή αυτού, θα αποβεί ως το καρκίνωμα της Αθηναϊκής πολιτείας.  



ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΤΩΝ (4) ΦΥΛΩΝ  ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΕΚΡΟΠΑ

1. ΚΕΚΡΟΠΙΣ
2. ΑΥΤΟΧΘΩΝ
3. ΑΚΤΑΙΑ
4. ΠΑΡΑΛΙΑ

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΡΑΝΑΟ

1. ΚΡΑΝΑΙΣ
2. ΑΤΘΙΣ
3. ΜΕΣΟΓΑΙΑ
4. ΔΙΑΚΡΙΑ

ΜΕΤΑ

1. ΔΙΑΣ
2. ΑΘΗΝΑΙΣ
3. ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΣ
4. ΗΦΑΙΣΤΕΙΑΣ

ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΙΩΝΩΝ

1. ΓΕΛΕΟΝΤΕΣ
2. ΟΠΛΗΤΕΣ
3. ΑΡΓΑΔΕΙΣ
4. ΑΙΓΙΚΟΡΕΙΣ

Κάθε φυλή απαρτίζονταν από τρείς (3) φατρίες - αδελφότητες.
Κάθε φατρία απαρτίζονταν από τριάντα (30) γένη, ''Τριακάς''

Τα μέλη κάθε γένους ονομάζονταν ομογάλακτοι ή γένητες.
Δηλαδή, κάθε γένος αποτελούνταν από τριάντα οίκους.


Αρχικά οι ευπατρίδες άρχοντες ήταν ισόβιοι, αλλά το 750 π.χ περίπου ορίσθηκαν δεκαετείς και αργότερα μονοετείς. Γνωρίζουμε πως από το 684 π.χ οι ευπατρίδες εξέλεγαν τους άρχοντες από τους ''εκ των αριστίνδην και πλουτίνδην''

Οι ευπατρίδες λοιπόν του Αρείου Πάγου
εξέλεγαν τους άρχοντες οι οποίοι ήταν:
1. ΕΠΩΝΥΜΟΣ   (διοικητικός επόπτης)
2. ΒΑΣΙΛΕΥΣ   
3. ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ
4. ΘΕΣΜΟΘΕΤΕΣ  (έξι (6) τον αριθμό)
Κάτω από τους εννέα (9) άρχοντες  υπήρχε η Βουλή
των:

Α. (4)
ΦΥΛΟΒΑΣΙΛΕΩΝ        (ένας από κάθε φυλή)
Β.
(48) ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ ή ΦΑΤΡΙΑΡΧΩΝ      (δώδεκα από κάθε φυλή)
Γ.
(360) ΑΡΧΟΝΤΩΝ    (ένας από κάθε γένος - οίκο)
 


Η Συνέχεια  σύντομα....

© 2020 Πατριωτικός Σύνδεσμος
Κατασκευή - Σχεδίαση: Συλλογικό Έργο Πατριωτικού Συνδέσμου
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού